Foto bij Hoofdstuk 11.

Onthoud de naam van het meisje goed, ze komt er later nog een keer in voor.
Ik zeg dit maar vast, dat scheelt voor later weer vragen.
Enjoy reading. x

Ik steun met mijn handen op het aanrecht en slaak een diepe zucht. Wat moet ik nu in godsnaam doen? Dit gaat echt de verkeerde kant op, en ik wil mijn vriendschap met die groep niet verpesten want het gaat net goed. Op Luke na dan…
Nog een zucht verlaat mijn mond en ik streel met mijn handen door mijn haren waarna ik mijn telefoon pak. Ik moet gewoon even afleiding hebben, even iets anders doen. Maar wat? Ik kan Celine wel bellen, maar die zal wel met Ashton zijn, en als ze met Ashton is, blijf ik automatisch aan Luke denken. Ik kan Laurianne bellen, maar die kan goed bij Michael zijn, en als hun samen zijn, gaan mijn gedachtes ook naar Luke. Calum blijft dan nog over, maar die zal wel een gigantische kater hebben naar gisteravond, dus daar is ook niks mee te beginnen.
Luke wil ik niet bellen, hij moet mij maar bellen. Het is namelijk altijd hetzelfde. Hij weet me altijd gek te maken, hoe dan ook.
Altijd flikt hij het me, en altijd kom ik kruipend bij hem terug omdat ik hem niet kan loslaten. Maar waarom? Dat zal ik zelf nooit weten, dat zal niemand weten. God, wist ik het maar.
Ik zucht nog een keer diep en voel hoe de tranen van frustratie in mijn ogen beginnen te prikken. Ik knipper ze eigenwijs weg en kijk weer naar mijn telefoon. Ik schrik als ik het geluidje hoor dat ik een appje heb. Luke…
Jessie? Ik twijfel even of ik er wel op moet reageren. Zal ik iets terugsturen? Zal ik hem negeren? Wat moet ik hier nu mee doen…
Ik besluit er nikst mee toe doen, wachten tot er iets anders achteraan komt. Tot hij iets meer uitleg geeft van wat hij wil. Van wat hij bedoeld. Wat ik met hem moet, met mezelf moet.
Jessie, antwoord, bitch. Ik kijk met grote ogen naar mijn scherm. Pardon? Bitch? Serieus Luke, serieus?
Sorry Jessie, dat was ik niet. Oh, nu word hij mooi. Ik besluit nog steeds niks te zeggen en blijf met mijn handen op het aanrecht steunen terwijl mijn ogen de woorden scannen die op mijn schermpje verschijnen.
Geloof me Jessie, dat was Joëlle. Heb je tijd om te praten? Ohja, tuurlijk, nu ik er niet ben is hij naar dat wijf gevlucht maar wil hij wel ineens praten? Luke is nooit van het praten. Ik zucht nog eens diep. Wat moet ik toch met hem? Ik besluit nog steeds niks te zeggen en duw mezelf van het aanrecht recht, waarna ik een kastje opentrek en een glas pak, om deze te vullen met ijskoud water. Ik neem een slok terwijl ik weer naar mijn telefoon kijk.
Jess, alsjeblieft. Geloof me. Kunnen we alsjeblieft praten? Het spijt me. Je weet dat ik hier niet tegen kan. Ik heb je nodig. Ik wil je Jess… Ik zucht diep en zet mijn glas weer op het aanrecht waarna ik mijn telefoon pak en begin te typen. Of het een slimme actie is, weet ik niet. Maar daar komen we dan nog wel achter.
Veel plezier met Joëlle. Zij kan je vast geven wat je nodig hebt zonder dat deze bitch loopt te zeiken. Dag Luke.

Reacties (9)

  • MeloveEmma

    Oh ja dat was Joëlle

    6 jaar geleden
  • Monks

    LUKE WAT DENKEN JIJ?!

    6 jaar geleden
  • FrannieSuggy

    Uhg Luke.....

    6 jaar geleden
  • Horlinson

    Ik vind het alleszins een leuke actie (':
    Luke mag wel een beetje moeite doen!

    6 jaar geleden
  • xIsoldee

    Dit is allemaal zo herkenbaar en ik haat het, ik hoop dat Luke toch nog een greintje respect heeft voor der...

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen