Foto bij ¤013¤

Wat zal er allemaal gebeuren in het restaurant? (;

In onze doodse stilte schrokken we opeens op van muziek die over de open plek van het sprookjesachtige huisje schalde vanuit verborgen speakers overal om ons heen.
De muziek was instrumentaal en zorgde voor een beetje een zweverige sfeer verweven met bos geluiden die onder de muziek waren gezet.
Drie obers met alle drie een ander soort masker op kwamen met borden op ons af en zette de bladen op de tafel neer.
Dampende lappen vlees op de ene en groenten en andere bijgerechten op de anderen.
De ober met het konijnenmasker boog weer diep voor hij de andere twee aan ons over liet terwijl de ober met het wolvenmasker borden voor ons neerzette en de ober achter hem met het hertenmasker legde bij ieder van ons bestek neer.
"Eet smakelijk." Zei ook die nadat ook hij een diepe buiging had gemaakt.
Wat ongemakkelijk begonnen we op te scheppen en namen we onze eerste happen, die al snel opgevolgd werden door de volgende. Het eten was heerlijk.
"Meneer." Railey hield de man met het wolvenmasker aan. "Wat is dit voor overheerlijk vlees?"
De stilte van de ober zorgde voor een kriebel over mijn rug. "Wat denkt u dat het is?"
Railey keek nogmaals naar het half aangesneden stuk vlees dat op zijn bord lag. "Rund?"
"Dan is het Rund." En met die woorden was hij in een flits weer verdwenen.
Dat deed de aanzittende aan de tafel niet echt veel goeds. Was het nu koe of was het... iets anders?
Niet goed wetend of we nu nog wel verder moesten eten of niet keken we elkaar even allemaal aan, maar we namen al snel weer een hap.
We lieten ons gewoon gek maken. Het was lekker en ik liet me niet hinderen door de gedachte of het nu wel koe was of niet.
Thomas, Monica en Scott hadden inderdaad net zoals ik al snel ons bestek weer opgepakt, maar Alice, David en Railey lieten nog even op zich wachten.
Naarmate de avond vorderde kwamen er meer mensen de open plek op, allemaal droegen ze een dierenmasker en de meesten van hen droegen nu ook middeleeuwse kledij.
Ik begon het nu ergens wel intrigerend te vinden; de mensen bleven allemaal aan het rand van de open plek dralen, kijkend naar hoe wij onze laatste etensresten naar binnen werkten en af en toe verdween er iemand het huis in om er niet meer uit te komen.
We hadden ons neergelegd bij onze lege borden en twee gemaskerde mensen kwamen die al snel afruimen, terwijl een andere -die met het konijnenmasker- onze aandacht weer op zich nam door zijn armen theatraal te spreiden. "Heeft het gesmaakt?"
We knikten, niet goed wetend wat te zeggen.
De konijn boog weer diens karakteristieke buiging. "Mooi, ik zal jullie graag willen verblijden met een rondtocht door het huis." De deur achter hem ging opeens open en bood ons uitzicht op het kleine halletje. "Wilt u mij volgen?"
Verbijsterd stonden we op, want we wisten dat we niet echt een andere keus hadden en volgden de konijn die bijgestaan werd door een vos en een everzwijn ons voorging het huis binnen.
het huis zelf was ruim, maar toch volgestouwd met de meest vreemde dingen.
Dieren in potjes, vlees dat aan het plafond hing zoals ze vroeger ook deden, deuren met enorm veel sloten erop en een aantal botten weggeschoven in een hoekje.
"Hier is de keuken." De ober met het konijnenmasker wees naar een grote kombuis waarachter een man met een berenmasker bezig was een vlam in de pan tot bedaren te brengen voor die diens grote snuit onze kant op richtte met het slagersmes in handen, voor hij stukken vlees in blokjes hakte.
"Hierachter hebben we de voorraadkast, maar laten we die maar even dicht laten." De toon waarop hij het zei klonk verontrustend.
Wat was er in die kast dat het zo opgesloten moest blijven?
"Kom, dan gaan we hier naar buiten." Het konijn had een deur voor ons opengedaan en liet ons allen voor hem aan naar buiten gaan.
Hier werden we weer begroet door een open plek vol met kaarsen en lantaarns, maar er hing een veel lugubere sfeer rond dan de open plek voor het huisje waar we hadden gegeten.
Kettingen hingen tussen de bomen te bungelen, een berenval stond tegen een boom aan.
En midden op de open plek stond een enorm kampvuur te laaien, zeker tot schouderhoogte was er hout opgestapeld en de vlammen schoten nog hoger de lucht in.
Maar wat me nog meer verontruste was het immense spit dat tussen de vlammen hing.
"Dit is de buitenoven." De wolf nam nu het woord over terwijl het konijn in de verte verdween.
"Hier roken, braden en slachten we onze...ons eten." De lach die volgde was zo angstaanjagend dat de haren van mijn armen overeind gingen staan.
Wat is dit? Wat gebeurde hier.
Een vrouwelijk persoon met een dassenmasker op kwam naar de wolf toe rennen. "Ze is er!" Haar stem klonk als een opgewekte sis, die overeenkwam met het gesis en gekraak van het hout dat opbrandde. "Ze is er en ze wilt de nieuwe vangst zien." De ogen achter het dassenmasker schoten onze kant op. "Ze zal overgelukkig zijn met deze verse, sappige lichamen." Stemde de wolf nu met haar in voor hij in zijn handen klapte en er twee vossen naar hem toe kwamen rennen.
Hij mompelde iets in een vreemde taal tegen ze en voor ik het goed en wel doorhad schoten ze op ons af en dreven ze ons om het vuur heen.
Een stoel ving mijn aandacht, al is stoel een beetje het verkeerde woord, het juiste woord was troon. de troon was geheel gemaakt van hout, steen en een verontrustend aantal botten die haar hoofdsteun vormden.
Ja ik zei haar, want de troon was bezeten door een vrouw in een zwarte jurk die onderaan in kapotte repen langs haar benen vielen.
Der haar was warrig bruin en er staken takjes en kleine botjes uit het kapsel, als het al een kapsel te noemen was.
"Wie hebben we hier?" Haar felgroene ogen richtte zich op ons. "Dus dit zijn mijn lieve nieuwelingen?" Ze kwam van haar troon af en kwam dichterbij.
Ze kneep in Scott zijn arm, Monica haar wang en voor mij bleef ze even stilstaan om mijn schouder te bekijken. "Ze zijn nog niet vol genoeg." Met een ruk draaide ze zich om. "Breng ze onder en laat het eten van net bezakken, dat moet genoeg zijn."
Een collectieve kreet galmde over het veld heen en de dieren kwamen in beweging.
Ik werd samen met Thomas en Railey naar achteren gedreven tot we de spijlen van een kooi in onze rug voelden en we erachter waren gekomen dat we gevangen zaten.
De deur viel in het slot en de man met het wolvenmasker lachte diep vanuit zijn keel.
Wat gebeurde er?
Maar al snel kwam er een gedachte bij me op.
Het sprookje van Hans en Grietje; eet van het eigendom en je bent gedoemd om haar voedsel te worden.
Precies wat wij gedaan hadden.

Reacties (3)

  • Jarnsida

    Hahaha dit is echt awesome(Y)
    Thomas weet hen wel te vermaken zeg, mij ook trouwens ondanks dat ik helaas niet aanwezig ben. Bestaan dit soort restaurants ook in nl? Dan weet ik waar ik mijn vrienden eens mee naar toe neem

    4 jaar geleden
  • Girlicious

    Omg ik vond het al zulke freaks....
    Thomas..... *kijkt Thomas boos aan*
    Kan je even uitgebreid verklaren waarom je uitgerekend dit restaurantje hebt gekozen?
    Ze moeten het eten gewoon weigeren
    Hongerstaking!!! Dan hebben ze niks aan ze en laten ze ze vrij! (Ik denk weer veel te makkelijk natuurlijk)
    Maar Thomas heeft in elk geval iets uit te leggen....

    Kudo!
    Snel verder!

    4 jaar geleden
  • Wyrden

    Hahahaha Kudo.

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen