Naranja Jessen POV


'Eind goed, al goed' zeggen ze meestal. Het is best wel een happy end voor Ashton en tussen Kelsey en mij is het ondertussen bijgelegd. Het lijkt wel alsof er nooit zo'n lange tijd heeft tussen gezeten. Dieper in mijn gedachten zit ik in met Luke, hij heeft in dagen niks gegeten en wil niet uit zijn kamer komen. 'Alles oké lieverd?' Vraagt Calum me. 'Ja hoor, ik ben gewoon moe.' Zucht ik. 'Nee ben je niet, vertel me de waarheid.' Zegt hij streng. 'Ik was aan Luke aan het denken.' Zeg ik uiteindelijk na enkele seconden stilte. 'Oh, hij kan voor z'n eigen zorgen.' Lacht Calum. 'Plots geven jullie niks meer om hem!?' Roep ik en spring recht en loop naar het huis van de jongens.

'LUKE WAAR BEN JE!?' Roep ik over heel het huis als ik binnen ben. 'LUKEEEE!' In paniek zoek ik heel het huis rond. 'LUKEE!' Roep ik enkele keren maar nooit komt er antwoord. 'LUKE IK WEET DAT JE BOOS BENT MAAR ANTWOORD GEWOON 1 KEER!' Gil ik bijna. Voor de 3e keer loop ik heel het huis rond. Zijn kamer! Tuurlijk waarom had ik daar niet aan gedacht! Ik ren zo snel ik kan naar zijn kamer en open de deur. Bang kijk ik de kamer rond maar geen enkel spoor van Luke te bespeuren. Ik loop in zijn badkamer en ik zie enkele bloedsporen op de grond en in de wastafel. In shock ga ik naar beneden en besluit Calum te bellen. Terwijl ik wacht op antwoord ijsbeer ik naar de garage. Als ik de deur open zie ik Luke liggen op de grond. 'Is alles oké schat?' Hoor ik Calum nog vaag zeggen voor ik mijn gsm uit mijn handen laat vallen, stukjes glas van het scherm vliegen overal rond. Alles lijkt in slow motion te gaan. Verstijfd en niet wetend wat ik moet doen blijf ik naar Luke staren. Een verschrikkelijke pijn gaat door m'n hoofd. Nog steeds sta ik naar Luke te staren. Al wil ik iets doen ik kan het niet, ik sta aan de grond genageld. Tranen stapelen zich op in mijn ogen en vallen naar beneden. Ver hoor ik een deur dicht slaan. Na enkele ongeruste kreten van iedereen hebben ze de weg naar de garage gevonden. Alle vijf kijken ze me verbaasd aan, ze hebben Luke nog niet opgemerkt. Met veel moeite haal ik mijn arm op en wijs naar Luke. Verschrikt volgen ze allemaal mijn trillende arm. Als Calum door heeft wat er gaande is springt hij naar me toe en neemt me mee naar de woonkamer. Hij legt me neer en doet teken dat hij zo terug is. Na enkele minuten is hij terug met 2 dekens en een zak, geen idee waarom die zak. Met verschrikkelijke beelden van Luke in m'n gedachten en mijn lichaam dat hevig trilt val ik huilend inslaap in Calum's armen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen