Foto bij Two

Dit is mijn laatste uur college voor vandaag en omdat ik de stof wel ongeveer begrijp, heb ik besloten om er een werkuurtje van te maken. Ik heb mijn oortjes op mijn mobiel aangesloten en heb voor het gemak de radio aangezet. Het tempo van Ariana Grande is prettig om op te werken en voordat ik het weet, heb ik al de helft van mijn opdrachten af.
Ik veer op als ik ineens de overbekende noten van "Midnight Memories" hoor. Ik begin als een gek op de aanknop van mijn mobiel te drukken en ontgrendel hem. Dan zoek ik het juiste nummer op en tegen de tijd dat het refrein begint, ben ik aan het bellen.
'Pardon, mag ik er even langs?' Ik schuifel langs mijn medestudenten Observatie en Diagnostiek op. Sommigen van hen zuchtend diep als ik er langs op moet, maar ze gaan allemaal aan de kant. Ondertussen gaat mijn mobiel nog steeds over en ik voel de adrenaline door mijn aderen pompen. Ik weet dat de kans dat ik erdoor kom minimaal is, maar ik moet het toch op z'n minst proberen? Als jouw telefoontje opgenomen wordt, heb je kaartjes, wordt jouw naam aan het einde van de week getrokken, win je ook nog een Meet & Greet. Nou, ik mag dan misschien wel achttien zijn, maar ik ga echt flippen als ik One Direction ga zien. Volgens mij ga ik dan alleen maar naar Liam staren en mezelf knijpen. Als het tot me doordringt dat het echt is, ga ik waarschijnlijk gillen en springen als een gek.
'Hallo, dit is-' Ik begin al te flippen als ik een stem hoor. Mijn aandacht is meteen weg en spring een keer. Een kreetje tussen een gil en een giechel rolt over mijn lippen. Als iemand me nu ziet, denken ze vast dat ik gek ben. Dan blijft het ineens wel heel stil aan de andere kant van de lijn en ik gok erop dat ik naar mijn naam gevraagd ben.
'Mila-' Een verschrikkelijke, hoge piep en ik realiseer me dat ik niet gewonnen heb. Ik vloek zachtjes en hang op, waarna ik weer terugkeer naar de juiste collegezaal. De studenten gaan al voor me opzij als ze me zien aankomen, maar ik kan me niet meer op mijn werk concentreren. Hoewel ik het tegen Julia nogal ontkende, wil ik zelf ook heel graag naar One Direction.

'Ik heb mijn tentamen echt volledig verkloot,'zucht Hanna als ze bij me komt zitten. We moeten allebei de bus naar Grays hebben, waar we wonen, en op dinsdagen zijn we tegelijk uit. Volgens mij is dat de enige dag dat we gelijk uit zijn en daar genieten we dan ook van.
'Kan je het herkansen?'
'Ik hoop het.' Hanna's ogen lichten alweer op. 'Maar weet je, ik had een jongen voor me zitten, ik zweer het je, hij leek als twee druppels water op Zayn. Ik-'
'Zeg niet dat je hem besprongen hebt,'zeg ik. Hanna geeft me een duw tegen mijn schouder.
'Natuurlijk niet. Maar serieus hij was zo knap, misschien is dat wel waarom ik mijn tentamen verpest heb.'
'Hanna,'zucht ik. 'Soms hè...'
'Wat? Kom op, laat me toch dromen.'
'Ik zeg ook niet dat je niet mag dromen, ik-'
'En daarbij, toen we afgelopen zomer samen in die tent lagen, hoorde ik je heus wel mompelen over Liam.' Ik begin te lachen.
'En al jouw monologen over Zayn-'
'Oké, oké, je hebt gelijk, ik ben erg, ik geef het toe.' Hanna grijnst even. 'Maar ik ben gewoon heimelijk verliefd op Zayn Malik.' Een meisje dat aan komt lopen, kijkt Hanna vragend aan en we barsten in lachen uit. Hanna slaat beledigd haar armen over elkaar en ik geef haar een duw.
'Goed, nu weet vast één iemand het, nu Zayn nog.'
'En Perrie,'kreunt Hanna. Ik grinnik en op dat moment komt onze bus aan. Het is stervensdruk en Hanna en ik staan al helemaal voorin de bus. Omdat er een lange, kale man tussen ons instaat. Ik sluit mijn oortjes maar weer aan, maar One Direction wordt niet nog een keer gedraaid. Wat teleurgesteld stap ik uit de bus en ik zeg Hanna gedag. Ik overbrug de laatste paar honderd meter tussen de bushalte en het appartementencomplex lopend. Ik laat mezelf binnen en gooi mijn tas onder de kapstok op de grond.
'Ik ben thuis,'roep ik en ik snuif even. De Italiaanse kruiden komen me al tegemoet en ik neem aan dat papa gekookt heeft.
'Hallo.' Als ik de woonkamer binnenkom, is mama de eerste die me begroet. Ik glimlach vriendelijk naar haar, maar voordat ik bij haar op de bank zit, komt papa de woonkamer binnen.
'Ah, perfect, je bent er, mio amore.' Ik buk me en geef mijn vader een kus op zijn wang. 'Kom je ook, mio amante?'vraagt hij dan aan mama. Mama staart even voor zich uit, alsof ze me niet hoort, maar dan knikt ze en staat ze op. Het is zo'n beetje normaal hier.
Dus terwijl papa zijn rolstoel naar de keukentafel rijdt, vul ik wat glazen met water en dan zit mama ook aan tafel. Een grote pan met pasta staat al op tafel en ik schep enthousiast op. Terwijl mama langzaam op haar pasta kauwt en met een afwezige blik uit het raam staart, vraagt papa naar mijn dag.
Misschien klinkt het niet heel normaal, maar voor ons is het normale gang van zaken.

Reacties (3)

  • Amica

    Ze krijgt die kaartjes nog wel. En arme vader, hoe komt het dat hij in ene rolstoel zit?

    4 jaar geleden
  • AnxNiall

    Uiteindelijk krijgt ze die kaartjes wel, anders word ik verdrietig ;p
    Xx

    4 jaar geleden
  • DreamyHoran

    Ahww er komt hopelijk nog wel een kans dat ze kan bellen!
    Verder
    X

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen