Foto bij Share your feelings

Lykke Li - Never Gonna Love Again

Mijn hart miste een slag. Met droge mond keek ik naar Harry, mijn ogen wijd en mijn wenkbrauwen hoog. Woorden vinden kon ik niet. Op de achtergrond hoorde ik Charlie tegen zichzelf kletsen.
‘W-wat?’
‘Ik weet het,’ knikte Harry, triest, en hij sloot zijn ogen gepijnigd. ‘Ik moet het opgeven.’
Ik zei niets. Niet omdat ik het met hem eens was, of juist oneens, want ik wist het niet. Echt niet.
Ik dacht aan hoe het zou zijn. Om Harry als mijn mán te hebben, en mezelf als zijn vróúw. Veel, en véél te snel, voor mijn gevoel, maar desalniettemin wel juist. Het zou júíst zijn.
Ik vond het ook absurd. Waarom moest hij getrouwd zijn? Ik had nog nooit gehoord dat dat moest, but then again, Harry was ook een apart geval. Hij reisde veel.
Ik keek naar de man voor me, die normaal gesproken lang was maar nu zo klein en fragiel leek, zag zijn verwrongen gezicht in zijn grote handen, die zijn rode ogen schijnbaar moesten verbergen, en zijn lange sluike haar wat er ook een beetje voor hing. Er brokkelde een stukje van mijn hart af.
Ik vroeg me af wat Harry wilde. Wilde hij dat doen? Wettelijk trouwen? Of gewoon helemaal niet?
Ik stelde hem stilletjes de vraag.
Harry snoof luid, haalde een hand door zijn haar en keek toen op. Zijn dikke, natte ogen keken me aan. Ze leken echter door me heen te kijken. Ik slikte.
‘Wat denk je, Aibileen?’ vroeg Harry me, op een vlakke, maar vragende toon. Zijn ogen weken voor geen moment af. Ik deed mijn mond open, maar er kwam eerst niets uit.
‘I-ik... ik heb geen idee.’
Even bleef het stil. Toen schoof Harry langzaam dichterbij, tot er nog maar minder dan een halve meter tussen ons in zat. Ik hield mijn adem in.
Harry legde zijn grote hand tussen ons in. Zijn blik gleed vanaf daar omhoog naar mijn gezicht, waar hij me doordringend aankeek, en vervolgens de volgende woorden sprak.
‘Ik, Harry, zou heel graag met jou, Aibileen, willen trouwen. Ooit. Zeker weten ergens in mijn leven.’
Mijn wangen werden warm.
‘Ik vind het alleen moeilijk om de vraag te beantwoorden: wanneer?’
‘Ik ook,’ mompelde ik terwijl ik mijn armen over elkaar sloeg. Harry keek me, bijna verrast, aan.
‘Hoe bedoel je? Zou je... zou je het ook willen... ooit?’
Ik glimlachte schaapachtig, blozend. ‘Ja.’
Voor het eerst vandaag zag ik Harry glimlachen – glimlachen naar mij. Het deed mijn hart een sprongetje maken.
‘Die heb ik gemist,’ he muttered, wijzend naar de mijne.
‘Zou je het ook nu willen?’ ging ik zacht verder. Harry deed zijn mond open om te reageren, maar viel toen stil. Hij keek me onderzoekend aan. ‘Hoezo?’
Ik haalde mijn schouders op. ‘Gewoon.’
Harry bleef even stil. Hij wist heel goed dat hij goed moest nadenken over wat hij als volgende ging zeggen. Het was belangrijk.
‘Ik,’ begon Harry ten slotte, en zijn hand schoof iets dichterbij, ‘wilde stiekem en onbewust al met je trouwen toen ik je onder het zweet in mijn keuken aantrof, met een gevallen fles water aan je voeten en de mooiste geschrokken uitdrukking op je gezicht die ik ooit had gezien. Ik wil nog steeds met jou in het huwelijk treden.’
De brok in mijn keel kreeg ik niet weg. Ik knipperde wild met mijn ogen. Ongelovig hoorde ik zijn woorden aan.
‘De realiteit vertelt alleen dat we er wel klaar moeten zijn. Ik wil graag met je trouwen, maar we zouden het niet zomaar kunnen doen.’
‘W-wat...’ mompelde ik, verdwaasd, terwijl ik mijn ogen dichtkneep. Ik hoorde Harry zacht, maar nerveus naast me lachen.
Toen ik ze weer opendeed vielen ze meteen op zijn hand tussen ons in. Even aarzelde ik, vertwijfeld. Toen reikte ik ernaar.
Ik hoorde hem licht naar adem happen toen mijn vingers zich tussen de zijne haakten. Mijn palm van mijn hand rustte op de rug van de zijne, en ik kneep zacht, heel zacht.
‘E-en jij?’ klonk zijn stem, nerveus. Ik opende mijn mond.
‘Veel kan ik niet zeggen. Behalve dat ik, ook, graag ooit met je zou willen trouwen.’ Ik vond het zo raar klinken. Tróúwen. Het klonk alsof het iets was voor alleen oudere mensen (kuch... Anne? Robin?). En zo officieel.
‘Ooit? Of nu?’
Harry keek me bijna angstig aan. Kneep mijn vingers wat steviger tussen de zijne. Ik glimlachte zwak.
‘Nu zou ik ook niet erg vinden. Ik zou wel bang zijn.’
‘Bang voor wat?’
‘Bang voor de gevolgen. Je werk, mijn werk, de wereld, maar... vooral tussen ons.’
‘Hm.’
Ik trok mijn wenkbrauwen op. ‘Hm?’
Harry glimlachte. ‘Ja... ik ben er niet heel bang voor.’
‘Waarom?’
Harry’s glinsterende ogen ontmoette de mijne. Hij hield ze vast.
‘Omdat ik nooit zal verwachten dat we zouden scheiden.’
Mijn ogen prikten meteen, en de eerste traan sprong er uit. Harry veegde ‘m meteen weg. Ik leunde mijn gezicht in zijn handpalm. Zijn duim streek over mijn wang. Ik keek hem aan. Toen boog hij naar me toe.
Voor het eerst vandaag, en zelfs in weken, voelde ik zijn mond weer tegen de mijne. En hard.
Ik kneep mijn ogen dicht en focuste me op de aanraking van zijn lippen. Hoe zacht ze waren, en hoe zorgzaam zijn handen mijn beide wangen vonden. Hoe ik erin verdronk.
Vrijwel meteen lieten we elkaar eigenlijk weer los. Ik liet me weer achteruit zakken, zoals Harry dat ook deed. Elkaar aankijken deden we niet.
‘Waarom was je dan precies zo afstandelijk de afgelopen tijd?’ zei ik zacht terwijl ik opzij keek.
‘Vanwege dit. Ik dacht... dat je het niet wilde. Was bang dat het tussen ons stuk zou lopen, en dus stelde ik het wekenlang uit.’
Ik knikte alleen.
‘Want... gaan we het doen?’ sprak Harry verder. Hij had een serieuze frons tussen zijn wenkbrauwen. Ik opende mijn mond.
‘Eh... daar moet ik nog steeds wel over nadenken. Ik weet het nu pas maar net.’
‘Natuurlijk,’ beaamde Harry terwijl hij ging verzitten. In die beweging legde hij zijn hand op mijn been. Ik keek ernaar. Mijn wangen begonnen weer te branden. Harry had het niet door.
‘Ik heb ook gedacht aan de optie om te stoppen met mijn werk om zo gewoon thuis te kunnen zijn.’
Mijn ogen verwijdden zich. ‘Hoe bedoel je? Stoppen met One Direction?’
Harry knikte langzaam. Meed mijn blik. ‘Ja.’
‘Maar... daar heb je altijd zoveel voor gegeven.’
Harry glimlachte zwak. Kneep zachtjes in mijn been. ‘Ja, dat klopt. Maar wel al bijna acht jaar lang.’ ‘Vergeet die twee pauzes niet, hè,’ glimlachte ik terwijl ik hem een zacht duwtje gaf. ‘Dat maakt zeven.’
Harry lachte een brede glimlach naar me en schudde zijn hoofd.
Het werd weer stil. Ik keek naar hem.
‘Maar de keuze is altijd aan jou. Laat je niet door mensen beïnvloeden. Je moet er wel heel goed over nadenken, want als je eenmaal een keuze maakt... en het heeft met One Direction te maken... is er al helemaal geen weg meer terug.’
Harry pakte mijn hand en kneep er zacht in. ‘Weet ik.’ Ik glimlachte waterig naar hem.
‘Ondertussen denk ik ook na.’
Ik zag Harry, terwijl hij omlaag keek, zijn mondhoeken optrekken.
‘Begrijp wel dat het niet een heel bruiloft wordt, of hoeft te worden. We kunnen gewoon een contract tekenen, en klaar is het. We hoeven niet eens ringen te dragen. Het gaat gewoon om die... huwelijksvoorwaarden, en dat soort dingen.’
Ik knikte. Dat kon ik wel begrijpen. Behalve...
‘Die voorwaarden? Dat je dus de voogdij deelt?’
Harry knikte. ‘Maar niet alleen dat. Ook huis en inkomen en dat soort dingen.’
Mijn mond viel open en ik staarde Harry aan. Hij keek echter nog steeds omlaag en zag mijn gezicht dus niet.
‘Harry!’
Ik greep het kussen achter mijn rug en gooide deze naar zijn hoofd.
‘Ik wil je inkomen helemaal niet!’
Harry, die gepijnigd over zijn hoofd wreef, met zijn lange haar nu door de war, glimlachte toen. ‘Dat weet ik heel goed, sweetheart, maar als ik de voogdij met je moet delen, moet ik kunnen bewijzen dat ook jij goed voor het kind kan zorgen. Omdat ze weten dat je alleen een schrijfster bent, met én een normaal inkomen, én nóg een kind, willen ze dat niet. Dus moet ik meer delen dan alleen de voogdij. Én, dat vind ik niet erg,’ Harry legde een hand op mijn arm en keek me doordringend aan. ‘Maak je geen zorgen, Abs. Van mij geef je een miljoen uit. Maakt niet uit. Ik heb er toch nog minimaal veertig.’
Stop,’ ik kneep mijn ogen dicht en bedekte mijn oren, ‘ik wil je bedrag niet horen. Vreselijk.’
Harry lachte en trok mijn handen weg. Hij keek geamuseerd naar me. ‘Dan zal ik dat over twintig jaar, als het hoogstwaarschijnlijk is verdubbeld, ook niet zeggen.’
Ugh,’ omdat ik geen kussen meer had gaf ik hem een duw tegen zijn schouder. Hij lachte zacht, sloeg een arm om me heen en drukte een kus op mijn wang.
‘En die sms’jes?’
Harry trok zijn hoofd terug en keek fronsend tegen de zijkant van de mijne aan. ‘Wat?’
‘De sms’jes. Toen je vroeg of ik je nodig had, en... ik jou juist de vraag stelde. En je dus zeg maar niet antwoordde.’ Dat laatste mompelde ik er nog uit, en ik meed zijn blik. Zijn grote hand lag nog echter op mijn schouder. Zijn duim streek over de stof van mijn shirt.
‘Ik kan dat ook aan jou vragen,’ zei hij toen. Ik fronste. ‘Dat heb ik een soort van al uitgelegd. Tenminste, nog niet dat ik het niet durfde te zeggen omdat je zo afstandelijk was geweest, en misschien juist het tegenovergestelde wilde, vergelijken met mij.’
‘Hoe bedoel je?’
‘Dat ik jou wel nodig had en jij mij niet.’
Harry bleef stil.
‘Waarom reageerde je niet meer?’
Ik zag hem diep adem halen. ‘Eigenlijk... bijna om dezelfde reden. Ik wist niet meer wat je wilde, omdat ook ik doorhad hoe ik me gedroeg naar jou. En Charlie. Misschien was je onderhand wel boos en wilde je niets meer met me te maken hebben.’
‘Maar waarom gedroeg je je dan zo?’
Harry haalde zijn schouders op. Zijn hand gleed van de mijne.
‘Ik ging er denk ik vanuit dat het niet zo lukken. Zeg maar, dat je niet zou willen ‘trouwen’ onder het contract. Waarschijnlijk zat het al zo in mijn achterhoofd, dat ik...’ Harry draaide zijn gezicht naar me toe. ‘Dat ik er al vanuit ging dat we uit elkaar zouden gaan. En dus gedroeg ik me daar ook naar.’
Ik fronste en drukte mijn lippen samen.
‘Dat is stom.’
Harry lachte schaapachtig. ‘Dat weet ik. Niet heel slim.’
Ik schudde mijn hoofd, mijn blik nog steeds gefixeerd op Harry’s gezicht. Hij was van dichtbij zó mooi, zo puur, en foto’s deden hem nooit goed. Hij was in het echt zoveel beter.
Harry glimlachte toen hij me zag kijken, zijn gezicht dichterbij, terwijl zijn ogen naar mijn lippen dwaalden. ‘Like the view?
I could ask you the exact same thing,’ reageerde ik geamuseerd, terwijl ik vervolgens meteen een breed glimlachende Harry kuste. Zijn handen vonden mijn gezicht en de mijne vonden zijn haar. Mijn hart klopte luid.

Reacties (9)

  • Mustee

    Wow, ik heb het verhaal in een dag gelezen en damn je verhaal is goed!
    Snel verder hoor!

    3 jaar geleden
  • AngelicPower

    snel verder!!(flower)

    3 jaar geleden
  • Incalescent

    Dit is echt zo mooi geschreven omg, snel verder!

    3 jaar geleden
  • kaleidoscoop

    Ze zijn zooooooo cute holy crappppp. Ik vind dit leuk. Ik hoop dat het allemaal gaat werken

    3 jaar geleden
  • oomsjes16

    Snel verder!(H)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen