Foto bij Four

Ik probeer steeds om hoofdstukken van ongeveer 800 woorden te schrijven, maar iedere keer haal ik de 900 woorden gemakkelijk, haha.
Waarschijnlijk ben ik een beetje enthousiast (:

De volgende dag heb ik verrekte weinig zin om mijn bed uit te komen. Ik ben chagrijnig door het mislopen van de kaartjes, de regen tikt tegen het raam en ik heb mama alweer tegen papa horen schreeuwen. Het lijkt net een soapserie, daar vallen regen en heibel ook altijd samen.
Zuchtend draai ik me op mijn rug en staar naar het plafond. Het is dat ik nog wat dingen aan school moet doen, maar anders was ik mijn bed nooit uitgegaan.

Ik heb er nog eens vijf minuten voor nodig om moed te verzamelen en zet dan mijn voeten op het koude parket. Zuchtend schuifel ik naar mijn kast, pak een set kleren en kleed mezelf aan. Met de slaap nog in de hoeken van mijn ogen schuifel ik door naar de keuken. Papa is nergens te bekennen en mama staart met een mok thee in haar handen naar buiten.
'Goedemorgen,'murmel ik en ik zoek een cracker om op te kauwen. Het is al bijna middag, dus ik vermoed dat we gaan lunchen tegen de tijd dat papa weer opduikt.
'Heb je papa overgehaald om te bellen?'
'Bellen?' Het is me even ontgaan waar ze het over heeft.
'De kaartjes voor die band. Heb je hem daarvoor laten bellen?'
'Ja,'geef ik toe. Logisch, waar had hij anders voor moeten bellen.
'Dat moet je niet doen, Mila, er kan zoveel gebeuren. Ik wil niet dat je gaat.'
'Ik ga niet, ik heb geen kaartjes,'zeg ik kortaf.
Zo gaan de meeste gesprekken tussen mama en mij. Ze is lusteloos en ongeïnteresseerd, maar zo nu en dan begint ze plotseling ergens over en kraakt ze het volledig af. Papa heeft me jarenlang geprobeerd voor te houden dat ze dat doet omdat ze van ons houdt en ons wil beschermen, zelfs door het masker van haar depressie heen, maar ik geloof het niet zo meer. En het schijnt ook normaal te zijn dat mensen die depressief zijn zo werken, maar ik begrijp het nog steeds niet, al is mama al depressief zo lang als ik me kan herinneren.

Als ik even later met mijn kop thee bij de piano zit, strijken mijn vingers over de toetsen van de piano. Ik wil wel spelen, maar mama is dus al uit haar humeur en het komt haar humeur vast niet ten goede als ik nu ga zitten spelen. Dus fantaseer ik over een leven met een niet-depressieve moeder totdat papa binnenkomt.
'Dag lieverd.' Hij zet de capuchon van zijn regenjas af en kust mijn hand. Ik glimlach.
'Hé, pap.'
'Hoe is het met de IJskoningin?' Ik glimlach. Nou ja, dan is er nog iets leuks aan mijn moeder, ik kan wel altijd lachen om papa's bijnaam voor haar.
'Weer heerlijk aan het mokken.'
'Meisje toch. Is ze over de kaartjes begonnen?'
'Jup.'
'Nou, dan heb ik misschien nog een kleine oppepper voor je.'
'Ik mag de boterhammen roosteren voor de lunch?'vraag ik sarcastisch. Papa grinnikt.
'Nee, mopperkont.' Papa kijkt me even aan. 'Toen ik bij de dokter zat, hadden ze zie über-hippe zender van jou ook aanstaan en ze zeiden dat ze nog iemand zochten voor een interview. Het was vroeg, dus minstens de helft van alle meisjes die zielsgraag die jongens zou willen ontmoeten, heeft het verslapen. Je kunt het radiostation mailen, als je wilt.'
'Echt?'vraag ik.
'Ja, je oude vader liegt niet zomaar tegen zijn dochter.'
'Papa, je bent geweldig!'
'Ik zag niet dat ze jouw kiezen, maar misschien is je kans groter. Als je een goede motivatie hebt dan.'
'Moet er een motivatie bij?' Papa knikt.
'Dit lijkt net college,'kreun ik.
'Graag of niet.'
'Oké, oké,'lach ik en ik sta op. 'Dan ga ik maar beginnen.'
'Maar Mila-' Ik draai me weer om. 'natuurlijk mag je dadelijk ook de boterhammen voor de lunch roosteren.' Ik lach en ga met hem mee naar de keuken. Papa geeft mama een kus en zet dan het aanrecht wat omlaag om de koken. Glimlachend begin ik het brood te roosteren en papa bakt eieren voor ons. Hij doet de eieren op het brood en tijdens het eten praten papa en ik een beetje met elkaar.
'Hoe was het eigenlijk bij de dokter?'
'Niet anders dan anders.'
'Is dat goed of slecht?'
'Goed, gelukkig. Maak je maar niet druk, lieverd.'
'Zal ik niet doen.'
'Dat doe je wel,'komt mama tussen ons beiden. Ik glimlach vriendelijk naar haar. Soms is het net alsof papa en ik mama op moeten voeden, in plaats van papa en mama mij.
'Omdat ik van hem houd, mam. Ik zou het niet leuk vinden als hem iets overkwam.'
'Oké,'zeg mama. Ze is gewoon niet geïnteresseerd in wat ik zeg en volgens mij heeft ze niet eens gehoord wat ik zei. Maar ik probeer me er zo min mogelijk over op te winden. Papa en ik vermijden het onderwerp One Direction en na vijfentwintig minuten mijn enthousiasme binnenhouden, mag ik van tafel. Ik zet mijn bord op het aanrecht en ren bijna naar mijn kamer. Daar klap ik mijn laptop open en zet hem aan. Het duurt even, maar dan komt mijn achtergrond tevoorschijn -misschien overbodig om te zeggen, maar het zijn uiteraard de mannen van One Direction- en ik trommel op mijn toetsenbord. Het duurt een eeuwigheid voordat het internet geladen is en dan kom ik op de website van de radiozender. Er staat een kleine advertentie, maar papa heeft wel gelijk. Ik schrijf het e-mailadres op en open dan mijn eigen e-mail, waarna ik begin te typen.

Reacties (5)

  • Amica

    Hopelijk mag ze dan naar het concert en de jongens intervieuwen.

    4 jaar geleden
  • AnxNiall

    Haha daar geacht ik ook metteen aan @KellyHoranXx en @certfied_cloud
    Leuk stukje
    Xx

    4 jaar geleden
  • certified_cloud

    KellyHoranXx, daar dacht ik ook gelijk aan hoor!
    haha, snel verder! ik hoop dat ze mag gaan interviewen!!
    xx

    4 jaar geleden
  • KellyHoranXx

    Haha, is het raar dat ik, toen ik zag dat de titel van dit hoofdstuk 'Four' was, meteen aan Tobias van Divergent dacht? XD

    4 jaar geleden
  • DreamyHoran

    Oeh, hopelijk mag ze gaan interviewen!
    Verderr
    Xx

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen