Chapter 49

Door: maybo
Onderdeel van: Living the dream - George Weasley 16+
Laatst bijgewerkt: 2 jaar geleden
Geactiveerd op: 2 jaar geleden

Foto bij Chapter 49

breed | medium | small

Nola POV
Het maanlicht verlicht het bos nauwelijks, waardoor ik letterlijk niet verder zie dan drie bomen en voor een dicht bos is dat niet veel. Ik heb geen idee hoe ik hier kom. ‘Nola.’ Ik kijk om me heen, maar ik zie niemand. De stem klonk als een echo, alsof ik in een tunnel sta. ‘We gaan je helpen.’ Ik voel een warme tocht tegen mijn wang die voelt alsof er in mijn oor gefluisterd wordt. ‘Irates?’ Ik kijk om. Nog steeds is er niemand. Ik leg mijn hand ongemakkelijk op mijn wang. Dan klinkt er een jankend geluid. Een grijze wolf komt wankelend tussen de bomen door. Zijn buik is helemaal wit en hij heeft de meest helder groene kleur ogen. ‘Mijn… wolf?’ Hij valt voor mij op de grond. ‘Wat gebeurt er?!’ Ik buig me voorover en leg mijn hand op zijn kop. Zodra mijn hand hem raakt, lijkt het alsof ik zijn lichaam in gezogen wordt. Ondragelijke pijn verspreid zich door mijn lichaam. Ik probeer weg te komen, maar het heeft geen zin. Ik voel de pijn van de wolf en snak naar adem. Ik krijg geen lucht meer. Sterretjes dansen voor mijn ogen en ik verlies langzaam bewustzijn. Net op het moment dat mijn ogen dichtvallen, wordt ik met een enorme kracht uit het lichaam van de wolf getrokken. Ik kom op het bladerdek terecht. Mijn ogen turen door de duisternis op zoek naar mijn redder, maar wordt alleen maar verwelkomt door een grote, zwarte schaduw.

George POV
Zodra de eerste zonnestralen op ons gezicht schijnen, storm ik de ziekenzaal binnen. Nola ligt roerloos in het bed. Haar gezicht is lijkbleek. Pas wanneer ik dichterbij kom, zie ik het bloed op haar lichaam. ‘Nola?’ Ik leg twee vingers in haar nek, maar voel geen hartslag. ‘What the hell heb je met haar gedaan?!’ Ik loop naar Irates die langzaam overeind komt. Er bevinden zich bloedsporen in en om zijn mond. Ik trek mijn toverstok en meteen staan Fred en Tarik bij ons. ‘George-’ ‘Ik vertrouwde jou. Je hebt haar vermoord!’ ‘Hij heeft haar niet vermoord!’ Tarik duwt mij naar het bed en veegt met een hand over een van de bloedplekken. ‘Er is geen wond.’ ‘Maar wel bloed!’ ‘Wat betekent dat de wond genezen is… Bovennatuurlijk snel.’ Ik kijk naar de wonden. ‘Luister.’ Ik kijk hem vragend aan. ‘Luister!’ Ik zucht zenuwachtig en leg mijn oor op haar borst. ‘Ik hoor nie-’ ‘Blijf luisteren.’ Het is een tijd stil en dan hoor ik haar hart een keer kloppen. Ik haal opgelucht adem. ‘Graag gedaan.’ Ik leun met mijn voorhoofd tegen die van Nola en pak haar hand vast. ‘We moeten gaan. Voordat iemand weet dat we hier zijn geweest.’ Fred houdt Tarik tegen en omhelst hem stevig. ‘Bedankt.’ Tarik glimlacht en slaat op Freds schouder. Fred draait zich naar Irates en steekt zijn hand uit. Irates schudt hem twijfelachtig. ‘Hoe zeker weet je dat ze gaat leven?’ ‘Dat’ Hij kijkt naar mij. ‘Hangt volledig van Nola af. Van haar wilskracht. Maar er is een rede dat ik haar als alpha wil. Ze is mentaal buitengewoon sterk.’ Hij knikt nog even naar mij en loopt dan de zaal uit. ‘Nou, tot ziens dan maar.’ Hij loopt naar de deur. ‘Mijn neef is geen slecht persoon. Echt niet. Hij is gewoon bang dat dingen uit de hand zullen lopen en Nola een van de weinigen die dat kan vorkomen.’ Fred loopt ook naar het bed en gaat zitten zonder om te kijken. Tarik zucht. ‘Ik vind het vreselijk voor jullie allemaal, maar Nola zal onze alpha worden.’ En met die woorden vertrekt ook hij.

‘Verdomme!’ Ik sla hard tegen de spiegel. ‘Ze kan dit niet doen!’ Hermelien schudt ongelovig haar hoofd. ‘Natuurlijk kan ze dat!’ Ik grijp mijn haren vast en schreeuw gefrustreerd. ‘Waarom zou ze zo iets doen?’ ‘Omdat ze op deze manier onze hoop weg kan halen en ze weet waarschijnlijk dat we weerwolven de school in hebben gesmokkeld.’ Ik laat me op de grond vallen. ‘En het is waarschijnlijk nu allemaal voor niets geweest.’ Fred leunt met zijn armen op zijn knieën. ‘Geef de moed niet op, dat doe ik ook niet en we zijn zo goed als één persoon.’ ‘Haar ouders konden niet blijven en hebben de moed al opgegeven. Haar broer moest weg om zijn werk en wij mogen haar ook niet meer zien. Hoe kunnen we haar zo aanmoedigen om door te gaan?’ Hermelien staat op. ‘Ik mag nog naar haar toe en Alicia en Angelique ook.’ Alicia en Angelique knikken. ‘Wij kunnen berichten aan haar doorgeven en kunnen jullie waarschuwen als Nola wakker wordt.’ Vult Alicia Hermelien aan. ‘Of als het slechter met haar gaat…’ Mompelt ze erachteraan. ‘Ik moet haar nog één keer zien.’ Fred lacht zwakjes. ‘Je hebt het zwaar te pakken.’ Ik schud mijn hoofd. ‘Stel je voor dat ze het niet red en dat ik haar niet meer levend heb kunnen zien.’ Fred knikt. ‘Ik help je wel, maar niet vandaag, want dat verwacht ze.’

Hermelien POV
Ik sla een bladzijde om en lees hardop verder over de koboldopstanden. Madame Pleister zij dat Nola ons waarschijnlijk kan horen, dus zorg ik dat ze geen achterstand oploopt in school. Ik knipper een paar keer tegen de slaap, maar ga koppig door. ‘Hermelien, ik kan zo niet slapen.’ Ik kijk geschrokken op. Nola kijkt mij aan. Haar oken zijn maar half open en haar stem klonkt schor. Ze hoest en probeert haar keel te schrapen. ‘Nola?’ Weet ik met een trillende stem over mijn lippen te krijgen. ‘He Lientje.’ Ik sla mijn armen om haar heen en knuffel haar stevig. ‘Auw.’ ‘Sorry. Ik kan het niet geloven. Hoe? Je bent wakker!’ Ik laat haar los. ‘Ik moet Madame Pleister halen en Fred en George en Alicia en Angelique en George.’ Ze lacht vermoeid. ‘Of alleen Madame Pleister.’ Ze sluit haar ogen weer, maar glimlacht nog wel even. De lach verdwijnt langzaam. ‘Nee.’ Ik kijk haar bezorgt aan. ‘Nola?’ ‘Nee, alsjeblieft.’ Haar ademhaling wordt zwaarder. ‘Het doet pijn.’ Ze begint te huilen. ‘Stop!’ ‘Nola! Nola, wordt wakker!’ Ze grijpt mijn arm vast. ‘Auw!’ Haar nagels worden scherper. Ik probeer los te komen, maar het lukt niet. ‘Wordt wakker, Nola! Auw! Madame Pleister!’ Ik roep luid. De deur van Madame Pleisters kamer gaat open en ze komt naar buiten gerend. ‘Wat gebeurt er?’ Ze probeert mij nu ook los te maken. ‘Ze transformeert!’ ‘Dat is onmogelijk. Het is geen volle maan en klaarlichte dag.’ ‘Toch gebeurt het.’ Ik schud haar door elkaar. Ik hoor nog een paar voetstappen de ziekenzaal in lopen. ‘Nola!’ Ze hapt naar adem en opent haar ogen. Ze gloeien knalgroen. George kijkt haar geschrokken aan. Ze laat mijn arm haastig lost. Drie sneeën lopen over mijn onderarm. ‘Sorry, het was een ongeluk.’ Ik glimlach. ‘Het is oké.’ Ze kijkt naar George. Ze lijkt nu pas te beseffen dat hij er staat. ‘George.’

Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

  1. molentje1313
    molentje1313 2 jaar geleden

    Je bent terug

Details

0

12+

1156

182 (0)

Share