Foto bij 5 - Conflict

Ben ik weer :o

Upload via mobiel wat een gedoe :p

      "De edelsteen. De elvenkoning zoekt ernaar. Iverum wilt hem gebruiken om ze richting Bal Kolduhr te lokken, zodat wij ze kunnen afmaken."
      "Iverum?!" Ik gebruikte een van de tactieken die Brithun me geleerd had en beukte mijn aanvaller naar achteren, tegen de muur aan, waarna ik het mes van mijn keel afduwde en uit zijn armen vluchtte om mezelf ruimte te geven. Twee lichtbruine ogen keken geïrriteerd naar me en Duane trok pissig de doek van zijn gezicht af en stak zijn dolk mijn richting op, "Dit is een boodschap van Iverum tot Vriad. Overhandig de steen aan ons of ondervindt de consequenties."
      "Al dit gebonk en gegrom, wat is hier aan de hand?!" Brithun sloeg de deur open en keek Duane woest aan, "Jij. Hoe vaak heb ik Jamil wel niet gezegd om van mijn factie af te blijven?!"
      "Tch." Duane klikte met zijn tong en vluchtte voordat een van ons hem tegen kon houden. Brithun keek me bezorgd aan en zocht naar duidelijke verwondingen, maar ik hield mijn handen omhoog, "Ik ben nog heel, ik kreeg hem van me af voordat hij me iets kon doen."
      "Wat wilde hij van je?"
      "De edelsteen... hij zei dat de elvenkoning ernaar op zoek is."
      "... Jamil zei dat ze een elf uit het westen hebben tegengehouden, een vluchteling uit Rosgeth.. wie weet is er op dit moment al iemand op zoek naar de steen..." Hij leek eventjes na te denken, waarna hij fronste en naar een speciaal kistje in mijn kamer liep. Hij opende het slot met een speciaal sleuteltje en pakte onbewust de steen uit mijn kast, om er vervolgens intens naar te staren. Hij draaide het ding in het rond en keek erin, waarna hij glimlachte en zijn grip eromheen verstevigde. Ik liep snel naar hem toe en probeerde de steen vast te pakken, maar hij trok het ding van me weg en keek me woest aan. Ik twijfelde geen moment om hem tegen de grond te tackelen en de steen uit zijn hand te rukken, waarna de hebberige gloed uit zijn ogen verdween en hij moeizaam weer opstond, "Wow, wat bezielde me."
      "Het is denk ik maar beter dat ik de steen bij me hou..." Ik legde de steen in de kist en nam Brithuns sleutel aan, waarna ik hem op slot draaide. Voordat Brithun de sleutel uit mijn handen wilde pakken, maakte ik hem vast aan een ketting om mijn nek en verstopte ik die onder mijn shirt. Brithun zuchtte opgelucht en wreef over zijn hoofd, waarna hij omdraaide en richting de deur liep, "Welterusten, Cadeyrn, ik zal Jamil morgen aanspreken op zijn gedrag."
      "Trusten..." Ik wachtte eventjes tot hij de deur achter zich dicht deed, waarna ik het kistje oppakte en dat onder mijn bed verstopte. Nu ik had gezien wat het met Brithun deed, wist ik zeker dat hij niet in de verkeerde handen mocht vallen.

      De volgende dag werd ik op tijd wakker voor mijn training. Ik liep dit keer wel de goede route richting de trainingsvelden, maar toen hoorde ik opeens geruzie. Jamil trok zijn zwaard tegenover Brithun, terwijl mijn leider precies hetzelfde deed. Dit was geen discussie meer, ze stonden op het punt elkaar pijn te gaan doen.
      "Je gaat toch geen oorlog met de elven uitlokken, Jamil?! Ben je helemaal gestoord geworden!? Zij hebben een leger, Jamil, een leger. Wij hebben twee groepen vechtende tieners en een hoop boerenlui die alleen een zwaard en schild kunnen vasthouden. Wat denk je dat er gaat gebeuren als zij ons verslaan?! Dan kunnen ze de berg over en verder het mensenrijk in! Was je vergeten dat wij hier zitten om dat te voorkomen?!"
      "Weet je, ik heb geen zin om hier een beetje de vrijwilligheidsorganisatie te spelen. Wij zijn inderdaad vechters, krijgers zelfs. Dat jij ons enkel als vechtende tieners ziet, zegt heel wat over waar jij denkt dat Vriad en Iverum staan in deze wereld. Rophrax staat hier inderdaad om de mensen tegen de elven te beschermen, maar doe jij dat?! Ook niet! Wat jij doet is elven tegen ons beschermen, het exact tegenovergestelde van waar ik voor sta. En dat na alles wat mij is overkomen... ons is overkomen. Brithun, je hebt je bloedeigen moeder gemarteld en geëxecuteerd zien worden door die puntoren, haar eigen volk! Waarom geloof je dat ze allemaal goed zijn?!"
      "Natuurlijk niet! En wie zegt dat we zo'n situatie niet opnieuw moeten voorkomen! Denk je dat ik dat leuk vond?! Dat ik hen steun die zo met anderen omgaan?! Nee! Maar wat doe jij?! Jij bent precies hetzelfde als zij! Je martelt en vermoord mensen en elven als gelijken!"
      "Ik heb nooit een mens vermoord!"
      "Oh nee, wat was je van plan om met Cadeyrn te doen gisterennacht?!"
      "Tch...!" Jamil gromde, "Weet je, Brithun, je bent gewoon een vuile verrader. Wij begonnen samen deze organisatie, nu gaan we er iets mee doen ook. Als jij leuk vredig elfje wilt spelen, dan fijn, doe dat. Trek je groene bladerjurk aan en schiet je houten pijltjes in het rond, mij kan het geen zak schelen. Maar als wij, als krijgersfactie, even willen bewijzen waar wij voor staan, dan laat je dat gewoon toe en dan breng je je eigen leger mee naar het front, zodat we deze oorlog kunnen beëindigen, snap je?!"
      "Jij snapt het niet! Niet iedere elf in dat leger heeft bijgedragen aan wat Ehtmordon in deze wereld wilt bereiken-!"
      "Nou ze vechten toch vóór hem?! Moeten ze zich maar bij ons aansluiten!"
      "Daar ben ik mee bezig, maar jij luistert gewoon niet naar me. Luister gewoon, Jamil, help me met mijn plannen. Zet die gedachten van oorlog opzij, wij zijn daar nog lang niet klaar voor. Pas als Rophrax één geheel is, dan kunnen wij elk professioneel leger aan... we kunnen niet samen vechten als we bij iedere onenigheid meteen een oorlog tussen onszelf gaan voeren!"
      "Weet je, ik ben klaar met deze discussie. Jij wilt dat wij ons allemaal reformeren naar jouw wensen, dat jij oh zo goed bent, oh wauw, oh heilige Brithun, hij die alles goed doet. Wow, elven en mensen zijn gelijk, iedereen heeft zijn eigen belangen! Maar in werkelijkheid ben jij net zo erg als die demonen die je moeders hoofd afhakten! Ik heb gezien hoe jij omgaat met je vijanden, Brithun, daarbij vergeleken is iedere moord van mij verantwoord en humaan!"
      "Hou je kop. Jij snapt er niets van." Brithun gromde en keek met een dodelijke blik naar Jamil, die een tikkeltje angstig een stap naar achteren deed. Hij deed zijn zwaard terug in zijn schede en beet op zijn lip, "Ik hoop voor je dat Cadeyrn aan je eisen voldoet... Laat je gevoelens je niet de baas zijn, ik zie hem liever niet over de straat verspreid..."
      "Alsof jij weet wat goed voor hem is!" Brithun wilde er nog verder op in gaan, maar toen hij mij zag staan, verdween de frons van zijn gezicht en liet hij zijn wapen terug in zijn schede vallen, "Cadeyrn..."
      "Nog veel succes met je training. Je mag in je eerste week nog zomaar overstappen, daarna wordt het ingewikkelder," mompelde Jamil in mijn oor, waarna hij van de trainingsvelden wegliep. Brithun keek hem nog een beetje pissig na, waarna hij verontschuldigend naar mij glimlachte, "Sorry dat je dat moest zien. Het begon over die steen en Jamil die daarmee oorlog wilde uitlokken, maar daarna werd het misschien te persoonlijk... Blijf er maar niet te lang bij stilstaan, laten we verder gaan met je training."

      "Precies, zo hoort het!" Brithun glimlachte toen ik mijn zwaard in een vloeiende beweging uit mijn schede kon trekken, "Nou moet je eens goed luisteren. Welke aanval vind jij het belangrijkst?"
      "De eerste?" Ik keek verward op, wat was dat voor een vraag? Brithun glimlachte en schudde met zijn hoofd, "Men zegt altijd dat de eerste slag het belangrijkst is... maar zelfs bij mij is het onwaarschijnlijk dat die altijd landt. Bij een ervaren vijand zal het vaak voorkomen dat je eerste slag ontweken wordt. Dan is het belangrijk hoe snel en precies je je tweede of derde slag plant. Vandaar dat ik je aan het afleren ben om enkel een zwaard te gebruiken. Je wapenkeuze kan essentieel zijn in een gevecht en soms zelfs je leven redden. Kies je voor je blote vuisten, makkelijk hanteerbaar, snel, maar zwak? Ga je voor je zwaard, redelijk hanteerbaar, krachtig, maar sloom? Of..." Hij reek uit naar zijn heup, waarna hij een dolk tevoorschijn haalde en me bijna stak, "...heb je een geheim wapen dat zowel snel als dodelijk is? Stel dat je vijand ontwijkt na je eerste steek, weet je je tweede aanval zo te plannen dat die wel zit? En je derde? Het gaat hem allemaal om vooruit denken. Weten waar je aanvaller tot in staat is, en daar altijd boven staan qua strategieën. Een ware krijger heeft nooit maar één tactiek in zijn hoofd, hij heeft duizenden mogelijkheden voor ieder scenario. Dit geldt zowel aanvallend als verdedigend, want weet je namelijk ook naar welke kant je vijand zijn wapen gaat zwaaien als de eerste mist? Aan de hand daarvan kun je weer verder bepalen wat je gaat doen. Laat ik het eens voordoen. Ik zal dit keer wel wat meer medelijden tonen dan de vorige keer, ik had je best toegetakeld..." Brithun lachte verontschuldigend, waarna ik mijn schouders ophaalde, "Ach. ik heb er van geleerd."
      "Mooi." Met een glimlach stopte Brithun zijn dolk terug, waarna hij in zijn standaard vechtpositie ging staan. Zijn eerste keuze was zijn typische stomp in mijn gezicht, dus die ontweek ik al bijna uit automatisme. Doordat ik achterover leunde met mijn bovenlichaam, wilde Brithun me vloeren door zijn voet achter mijn enkel te haken, maar voordat hij dat kon doen, trok ik mijn zwaard en zwaaide ik die in één beweging richting zijn nek, waardoor hij zijn zwaard halverwege uit zijn schede trok om zich te verdedigen. Alhoewel ik mijn zwaard neerwaarts op de zijne sloeg, duwde hij me van zich af en voordat ik tijd had om me te herstellen en liet hij het zwaard terug in de schede vallen terwijl hij zijn dolk pakte en die richting mij stak. Aangezien mijn hand nog bezet was door mijn zwaard, kon ik weinig doen om de aanval tegen te houden, waardoor Brithun zichzelf trots als winnaar verklaarde en zijn dolk weer wegstopte.
      "Zag je hoe ik mijn zwaard niet uit mijn schede haalde, maar hem er deels in liet zitten? Dat was zodat wanneer ik de greep loslaat, hij uit zichzelf terug erin valt en ik dus meteen allebei mijn handen vrij heb om iets nieuws te doen. Je hebt het zelf gemerkt dat je zwaard halverwege een gevecht wegstoppen best veel tijd kost.Vandaar dat ik ruim op tijd besloot om dat niet te doen."
      "Dat lijkt me nog best wel moeilijk..." Ik zuchtte en liet mijn wapen ook weer terug in mijn schede glijden, waarop Brithun glimlachte, "Dat komt wel met ervaring. Ik weet wel iets wat het makkelijker maakt voor je. In het begin liet ik mijn vijanden altijd de bovenhand krijgen. Zo kijk ik hoe hij handelt terwijl hij zich nog 'rustig' voelt, daarbij zorgt het ervoor dat zijn ego een boost krijgt. Als hij denkt dat ik makkelijk te verslaan ben, vallen ze veel blinder aan. Zodra ik ze dan één keer overmachtig, worden ze gek en raken hun beste moves verstoord terwijl ze furieus proberen hun eer te herstellen nadat ze door zo'n 'makkelijk' target verslagen zijn. Hoe vaker ze verliezen, hoe blinder ze worden tijdens het aanvallen. Op dat moment moet je gewoon het juiste moment vinden om aan te vallen en is je overwinning gemakkelijk te behalen."
      "Oh, oké!" Ik knikte en glimlachte. Brithun was slim, hij wist zijn vijanden te manipuleren om zo altijd boven ze te staan. Ik zou al zijn kennis leren en zo in staat zijn net als hem hele legers uit te roeien. Vol zekerheid rekte ik me uit, waarna ik enthousiast in vechtpositie ging staan, "Laten we verder gaan, Brithun!"
      "Je bent enthousiast, mooi! Dat hebben we nodig!" Hij keek me uitdagend aan en ging ook klaar staan, maar toen kwam er een meisje met lang, bruin haar aangerend. Ze boog voor Brithun en toen ze weer overeind kwam, keek ze nogal geshockt, "Leider Cwenburg, wij van het verkenningsteam zijn teruggekeerd uit de elvenprovincie Menedhil. De elvenhoofdstad Rosgeth is aangevallen, er is een spoedvergadering gaande. Er wordt om uw aanwezigheid gevraagd. Dit kan een grootse oorlog voorspellen! Niet alleen voor ons, maar ook voor de elven onderling...!"
      "Eryna..." Brithun keek geschrokken terug naar het meisje, maar toen herstelde hij zichzelf weer en knikte, waarna hij naar mij wenkte, "Begrepen. Cadeyrn, kom mee. Ik vind dat jij je zegje hier ook in moet hebben."

Reacties (3)

  • QueenOfEmerald

    Wat doet Brithun dan met z'n vijanden?
    En zolang iedereen naar vrede streeft is iedereen gelijk, of het nu een mens of een elf is.
    Caderyn heeft precies veel bewondering voor Brithun;)

    6 jaar geleden
  • Yixing

    Ik mag Jamil niet. Punt. Hij lijkt op dit moment alles op het spel te zetten om wraak te nemen, en vergeet hierdoor wie de evhte vijand is. Nee, ik vind dat Vriad zometeen moet vluchten naar dat ene zeeland en daar geeft Cadeyrn de edelsteen aan de draak-elf.
    Dus snel verder please? :')

    6 jaar geleden
  • katl1

    Verder!!!!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen