Foto bij 014 - Kili

HAAI, het is me toch gelukt tussen alles door eindelijk weer eens tijd te maken voor een hoofdstukje. Over dit hoofdstuk, je moet er van houden haha, het is best een gevoelig hoofdstuk dus het is moeilijk om het echt goed over te laten komen. (niet te sentimenteel maar ook niet saai) nou hoop ik dat me dit is gelukt. Ik heb dit stuk volkomen uit mijn duim gezogen, Tolkien heeft volgens mij nooit iets geschreven over de vader van Fili en Kili en hoe die gestorven is en hoe hij eruit ziet ect. maar dit is mijn invulling van het geheel, dus sorry als het ergens heel erg afwijkt van het officiële verhaal... reactie's zijn altijd van harte welkom, ook als het om kritiek, tips of wat dan ook gaat:)altijd goed. (p.s. ik hoop niet dat het heel erg is dat dit hoofdstuk nogal lang is...)

Kili keek naar de ijzeren tralies voor hem. Het massieve staal voelde koud aan onder zijn handen. het drong snel tot het jonge dwergje door dat er geen mogelijkheid was om hieruit te breken. Achter hem in een hoekje van de cel zaten Thari en Ori zachtjes te huilen. Kili zuchtte, hij probeerde de gesmoorde geluiden te negeren. Hij ging met zijn ogen langs de trappen op zoek naar iemand die aardig leek en hen kon vertellen wat ze hier deden. Maar hij zag alleen een aantal chagrijnig kijkende bewakers. Er is geen mogelijkheid om hier zelf uit te breken; het bleef zich als een soort echo in Kili's hoofd afspelen. Een echo die in plaats van steeds zwakker, juist steeds duidelijker werd. Ondanks dat bleef Thari steeds maar herhalen dat het goed kwam en dat Thorin vast al onderweg was. Ori daarentegen leek bijna hysterisch. Hij zijn gehuil leek als een soort stervende warg, naast een stervende orc, met een nasgul ernaast die stond te lachen. Kili wist eigenlijk niet zo goed wat een nasgul was, maar hij geloofde er heilig in dat als het lachte, het een zeer onaangenaam geluid produceerde. 'Kili sta daar dan niet zo! DOE IETS!,' brulde Ori terwijl de tranen over zijn wangen biggelden. 'kijk dan Thari?! hij grijnst gewoon! alsof dit grappig is! het is jou schuld Kili!,' Oké hij lachte om zijn eigen nazgul, orc, warg grapje, toch snapte Kili niet dat Thari Ori nog wilde troosten, naar zijn mening was hij zwaar irritant. Bovendien was hij zonder hem waarschijnlijk allang overleden. Kili keek voor zich en probeerde zijn woede te beheersen. Hij stond op het punt om Ori aan te vliegen en dat zou hij zeker doen, als Thari hier niet zou zijn. Hij wilde geen slechte indruk op haar maken. Hij beet zij kaken op elkaar. 'wat denkt hij nou?,' fluisterde Ori tegen Thari. 'hij staat daar maar een beetje, hij is nog geen schijn van zijn oom, die zou iets doen, zo is het toch geen echte durin,' Kili draaide zich om. Hij zag dat Thari hem angstig aankeek. Kili negeerde haar, dat liet hij zich niet zeggen, dat ging te ver. Hij had zijn tolerantie, maar daar stond zijn trots tegenover. Hij was waarschijnlijk minder fel wat betreft het beschermen van zijn naam dan Fili, maar er is niemand die de naam van Durin op welke manier dan ook beledigd. En al helemaal geen dwerg. Voordat Kili het zelf doorhad zat hij bovenop Ori. 'als je me nog eens probeert te beledigen dan breek ik je nek!,' waarschuwde hij kwaad. 'duidelijk?,' vroeg kili terwijl hij hem losliet en iets kalmeerde. Ori knikte heftig en ging zitten en stopte met huilen. Voor het eerst sinds ze vertrokken leek hij eindelijk even NIET de aandacht te trekken en dat vond Kili deze keer even heel aangenaam. Hij verdacht dat de aanwezigheid van Thari de grootste invloed had op hoe Ori reageerde.
Het bleef een lange tijd stil. Kili was op de grond van de cel gaan zitten een eindje van Ori weg. Thari was op gaan staan en keek de eindeloos lijkende diepte van de kerkers in. Het licht viel op haar rood achtige haar en in haar groene ogen was een kleine glinstering te zien. Zowel Kili als Ori keken haar vol fascinatie aan. Thari leek het niet op te merken, het leek alsof ze diep nadacht over iets. Ze ademde even diep in en opende daarna haar mond om iets te zeggen, maar stopte daarna weer om vervolgens door haar neus uit te ademen. Ze draaide zich naar Kili "kunnen we niet iets doen, iets behalve wachten," ze keek ook Ori aan maar die kon alleen knikken. Kili vond hem net iets te geobsedeerd door het meisje. 'Ori had een verhaal...,' begon Kili die de dwerg afwachtend aankeek. Hij hief zijn wenkbrauwen indringend op om hem te zeggen dat hij maar beter op zijn verzoek in kon gaan. 'Ik... ik,' begon Ori, Kili zuchtte, het zou ook weer eens niet. 'mijn boekje... het ligt nog tussen de klimop in het bos....' Geërgerd wou Kili een opmerking maken, iets dat leek op; kun je nog niet eens op je eigen spullen passen maar hij liet het achterwege. In plaats daarvan keek hij naar Thari en begon uit het niets te vertellen; "er waren ooit twee zangvogels, vliegend door de straten van Rohan. Iedere morgen om klokslag zeven ontmoetten zij elkaar onder één bepaalde boom, iedere ochtend zonder uitzondering. Deze vogels leken enkel te leven vanwege de ander, alsof ze los van elkaar geen leven konden zijn,' Kili stopte even en beet op zijn lip. Dit was het eerste verhaal waar hij aan kon denken omdat dit het verhaal was wat zijn vader altijd vertelde voor hij 's avonds vertrok om op jacht te gaan. Als Fili en Kili eigenlijk moesten slapen glipte hij hun kamer binnen en vertelde hun het verhaal van de twee zangvogels, iedere keer hetzelfde verhaal dat nooit verveelde. Kili leek niet op zijn vader, hij leek meer op zijn moeder; dezelfde bruine ogen, hetzelfde donkere haar... zijn vader hield van Fili even veel als van Kili maar waar Fili weer meer aandacht van zijn moeder kreeg, was kili's vader weer zijn beste maatje. Kili slikte even. 'niemand kon de band van de vogels verbreken, en terwijl zij naar voedsel zochten wat zij altijd deelden met elkaar zongen zij de prachtigste liedjes...,' Kili stopte even om te slikken. 'maar er waren meer die "de vogels van Rohan" hadden ontdekt, sommigen van hen keken in stilte hoe zij hun nest bouwden wanneer het lente werd, anderen wilden de vogels voor hen zelf, ze vangen en opsluiten...,' zowel Thari als Ori hingen aan zijn lippen. 'Dus op een dag wanneer de zomer zeer snel zou naderen, op klokslag zeven wachtte de ene vogel op haar nest. Een nest dat zij samen, tak voor tak, hadden gebouwd. Ze verwarmde de eieren geduldig en keek uit over de weilanden, maar begon ongerust te worden toen de ander niet op kwam dagen...,' Kili keek in Thari's bange ogen die wanhopig vroegen of hij zijn verhaal wou vervolgen. 'hij kwam ook niet meer terug... dat wist zij snel genoeg. De mensen in Rohan wisten niet dat hetgeen wat een vogel zo mooi maakt, de vrijheid is die straalt in zijn ogen. Zo stierf hij van eenzaamheid en de andere vogel wachtte nog iedere dag. Tot de dag dat de vogels in het nest, hun jongen, de mooiste vogels die er waren, uitvlogen. Hun prachtige veren die het zonlicht in alle kleuren weerkaatsten... na die dag was de vogel alleen. Ze ging niet op zoek naar eten, haar nest altijd open voor de jongen, maar ook die keerden nooit terug. Denkend aan de tijd in lente, denkend aan de bloemen, denkend aan de kleuren van zijn veren vloog de vogel uit en liet het nest daar voor wat het was. De zangvogel zong geen lied meer vandaag, niet meer bereid om ver te vliegen, voedsel halen was geschrapt van de lijst. Met haar laatste kracht vloog ze naar een stadsplein, omhoog, omhoog zo ver als ze kon, tot haar kleine hart stopte en er geen geluid meer uit haar snavel kwam, tot de felgekleurde veren dof werden en ze neerstortte als de gevallen hoop haar geliefde ooit nog terug te zien, tot ze neerstortte maar niemand de klap hoorde van haar kleine lijf op de stenen. ze stierf als "gewoon een gevallen vogel" gewoon een verscheurde ziel,' Kili slikte nog eens in de hoop zijn tranen te kunnen bedwingen. Zijn vader vertelde dit verhaal, altijd. Kili wachtte elke avond tot zijn vader was geweest, daarvoor kon hij geen slaap vatten. tot die verschrikkelijke dag... dat hij niet meer terugkwam. Hij moest hebben geweten dat hij die vogel was en op een dag zijn leven zou worden genomen zonder dat de dader wist wat hij aanrichtte. Hij moest hebben geweten dat het hun moeder zou breken en dat ze nooit zomaar weg mochten gaan om haar aan haar lot over te laten. Kili wist niet wat het verhaal voor Fili betekende, maar voor hem was het een levensles, iets wat hij nooit kon vergeten. Iedere avond probeerde Kili zijn vader weer voor te stellen die hem het verhaal vertelde, die aan zijn bed zat. Die hem het verhaal vertelde... maar het was nooit hetzelfde. Hij wilde dat hij vleugels had gehad op dat moment dat Thorin binnenkwam, zijn moeder aankeek en haar vertelde dat ze verloren hadden. Dat was het enige wat hij hoefde te zeggen; "we hebben verloren," dat was genoeg om te begrijpen wat er was gebeurd. Er was niet nodig te vertellen wat er was verloren, de traan op Thorin's wang vertelde dat dit niet alleen de strijd was. Dat was de enige keer dat Kili Thorin ooit gevoeligheid had zien tonen, in de vorm van één kleine traan op zijn gezicht. Het was genoeg voor Kili om hem te doen willen opstijgen om zich vervolgens te laten neerstortten met een genadeklap tegen de aarde, ondanks dat die nooit kon tippen aan de eerder gegeven klap die de boodschap gaf. Hij weet nog hoe hij in zijn moeders armen vloog op zoek naar troost, maar hij vond het niet bij haar, hij hield van haar als van geen ander, maar niets stond gelijk aan de beschermende armen van zijn vader om hem heen. Zijn vader die hem nooit zou kunnen zien uitvliegen, die hem nooit zou kunnen zien vechten voor zijn trots, maar ondanks dat altijd trots op hem zou zijn. Die dag raakte Kili iets kwijt wat onvervangbaar was, iets wat hem nooit zou worden teruggegeven. 'gaat het Kili?' vroeg Thari die een arm om hem heen geslagen had. Kili merkte dat hij huilde en dat hij zijn kaakspieren net iets langer had aangespannen dan prettig was. Ori zei niets, hij zat alleen in dezelfde hoek als eerst en leek hem te negeren. 'ja, ja het gaat...,' zei Kili zachtjes tegen Thari terwijl hij wat rechter op ging zitten. 'dat verhaal betekende nogal veel, niet?,' vroeg Thari op de meest zachte lieve toon die Kili ooit gehoord had. Hij knikte even lichtjes. Thari gaf hem even een scheef glimlachje waarna ze haar armen om zijn schouders sloeg. Kili ontspande een beetje en sloeg ook zijn armen om haar. Hij negeerde Ori's geërgerde gezucht en begroef zijn gezicht in haar schouder. Zo bleven ze zitten tot de celdeur weer werd geopend....

Reacties (3)

  • xVeerx

    Naahhhw echt zielig

    5 jaar geleden
  • S_Mikaelson

    AWH ZIELIG:(SNEL VEDER!

    5 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Awhh, mooi verhaal een beetje ontroerend zelfs:)
    Leuk hoofdstukje vlug verder!(Y)

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here