Hoofdstuk 18




~Een band gaat nooit stuk
Al heb je een ongeluk
Je ziet maar, ze hebben elkaar
Ze krijgen het telkens weer voor mekaar ~
X!NK, De vriendschapsband

Jane POV

Samen met Jessica zit ik nog een lange tijd op haar kamer. Haar vriendin heeft blijkbaar - zonder te beseffen hoeveel het Jessica kwets - grappend gezegd dat het technisch gezien eigenlijk wel haar schuld is dat onze moeder er niet meer is. Jessica kenende heeft ze daar de hele tijd zitten over na zitten denken en is ze tot het besluit gekomen dat, dat wel eens kan kloppen. Ik heb haar proberen te overtuigen dat het niet zo is. Maar ik snap wel dat ze zoiets niet meteen kan loslaten.
Samen zijn we nu op weg naar de keuken om wat te drinken. Ik ben eigenlijk wel wat nieuwsgierig en zenuwachtig over hoe Jess zal reageren als ze de foto's ziet.
Na haar kom ik de keuken in. "Limonade?" vraag ik haar waarna ze knikt en, zonder echt te letten wat er op tafel ligt, zich neerzet.
Ik sta met mijn rug naar haar toe glazen te vullen en hoor hoe ze de foto's oppakt. "Jane?" vraagt ze verbaasd. "Ja?" zeg ik en draai me om. "Ben je...?" Ze maakt haar zin niet af want ik sta al lipbijtend te knikken. Een glimlach verschijnt op het gezicht van mijn kleine zus, waarna ze opstaat, naar me toekomt en me omhelst. "Mag ik proficiat zeggen?" vraagt ze want ze weet natuurlijk wel van wie het is. Ik haal mijn schouders op. “Ik denk het wel.” Zeg ik met een kleine stem. “Voor wanneer is het?” vraagt Jess als ze me terug loslaat. “Begin juli” Ik zie hoe Jane rekent. “Je bent al bijna 4 maand ver?” vraagt ze ietwat verontwaardigd. Ik knik. “Ik weet dat ik het je al eerder had moeten vertellen, maar ik wou het eerst iemand anders vertellen maar-“ Ik zwijg en slik hoorbaar. Weer slaat ze haar armen om me heen. “Het is geen probleem. Ik snap het wel.” Ik hoop dat ik ooit eens aan iemand alles kwijt kan.

Harry POV

De warme stralen van de douche maken me rustig en zorgen ervoor dat de krullen uit mijn haar verdwijnen. Maar ze kunnen de gedachten die steeds terug gaan naar dezelfde persoon niet wegspoelen. Niet dat ik daar een probleem mee heb, integendeel. Ik vind het gewoon gek dat Jane de hele tijd in mijn gedachten opduikt. Eén keer heb ik haar nog maar gezien maar toch moet ze op de één of andere manier zo’n indruk op mijn nagelaten hebben.
Door de dingen die ik op het internet over haar gelezen heb wil ik enkel maar meer over haar te weten komen. Maar het wordt moeilijk als ik haar misschien niet meer zie. Binnen twee weken vertrekken we weer op tour, ik heb dus twee weken om haar beter te leren kennen.
Een idee komt plots bij me op. ‘Dat is het!’ fluister ik. Ik zet de kraan uit en stap onder douche uit en neem een handdoek om me af te drogen. Eenmaal droog hijs ik mezelf in een verse boxer en trek daarover een joggingbroek aan. Zonder shirt ga ik naar beneden waar ik mijn moeder toestemming vraag om even de computer de gebruiken. Na even twijfelen, stemt ze toch toe. Met een glimlach ga ik op de bureaustoel zitten en surf meteen naar de site van het Grand Theatre in Leeds. De eerst volgende voorstelling van de musical zou ik terug gaan om wel twee redenen. Eén: Het is een geweldige musical. Twee: Ik kan op die manier misschien weer een echt gesprek aangaan met Jane. Helemaal blij met mijn idee bestel ik snel één ticket voor de volgende voorstelling die woensdag plaatsvind.

Ik sta op met een glimlach, waarom die er plots weer zit weet ik niet maar ik vind het geen probleem. “Wat sta jij daar nu te lachen?” lacht de stem van mijn zus. Verbaasd kijk ik mijn zus aan. Ik wist niet eens dat ze hier was. “Gemma.” zeg ik, ik ga naar haar toe en sla mijn armen om mijn oudere zus. “Harry! Laat me los! Je bent halfnaakt! En krijg ik nu nog antwoord?” vraag Gemma wat geschrokken van mijn plotse actie. “Mag ik al niet meer lachen?” Gemma haalt haar schouders op nadat ik haar losgelaten heb. “Is lachen niet te vermoeiend voor je?”

Reacties (1)

  • Amica

    Haha Gemma is fantastisch (:

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen