Foto bij One

Eindelijk het eerste herschreven hoofdstuk! Ik ben er aanzienlijk meer tevreden over (:
En eindelijk zijn alle oude hoofdstukken weg. Helaas was het me gisteren nog niet gelukt, maar ik wilde eerst alles samenvatten voordat ik het verwijderde, dus dat had even prioriteit.

Jullie hebben trouwens echt heel veel geluk, ik heb nu weekend tot aan woensdag, dus dan zijn er regelmatig updates. Dat vinden jullie vast niet erg ^^

Ik lig met mijn boeken voor me in het gras en ik kijk op als de zon achter de wolken verdwijnt. Het is heerlijk weer voor halverwege maart en dat is eigenlijk ook het goede enige aan deze dag. Mama is alles behalve in een zonnig humeur, ik moet leren voor mijn tentamens en papa is niet vooruit te branden.
'Miels, leren.' Ik zucht.
'Geen zin,'mopper ik en ik werp een blik op het meisje dat op de onderste tak van de boom zit.
'Je moet je tentamens toch halen. Een beetje discipline.'
'Ja, juffrouw.' Ik richt mijn blik zuchtend weer op mijn lesboek.
'Je bent zo makkelijk, Miels, ik neem je in de maling.'
'Jules,'kreun ik en ik draai me op mijn rug, waarbij ik mijn boek plet. 'Je bent zo afleidend. Dit schiet niet op.'
'Sorry, sorry. Maar het is niet leuk om te zien hoe jij zit te leren en ik niets kan doen.'
'Wat wil je doen? Ik heb er niets aan als jij Methodologie voor me leert, ik moet toch echt zelf mijn tentamen maken.'
'Ik kan je overhoren?'oppert Julia.
'Goed dan. Ik heb geen vragen, maar dat was geel gemarkeerd is, is belangrijk. Verzin maar iets waarbij de theorie terugkomt.'
'Dat moet wel lukken,'grijnst ze en ze gaat bij me zitten. Ik draai het boek naar haar toe en dan begint ze me te bevragen. Hoewel ik het probeer, valt het nog vies tegen om al haar vragen te beantwoorden.

Julia heeft het zuchtend opgegeven met me te overhoren en is net vertrokken als ik het bekende geluid van de rolstoel over de drempel hoor.
'Daar ben je!' Mijn vader zigzagt om een enorme plantenbak heen en komt dan de tuin in rijden. Ik zie zijn rolstoel over het gras hobbelen en kom naar hem toe.
'Wacht nou, dit gaat toch niet.'
'Mila, het gaat prima,'zegt papa koppig. Ik zucht zuchtend mijn hoofd.
'Wat is er?'
'Ik wilde gewoon even wat met je drinken. De IJskoningin is weer niet te genieten.' Als hij dat zegt, weet ik dat het foute boel is.
'Heeft ze haar medicijnen wel genomen?'
'Ik denk dat je het vraagt, ze een vinger afbijt.' Ik grinnik zachtjes en duw de rolstoel terug de verhoging bij de deur. We hebben een soort van verhoging bij de achterdeur, die dan aan één kant afloopt naar het gras. Links in de hoek staat een boom, dat is mijn favoriete plek. Ergens wel jammer, daar kan papa er eigenlijk nooit goed bij komen met zijn rolstoel.
'Lust je iets te drinken?' Papa schudt zijn hoofd en zet de radio aan. Het is een beetje een gewoonte, het is bij ons thuis nooit stil.
'Ik wilde eigenlijk even met je praten.'
'Oh.'
'Over je studie. Ik hoorde je net klungelen met je leerwerk.'
'Oh, oké.'
'Ik wil gewoon even laten weten dat ik heel erg trots op je bent, Mila. Ik weet dat je het in vergelijking met anderen echt niet gemakkelijk hebt thuis en ik ben verschrikkelijk trots op alles wat je bereikt hebt. Als iets niet lukt, mag je gerust aan de bel trekken, ik begrijp het; mama uiteindelijk ook wel, denk ik.'
'Het lukt wel, pap.'
'Laat je het ook weten als het niet lukt?'
'Natuurlijk,'zeg ik en ik sta op. 'Moet ik nog helpen met mama of kan ik weer verdergaan met leren?'
'Nee, natuurlijk, ga je gang, ik wil je niet ophouden.' Papa gaat weer naar binnen, waarschijnlijk gaat hij piano spelen, en ik richt me weer tot mijn boeken.

Ik schrik op als Julia ineens bij me staat.
'Schrok je?'
'Nee, ik doe gewoon graag alsof.' Ik klap mijn boek weer dicht. 'Wat is er?'
'Ik bedacht me net iets, toen ik weg was.'
'Nou?'
'Sssht!' Julia legt haar vingers op haar lippen en rent naar de radio toe. Ze zet het volume harder en dan hoor ik net de laatste noten van "Steal My Girl" wegsterven. Julia heeft meteen mijn aandacht en ik ren naar haar toe. Ik ga op de rand van de tafel zitten en hoor dan de radio-DJ het nummer afkondigen. Maar daar blijft het niet bij.
"Deze hele week geven we tussen vier en twaalf uur kaarten weg voor One Direction in Londen. De telefoon staat nu al roodgloeiend, maar helaas, dames, het is nog net geen vier uur, dus ik mag nog geen kaarten uitdelen. Maar blijf goed opletten, want dadelijk na vier uur is het aan mijn collega Liz Green om de mannen te draaien. En Liz zal ze beslist draaien, of niet?" Een vrouwenstem gaat erop in, maar ik luister niet. Julia en ik kijken elkaar aan.
'Miels, weet je wat dit betekent?'
'Dat Liz Green dadelijk op de radio is?' Julia schudt quasi-teleurgesteld haar hoofd en ik zucht. 'Waar wil je in vredesnaam heen? Is dit wat je wilt zeggen?'
'Nee, sufferd, er is nog hoop.'
'Oh God,'mompel ik. Nu komt het.
'Je moet bellen, Mila! We moeten ze gaan zien!'
'Ik weet het niet. Mama-'
'Miels.' Julia kijkt me streng aan. 'Je bent achttien, we zijn achttien, kom op, ga leven. Probeer het op z'n minst. Voor mij.' Ik werp even een blik door het raam en zie mama gefrustreerd zappen. Dan gaat mijn blik naar de radio en dan weer naar Julia. Ik zucht opnieuw.
'Oké, maar je komt niet bij me huilen als het niet lukt.'
'Beloofd.'
'Dan beloof ik dat ik ga bellen, elke keer als ik ze hoor.' Julia springt op en omhelst me. Ik glimlach en knuffel haar terug.

Reacties (3)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen