Foto bij ¤014¤

I wish, Het zou echt awesome zijn als er zo'n restaurant bestond (bloos) Kom, we gaan er zelf eentje oprichten!

Ik rukte aan de spijlen, maar er kwam geen beweging in.
Dit kon niet waar zijn.
Met een ruk wende ik me tot Thomas. "Wat is dit?" Fluisterde ik, maar hij haalde zijn schouders op. "Ik weet het niet." Antwoordde hij enkel.
"Jij hebt ons hierheen gebracht." Mengde nu ook Scott zich erbij, die door de spijlen van een andere kooi naar ons keek. "Als ik hier ooit levens uitkom vermoord ik je."
"Bedaar Scott." Mompelde ik terug. Er moest hier een antwoord op zijn waarom dit gebeurde.
Er waren nooit verdachte vermissingen opgegeven in deze streek, dus er moest iets meer achter zitten.
Maar voor ik ook maar tot en conclusie kon komen ging onze kooideur open en kwamen de twee vossen binnen.
Ik wist niet voor wie ze kwamen, maar Railey had zich helemaal achterin de kooi opgehouden en Thomas stond onbeweeglijk naast me.
Eerst dacht ik dat ze voor Thomas kwamen, maar al snel haalden ze hun handen uit hun zakken en pakten ze mijn armen en trokken me de kooi uit. "Rustig maar, er gebeurd niets." Zeiden ze in koor. "Onze meesteres wilt met u praten."
Bijna gehypnotiseerd liep ik met hun mee. Er moet een logische verklaring voor zijn.
"Ah, daar hebben we mijn zoetje." Ze klapte in haar handen vanaf haar troon. "Breng haar dichterbij." Waarna ik zo goed als aan haar voetstuk gebracht werd.
"Je bent echt een zoetje, ik zal je haast ter plekke op kunnen eten." Ze giechelde even. "Maar wees gerust, je bent nog iets aan de dunne kant, de boter zal je smaak verpesten."
Ze stond op uit haar troon en liep een rondje om heen voor ze haar handen van achter op mijn schouders liet zakken, waardoor ik kon zien dat er zich kleine botjes om haar hand heen hadden gekronkeld waardoor het een handschoen vormde. "Maar ik heb honger en kan niet meer wachten." Ze snoof even alsof ze mijn geur op wou snuiven. "Al is er nog één ding wat ik je wil zeggen." Haar hand sloot zich om mijn pols heen terwijl ze me richting het grote vuur trok en een seintje gaf aan de twee vossen, die een kan met een donkere vloeistof over haar heen goten voor ze me vasthielden in haar plaats zodat zij zelf verder naar het vuur toe kon lopen, waar ze in verdween.
De vlammen leken haar eerst niet te accepteren, maar ook al snel omvatte ze haar.
Maar ze kwam terug, met een doosje in handen, ze stapte nog steeds onder de vlammen uit terwijl die nog aan haar likten.
Twee personen met konijnenmaskers kwamen haar te hulp en legden een deken over haar heen, een zwarte die haar gezicht verhulde.
"Zoetje, ik wil je nog iets geven voor ik jou de vlammen instuur." Ze opende het doosje en een ketting kwam in beeld, een ketting met een kaartje erbij.
Ik wou in een hysterische lach schieten toen ik de woorden las die op het papiertje stonden.
Want de volgende woorden stonden op het gegraveerde stukje perkament;

Celia Tullip, van harte gefeliciteerd met de rol van Briënna Capall,

Namens het Noorderlicht stunt en theater team van de magische poort.


Een lach brak echt door en ik schudde lachend mijn hoofd.
De spanningen zakte in één keer weg, iets te snel waardoor ik door mijn benen zakte, maar alle aanwezigen begonnen te klappen, ook Thomas vanuit zijn kooi. Die rotzak had het al die tijd al geweten wat er aan de hand was.
"Wij houden de ketting voor volgende keer." De vrouw die de heks speelde knipoogde naar me. "Zo hebben we je dan nog iets te geven, het zal opvallen als dat namelijk al weg was."
Dus over een aantal dagen moest ik dit nog een keer doorstaan? Of gingen ze dan iets anders doen?
Maar het was interessant en doodsangstig genoeg om het nog een keer mee te maken, want wie kan nou zeggen dat ze bijna opgegeten was door een heks die het bevel had over een leger aan maskerdragende mensen?
"Ik kijk er naar uit om hier weer te zijn."
"Mooi zo." Ze overhandigde me een sleutel. "Ga nu je vrienden maar bevrijden en uitleggen wat er gaande is, ze zien er namelijk lijkbleek uit." Ze keek even spijtig. "Normaal werken we niet met zoveel mensen die van niets weten."
Ik knikte en rende naar de rest toe. "Echt Thomas, jou krijg ik nog wel een keer."
"Maar het was iets wat je nooit meer zult vergeten, is het niet?" Zijn grijns leek niet van zijn gezicht af te willen. "En zie het als een voorproefje voor onze volgende ontmoeting."
"Ik laat je vrij en geef je een voorsprong voor Scott achter je aankomt."
"Eerlijk genoeg." En weg was hij.
"Celia?" De stem van Alice sneed door de lucht heen. "Celia!"
"Ik kom!"

Niet veel later had ik hun kooien opengemaakt en stonden ze allemaal verbouwereerd om me heen.
"Dit was een toneelstuk?!" Monica haar mond was open gevallen in een opgewekte lach en haar oren lichtten glimmend op. "Wauw, waarom had ik hier nog nooit van gehoord?"
"Thomas zei dat het een nieuw concept in de combinatie theater en horeca was, ze hebben meerdere interactieve shows om op te voeren, dit was één van de momenteel zeven."
Alice had zich echter nog wat angstig aan David vastgegrepen. "Maar WAAROM hebben we nog nooit iets van hen gehoord?"
Ook dit had Thomas uitgelegd voordat hij ervandoor ging om de toorn van de anderen niet te ontvangen. "De enigste reclame die gemaakt word is mond tot mond reclame en de gasten die komen worden gevraagd of ze het niet door willen vertellen dat het een toneelgroep is."
Nu begreep ik dus ook waarom Thomas zo geheimzinnig deed, hij wou de avond niet verpesten door het van te voren al te verklappen dat het echt allemaal nep was, al was het sowieso allemaal al zo onwaarschijnlijk, maar hé, je weet maar nooit.
"Echt, ik doe hem nog steeds wat." We waren nu inmiddels onderweg naar de auto's.
"Wel, daar heb je nu alle kans toe."
Want Thomas stond tegen zijn eigen auto aan geleund, maar ik hield Scott tegen voor hij inderdaad iets kon doen. "Hé, vergeet niet dat ik jou ook eens iets wou doen maar dat ook niet gedaan had."
Hij grinnikte. "Wanneer was dat dan?"
"Afgelopen winter."
"Oh ja." En ik voelde de spieren onder mijn hand wat verslappen. "Het spijt me echt van... dat."
"Ja ja."

De terugreis was eentje waarbij we pas uit onze dak gingen, al was Railey ervandoor geracet op zijn motor, Monica en Scott waren bij ons ingestapt en Alice en David zaten in de auto achter ons.
"Op een gegeven moment dacht ik echt dat we doodgingen, maar aan de andere kant, want een manier om dood te gaan!" Monica had het woord genomen over hoe gruwelijk geweldig ze het uiteindelijk vond.
"Echt een super awesome plek heb je gekozen voor vanavond, bekende dude."
Thomas tikte tegen de zijkant van zijn hoofd aan. "Dus ik ben toch niet zo saai als dat je de serie vind waar ik in speel en waar Celia binnenkort in speelt?" En we moesten allemaal lachen toen Monica dat met een twijfelend gebaar en geluid weg wapperde.

Reacties (4)

  • katl1

    Snel verder!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    5 jaar geleden
  • Girlicious

    Omg wat een rotstreek!!
    Eerst dacht ik: 'er gebeurt haar niks,ze wrd alleen het vuur in geduwd maar verder gebeurt haar niks'
    Konden ze haar niet op een wat normalere manier feliciteren dan iedereen (daarmee bedoel ik zowel de personages als je lezers) een hartverzakking te bezorgen
    Thomas....jouw karma komt nog wel
    Just wait and see kleine geniepige grapjas

    Kudo!
    Snel verder!

    5 jaar geleden
  • Jarnsida

    Let's do it! Dit was echt wel awesome ik denk dat ik hem ook wel even zou knijpen in die kooi. Maar dan zou ik tegen mezelf zeggen: dit kan niet echt zijn dus dat betekent dat die acteurs zijn en die mogen je geen pijn doen net als in het spookhuis hahaha

    5 jaar geleden
  • Wyrden

    Kudo.

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen