Foto bij 016 || Satoru Shintuka

"Emperor Penguin No. 1!" alle mensen op het veld gaven het op en accepteerden dat hij dat tweede verboden schot op ons doel zou richten. Behalve een. "Dacht het niet!" Toen ik de bal uit zijn voeten schopte. Maar het was te laat. De rode, agressieve pinguïns kwamen al op zijn been af. Maar zelfs toen gaf ik niet op. Ik duwde hem uit de weg en deed het enige wat nog kon: zelf doelwit worden. Ik hief mijn been op en de pinguïns beten er een voor een in. Ik voelde de hevige pijn die Sakuma daarstraks had gevoeld zich door mijn hele lichaam verspreiden. "Aargh!" Ik schopte op de bal, maar richte mijn schot op Genda, True Teikoku's keeper. Wetend dat ik hem zijn hissatsu ook niet mocht laten gebruiken, rende ik snel achter de bal aan, ondanks de pijn. Ik zag de keeper zich klaarzetten om het schot tegen te houden. Toen schopte ik de bal in een andere richting: naast het doel. De keeper ontspande zich weer, maar toen riep ik een Satoru-kloon op, die de bal weer naar de goal schopte. Te laat probeerde de keeper het schot nog tegen te houden en de bal vloog in het net. Toen schreeuwde ik het uiteindelijk uit van de pijn. Die galmde door het stadion. "AARGH! KAGEYAMA!" Ik herrinerde me mijn eerste ontmoeting met hem en zijn team...

"Grg..." Ik stond weer op na het zoveelste schot de goal in gelaten te hebben. De spelers van Teikoku keken me bij elke keer nog verbaasder aan. Ik pakte de bal zwijgend op en liep weer naar voren, zo hard als ik kon. Weer werd de bal van me afgepakt, weer liep ik snel terug naar mijn goal, weer liet ik een schot het net van de goal bereiken. Ik, kleine ik van negen jaar, tegen het grote Teikoku Academy. Elf tegen een. Ik werd met elk schot wanhopiger: hoe zou ik zo de school moeten beschermen? Weer begon de cyclus: bal oppakken, bal wordt afgepakt, terug naar de goal rennen, schot niet kunnen tegenhouden. Uiteindelijk kon ik de haat, het verdriet en de wanhoop niet meer tegenhouden. Ik liep razendsnel, ik weet niet hoe ik het deed, naar de aanvoerder van het team, Kidou, en schopte de bal hard in zijn gezicht. Hij viel verbaasd op de grond en keek me eerst boos aan, maar na mijn woorden die volgden, werd zijn blik opeens medelevend en verdrietig. "Vinden jullie het misschien leuk om andere mensen pijn te doen? Hun dingen die ze dierbaar zijn af te pakken? Wel, dan moet ik jullie teleurstellen, want er is niets meer in mijn leven. Mijn familie: weg! Mijn vrienden: heb ik niet. Mijn huis: bestaat niet! Dit is niet eens mijn school! Ik heb niets! Waarom doe ik dit dan in hemelsnaam? Omdat voetbal niet iets is om andere mensen mee pijn te doen! Het is een sport waar mensen vertrouwen in elkaar opbouwen en plezier hebben! Waarom dan,waarom dan...Waarom gebruiken jullie voetbal dan voor zoiets LAAGS als dit?!?" Ik schopte de bal nog eens in zijn gezicht en dan naar de goal. De bal raakte het net. Maar blij was ik niet. Ik viel op mijn knieën en huilde. Alle pijn...Al het verdriet...Alle slechte dingen die ik in me meedroeg kwamen naar buiten. En alles wat de spelers van Teikoku nog konden doen was me verdrietig aanstaren. Ik zag hun coach, Kageyama Reiji, verbaasd en analyserend naar mij en zijn spelers kijken. "Oké, dan. Door jou heldaftige theaterstukje hier, jongen, blijft deze school gespaard. Voor nu. Kom,Teikoku. We keren terug." De spelers verlieten het veld allemaal, maar Kidou bleef me nog nakijken. Toen ze vertrokken waren juichte iedereen. Maar ik was al lang weggestapt.

Ik zag het allemaal weer gebeuren en schreeuwde de woorden weer, deze keer vijf jar later en gericht aan Kageyama Reiji: "Vindt jij het misschien leuk om andere mensen pijn te doen? Hun kracht te geven die niet klopt en hun vanbinnen kapotmaakt? Wel, dan moet ik je teleurstellen, want dat laat ik niet gebeuren. Mijn familie is nog steeds weg! Mijn huis bestaat nog steeds niet! Dit is niet eens de school waar ik afkomstig van ben! Ik heb niets! Waarom doe ik dit dan in hemelsnaam? Voor het enige dat sinds toen veranderd is: mijn vrienden. Ik doe dit voor hen, zodat ze geen pijn hoeven te lijden! Zodat hun vrienden geen pijn hoeven te lijden! En omdat voetbal nog steeds niet iets is om andere mensen mee pijn te doen! Het is een sport waar mensen vertrouwen in elkaar opbouwen en plezier hebben! Waarom dan,waarom dan...Waarom gebruik jij voetbal dan voor zoiets LAAGS als dit?!?" Iedereen keek me bedroefd aan, zoals die ene keer. Nu pas herrinerde Kidou zich de jongen van vijf jaar geleden en herrinerde hij zich wat hij gevoeld had, toen, en ook nu weer. Verdrietig omdat hij ooit voetbal zo misbruikt had en dankbaar, omdat de jongen toen zijn ogen geopend had.

De match eindigde 3-1. Ik had me helemaal laten gaan. Ik liet de bal niet in de buurt van Sakuma komen en gaf Genda de tijd niet om zijn verboden hissatsu te gebruiken. Ik was verdrietig geweest, maar nu voelde ik alleen blijdschap. Omdat ik had gezegd wat ik moest zeggen. Omdat ik Sakuma en Genda had beschermd. Omdat ik zo Kidou had geholpen. En omdat ik zonder iemand pijn te doen toch nog gewonnen had. Want ik had gewonnen met wat voetbal echt was: Een sport waar mensen vertrouwen in elkaar opbouwen en plezier hebben.

Reacties (3)

  • DeNaamIsGideon

    lol heeft hier iemand inazuma eleven GO gespeeld?
    want daarin is er een move "Pyrokenetic" waarbij je de bal in iemands gezicht trapt.

    3 jaar geleden
  • hawksilver

    Ik had dat gezicht van jude willen zien toen hij die bal in zijn gezicht kreegxD srry jude hou nog wel van je hoor :P
    Snel verder

    4 jaar geleden
  • xxlenxx

    omg ik vind Satoru zo dapper dat hij dit doet voor zijn vrienden!
    Ik had Jude z'n gezicht wel willen zien toen Satoru de bal in z'n gezicht schopte toen die negen was!xD
    Super leuk stukje!
    snel verder!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen