Het thema was droombaan

Winnaar SOTM

"Je bent nutteloos! Jij zult nooit iets kunnen! Denk maar niet dat wij je zullen onderhouden als je in de goot terecht komt!" Zijn hand ging omhoog om met een klap in mijn gezicht te komen. Ik balde mijn vuisten en duwde mijn nagels in mijn handpalmen in een poging het niet uit te schreeuwen van de pijn. Ik mocht geen zwakte tonen, anders zou het alleen maar erger worden. Tijdens zijn relaas over hoe waardeloos ik wel niet was, gaf ik geen krimp. Zelfs alle daaropvolgende klappen toonde ik niks. Ik verdroeg het net zoals altijd.

Geduld hebben. Wachten en observeren. Toeslaan op het juiste moment. Daaruit bestond mijn leven nu. Niks waardeloos. Dit was belangrijk werk. Ik had levens in mijn handen, letterlijk.
Acht, negen, tien. De camera was voorbij de plek waarop ik het gemunt had. Ik schoot omhoog en haastte me naar de muur. Voetstappen en een lichtbundel die in de verte aankwamen, deden me verstijven en ik dook plat op de grond. In stilte vloekte ik. De bewaker zou hier pas over drie minuten moeten zijn.
Terwijl de voetstappen dichterbij kwamen, kroop mijn hand naar mijn zak, waarin een mes zat. Ik wachtte op het juiste moment en streek met mijn vinger over het eenvoudige lemmet. Dit was geen siermes met versieringen die alleen maar waren aangebracht voor het uiterlijk maar die verder geen enkel doel hadden. Nee, dit mes was eenvoudig maar dodelijk.

Mijn voet schoot naar voren en raakte de jongen die voor me op de grond lag vol in de maag. Hij kreunde zacht en als antwoord kreeg hij een trap tegen zijn hoofd. Hij kromp ineen en sloeg beschermend zijn armen om zijn hoofd terwijl hij zich zo goed als het ging tot een balletje op krulde om de rest van zijn ongetwijfeld erg pijnlijke lichaam te beschermen.
Een hand werd op mijn schouder gelegd en een lage stem bromde "genoeg," in mijn oor. Waakzaam draaide ik me om, klaar om de persoon achter me ook een klap te geven. De aanblik van die persoon benam me de adem. Het was een man van midden dertig, strak in het pak. Hij had zwart, kort haar met hier en daar al wat streepjes grijs. Hij was niet lang of zwaar gespierd maar toch straalde hij gevaar uit. Je merkte aan hem dat je beter niet met hem kon sollen.
"Kom," zei hij terwijl hij in een zwarte, geblindeerde auto stapte. Misschien was het dom maar ik volgde hem, zoals het lot voor mij in petto had.


De bewaker kwam steeds dichterbij. Nog een paar passen en hij zou me zien. Vlak voor dit moment schoot ik omhoog en stootte het mes in zijn lichaam. Ik had precies de goede plek zoals altijd en hij was op slag dood. Geen kreten, geen worsteling, helemaal niks. Het dode lichaam verstopte ik tussen de struiken en ik kon een glimlach niet onderdrukken. Vandaag zou er meer dan één persoon sterven.
Jaren van training hadden me geleerd dat hoe graag je iedereen ook wil doden, het beter is om je alleen op je slachtoffer te richten en de rest te ontwijken. Hoe meer doden, hoe meer kans op ontdekking en ontdekt worden is fataal.

Hij had me laten roepen. Het was tijd, ik wist het. Mijn opleiding was bijna afgerond, ik kende alle kneepjes om een goede moordenaar te zijn.
"Ben je er klaar voor?" vroeg hij. Sinds hij me van straat geplukt had, had ik hem niet meer gezien. Mijn opleiding was aan anderen overgelaten. Hij was bijna niet veranderd, slechts de strepen grijs waren duidelijker geworden. Hij oogde vermoeider maar dat aura van gevaar hing nog steeds om hem heen.
"Ja meneer," antwoordde ik zelfverzekerd. Ik was de beste uit mijn groep en hij wist het ook. Hij gaf me een foto.
"Stel me niet teleur." Dat was alles. Geen succes, geen plezier, niks. Het was genoeg voor mij. Hij vertrouwde op mij en voor mij was dat genoeg.


Ik veegde mijn mes schoon en vervolgde mijn weg. Ik was de beste moordenaar, ik wist het. Ik was het altijd al geweest. Niemand van de Bende was beter dan ik en ze waren jaloers. Ik kreeg alle eer van onze meester.
Moordenaar. Het klonk goed. Gevaarlijk. Eindelijk had ik mijn plek gevonden. Wat er ook beweerd was vroeger, ik was wel ergens goed in. Ik was niet nutteloos. Ik had mijn plaats in de samenleving verdiend en ik was goed in wat ik deed. Nooit waren er sporen te vinden als ik klaar was met mijn slachtoffers. Een kleine, fatale steekwond en een dode, dat was het enige bewijs dat ik er was geweest.
Stemmen vertelden me dat ik op de goede weg was. Nog even en ik zou mijn slachtoffer voor me hebben. Ik trok me terug in de schaduwen en wachtte. Mijn baan bestond vooral uit wachten. Toekijken, gewoontes observeren. Wachten tot je alle patronen hebt doorzien en dan plots toeslaan. Weken voorbereiding zijn hier vooraf aan gegaan en mijn hart klopte snel. Dit was het moment waar ik het voor deed. De adrenaline van die laatste spannende momenten, het gevoel van mijn mes dat in het vlees wegzonk.

Hij gaf me een korte knik. Ik had het goed gedaan. Alweer. Opnieuw had ik het onmogelijke uitgevoerd en dat allemaal voor hem. Het zou niet lang duren voor ik bevorderd zou worden. Ik las het in zijn ogen. Hij was trots op het schepsel dat hij gevormd had tot een van zijn beste krijgers.
Met een gelukzalig gevoel liep ik naar mijn kamer om me op te frissen. Ondertussen passeerde ik de slaapzaal waar ik ooit begonnen was. Toen was ik nog jong en onbetekenend. Hij zag wat in me op dat moment, iets wat later waar bleek te zijn maar toen, toen was ik niks.


De deur werd geopend en daar liep hij. Mijn slachtoffer. Mijn hand klemde zich steviger om het mes en langzaam volgde ik hem. De schaduwen onttrokken mij aan het oog en ik was onzichtbaar. Jaren van training hadden mijn kunsten geperfectioneerd en niemand zou me zien, zelfs als ze wisten dat ik daar was.
Hij liep stevig door alsof ook hij wist dat vandaag anders dan anders was. Er hing een bepaalde spanning in de lucht, een gevoel dat de dood aankondigde. Ik haalde diep adem en genoot. Dit was mijn leven. Perfect.
Eindelijk kwamen we bij zijn eindbestemming aan. De kamer was klein en op een bed en een bureau na helemaal leeg. Ik volgde hem door de deur en voordat hij doorhad dat ik er was, sloot ik hem. De sleutel werd omgedraaid en verdween in mijn zak.
"Wel, wel, wat hebben we hier." Ik grijnsde en speelde met het mes in mijn handen. Hij keek een fractie van een seconde verbaasd maar toen kwam de herkenning. Hij wist wat ik hier kwam doen en de angst was zichtbaar op zijn gezicht.
"Klaar om te sterven?" Met mijn tong bevochtigde ik mijn lippen en ik stelde me voor hoe zijn ogen straks zijn verdwijnende leven zouden weerspiegelen. Paniekerig keek hij om zijn heen in een ijdele hoop op redding. Die was er natuurlijk niet. Ik had mijn werk goed gedaan, er zou geen ontkomen meer zijn. Dat was wat we allemaal wisten. Als onze meester je dood wilde hebben, dan moest je ook dood. Wie faalde, zou de consequenties zelf moeten dragen en meestal hield dat in dat je de mensen op jouw lijst kon gaan vergezellen.
Hoe graag ik hem ook nog zou blijven kwellen, het was genoeg geweest. Het was tijd om de klus te klaren en weg te gaan. Nog een keer streek mijn tong over mijn lippen en ik verplaatste mijn greep op het mes iets. Ik was er klaar voor. Het bekende gevoel van honger naar bloed kroop langzaam onder mijn huid. Daarom was ik goed. Ik doodde niet om te overleven. Ik genoot ervan.
Ik grijnsde nog een laatste keer naar mijn prooi en stak toen toe.

Hij zat voor me op zijn knieën, zijn handen samengebonden achter zijn rug. Ik spuugde op de grond voor hem en hij kromp ineen. Uren hadden we al samen doorgebracht en de wonden waren zichtbaar op zijn lichaam. Eindelijk kon ik hem terugbetalen voor wat hij me jaren geleden had aangedaan.
"Ik zou nooit iets vinden, hè vader?" De laatste woorden sprak ik snerend uit en ik haalde mijn mes over zijn arm heen. Bloed welde op uit de pas ontstane wond.
"Ik ben waardeloos en kom in de goot terecht, toch?" Ik keek hem even strak aan en zag de angst in zijn ogen. Eindelijk waren de rollen omgedraaid en had ik de macht. Ik grijnsde angstaanjagend.
"Laat me je dit vertellen," fluisterde ik dreigend en ik stak plots toe. Hij kromp ineens van de pijn maar ik dwong hem mij aan te kijken. Het leven uit zijn ogen begon te verdwijnen. Nog even en ik had mijn wraak gehad.
"Ik heb mijn droombaan gevonden."

Reacties (1)

  • Lorem

    Wauw. o.o
    Nice nice.xD

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen