Foto bij Don't you worry, beautiful

Kodaline - Gabriel (ik vind dit liedje ZO GAAF)

‘Wie komen er allemaal naar de bruiloft?’
Harry keek opzij. ‘Hoe bedoel je, wie? Precies?’
‘Nou, de jongens... van de band, zeg maar... en meer mensen van de toer? Geen idee?’
Harry glimlachte. ‘For the record- ja, ze zijn er allemaal. En de vriendinnen. En Johanna en Dan – de moeder en stiefvader van Louis – ook. Mam kan goed met ze opschieten.’
‘Ah, oké.’
‘Hoezo?’
‘Gewoon.’
Harry trok zijn wenkbrauwen op. ‘Abs.’
Ik glimlachte. ‘Nee, echt. Ik vroeg het me gewoon af.’
Het gesprek viel stil, maar het was niet ongemakkelijk.
Toen sprak Harry plotseling.
‘O – er is wel nog iemand, eigenlijk. Dat is tenminste bijna honderd procent zeker.’
‘Huh? Wat?’
Harry’s glinsterende ogen keken mijn kant op. Hij keek zo enthousiast dat ik alleen maar nieuwsgieriger werd.
‘Wat, Harry?!’
Hij trok zijn mondhoeken op, knikte langzaam en opende toen zijn mond.
‘Tristan komt waarschijnlijk ook.’
Ik verslikte me bijna in mijn speeksel en schoot overeind. ‘Wát?’
Een grijns brak door op zijn gezicht en hij knikte instemmend. ‘Uhu. I know.’
‘Hoe?!’
‘Nou, ongeacht de beslissing van de rechter – ik krijg nu in ieder geval een bepaald aantal dagen met hem. Ik heb besloten één van die dagen op de bruiloft te willen. Ik heb alleen bevestiging nodig.’
Even keek ik Harry stilletjes aan, mijn ongelovige blik gefixeerd op de vrolijke zijne, voordat ik uitbracht: ‘Wauw, Harry... dat is geweldig.’
Harry glimlachte. ‘Dat is het inderdaad, ja.’
Ik kon de liefde en het geluk in zijn ogen niet missen. Het verwarmde me vanbinnen.

Toen kwam Charlie binnenwandelen. Pas toen mijn blik op hem viel, realiseerde ik me iets.
‘Harry,’ begon ik en ik draaide me naar Harry toe, die zijn hoofd vragend naar me toedraaide. Ik probeerde zijn doordringende ogen te negeren, ‘dat betekent dat ze er allebei zijn.’ Het laatste zei ik tussen neus en lippen door zodat Charlie het niet zou begrijpen.
Harry’s opgetrokken wenkbrauwen rezen nog hoger en zijn lippen vielen een stukje van elkaar, terwijl zijn blik op zijn jongste zoontje viel, die zonder iets gemerkt te hebben tussen ons in op de bank was geklommen. Ik keek naar hem.
Then we tell him,’ klonk Harry’s stem. Ik keek op en ontmoette zijn blik. Knikte toen langzaam. ‘Ga je gang,’ mimede ik. Harry fronste even, alsof hij zich afvroeg waarom hij het moest zeggen, maar richtte zich alsnog op Charlie. Die was half tegen me aan gaan liggen.
‘Charlie,’ begon Harry, en Charlie’s ogen schoten zijn vaders kant op, ‘ik wil even iets tegen je zeggen. Ga maar even rechtop zitten.’ Zonder iets te zeggen legde ik een hand onder Charlie’s elleboog en leidde hem zacht omhoog.
‘Kan je je nog herinneren wat mama je een tijdje terug heeft verteld? Over een broer die je hebt?’
Charlie’s duim verdween uit zijn mond en hij staarde zijn vader aan. Toen knikte hij.
‘Wat zeg je ervan als je die dit weekend op oma en opa's bruiloft gaat zien?’
Toen brak de grootste lach die ik in een lange tijd niet had gezien op zijn gezicht door. Zijn ogen schoten mijn kant verwachtingsvol op. ‘Echt?! Echt waar, mama?’ Ik glimlachte en knikte. ‘Ja, schat.’ Ik keek vanuit mijn ooghoeken naar Harry, die met een halve gelukzalige glimlach naar zijn zoontje keek. Vervolgens gleed zijn blik naar mij, ontmoette daarmee de mijne, en pakte vervolgens mijn hand vast.

Ik zat op de WC-bril met Charlie op mijn schoot. Hij had een tandenborstel in zijn mond, en zelfs nadat ik hem herhaaldelijk vertelde dat hij moest poetsen, was hij te opgewonden om te luisteren. Ik vroeg me af hoe hij ooit nog zou kunnen slapen.
‘Charlie, schat, kom op...’ Ik pakte zijn kin tussen duim en wijsvinger beet en draaide zijn hoofd naar me toe. Ik begon zacht te lachen toen ik zijn brede grijns zag, zijn tanden met daartussen schuimend tandpasta, en zijn tandenborstel die er bijna uitviel. Ik pakte deze beet en begon te poetsen.
Een halfuur later kon ik eindelijk weer naar beneden. Charlie had me bijna gesmeekt om meer over Tristan te vertellen, maar het was voor hem al laat én dat was niet in mijn plaats om te doen. Dat was die van Harry.
Ik trof hem in de keuken aan. Zijn licht gebogen rug stond naar me toe en zijn hoofd was gebogen. Toen hij even opzij ging om iets uit het kastje rechts van hem te pakken, waarmee hij hoog (zelfs voor hem!) moest reiken en ik zijn shirt een stukje omhoog zag gaan, zag ik ook de twee mokken op het aanrecht. Uit het doosje wat hij net had gepakt haalde hij twee theezakjes en doopte elk in een mok. Ik kwam met een glimlach dichterbij.
Oh, my favorite.’
Harry keek op, kreeg mij in het oog, en hij glimlachte. Zo mooi.
Hij deed zijn lange haar achter zijn oor terwijl hij weer naar de mokken keek. ‘Ja. Gewoon Rooibos met honing, was het, toch?’
Ik knikte, nog steeds glimlachend, terwijl ik dichterbij kwam. ‘Dat klopt.’
‘Oké,’ reageerde Harry, die mijn bewegingen had opgemerkt en nu ook glimlachend op me neerkeek. Zijn lichaam was nog steeds naar het aanrecht gedraaid, maar de mijne volledig naar de zijne. Ik liet mijn hand over zijn onderrug glijden, en de ander over zijn onderbuik, en overal voelde ik de warmte van zijn lichaam, en hij keek niet weg dus ik ook niet, maar het deed me wel blozen, en het enige wat ik deed was mijn handen aan de andere kant van zijn lichaam in elkaar haken. Even keek hij me nog stilletjes aan, voordat ik mijn hoofd draaide en mijn wang tegen zijn bovenarm legde.
Al na een paar seconden trok hij die arm ertussenuit en sloeg deze in plaats daarvan om mijn schouders. Hij drukte me dichter zich aan. Ik voelde zijn lippen voor even op mijn kruin, en ik sloot mijn ogen.

Voor ons stond de televisie aan. Ja, we waren weer lui en zaten naast elkaar op de bank, met Harry die zijn voeten gekruist over elkaar op de salontafel had leunen, en ik met de mijne ertegen aan, omdat ze lang niet waren.
Maar het vijfde seizoen van Game of Thrones was vandaag begonnen, en ook al was Harry geen trouwe kijker – ik was dat wel.
Ook al keek ik geen moment van het scherm en ging ik helemaal op in het verhaal – toch nam ik elk van Harry’s bewegingen waar. Hoe hij steeds, onopgemerkt zoals hij dacht, dichterbij schoof. Tot zijn been licht de mijne raakte. Ik reageerde echter niet. Mijn hart wel.
Ik moest tegen een glimlach vechten toen ik Harry naast me zogenaamd hoorde gapen en hij zich uitrekte. Tijdens het rekken liet hij zijn arm achter me op de bankleuning liggen. Met rode wangen bleef ik naar het scherm kijken, ook al zag ik even later vanuit mijn ooghoeken Harry naar me kijken.
Toen ik zijn gezicht dichterbij komen draaide ik mijn hoofd met een glimlach weg.
‘De serie, Harry.’
‘Hm.’
Harry legde zijn hand over mijn schouder en trok me dichter naar zich toe, zodat mijn schouder tegen zijn borst aangedrukt kwam te zitten. Zijn neus raakte net mijn haar niet aan. Ik voelde zijn adem in mijn gezicht.
‘Ik meen het.’
‘Hm.’
Harry draaide zijn lange lichaam nu helemaal naar me toe, zijn benen die hij tegen de mijne drukte. Zonder van de televisie weg te kijken boog ik voorover om zijn dichtstbijzijnde knie te kunnen pakken en zijn benen weg te duwen.
‘Harry!’
Ik hoorde hem zacht achter me lachen terwijl hij terugduwde. Ik greep zijn knie steviger beet en duwde harder.
Maar toen verdwenen zijn beide handen in mijn zij en boorden zijn lange vingers zich in de huid. Tegen kietelen had ik nooit gekund, en dus wilde ik nu ook zo snel mogelijk wegkomen. In mijn haast om op te staan wilde ik ook steun voor mijn handen om me sneller af te kunnen zetten. Daarvoor moest ik ze wel vlak naast mijn lichaam plaatsen.
Het gebeurde allemaal in een milliseconde en dus ging het veel te snel.
Pas toen ik me razendsnel af wilde zetten om aan het gekietel te ontkomen, hoorde ik hem achter me naar adem happen. Zijn handen vielen stil, al zaten zijn vingertoppen nog wel licht tegen mijn huid aangedrukt.
Ik keek over mijn schouder naar Harry, die met licht gesperde ogen naar mijn rug keek. Zijn mond was ietsje open gevallen. Ik fronste.
Met nog steeds dezelfde uitdrukking op zijn gezicht gleden zijn ogen naar mijn gezicht. Toen veranderde zijn open mond in een lichte glimlach.
‘Wat?’
Harry zei niets. Zuchtte alleen voordat zijn ogen naar beneden gingen. Ik volgde zijn blik.
‘O-o...’
Ik haalde mijn hand van zijn kruis en draaide mijn rug weer naar Harry toe. Mijn knalrode wangen wilde ik verbergen, en dus bleef ik naar het televisiescherm kijken.
Het was doodstil achter me. Pas na een paar minuten voelde ik hem achter me bewegen.
Ik ademde licht gejaagd toen ik zijn bovenlichaam achter de mijne voelde. Zijn ene hand legde hij in mijn zij en zijn borst raakte licht mijn rug. Ik voelde zijn adem in mijn nek.
‘Aibileen.’ Hij klonk hees, schor zelfs.
Ik liet hem mijn gezicht naar zich toedraaien. Nerveus keek ik hem aan. Toen hij mijn gezicht zag glimlachte hij en hij streek met zijn hand over mijn haar. Ik sloot met die bewegingen mijn ogen.
Ik voelde zijn vingertoppen over de zijkant van mijn gezicht, zacht erlangs strijkend, voordat ze mijn wimpers aanraakten en ik zo mijn ogen weer opendeed. We keken elkaar aan.
‘Je bent bang, hè?’ concludeerde hij zacht terwijl zijn blik onderzoekend over mijn gezicht gleed. Ik deed mijn mond open, maar knikte toen alleen. Harry’s mondhoeken trokken zich nog iets verder op en bijna vertederd keek hij toe hoe zijn eigen wijsvinger over mijn onderlip gleed.
‘Ik ook, hoor,’ mompelde hij erachteraan en zijn ogen schoten ook gelijk terug naar de mijne. Ik slikte. Begreep hem niet zo goed.
We waren al eerder intiem geweest. Alleen toen was ik kwetsbaar voor hem, en niet andersom.
Hij boog voorover en drukte zacht een kus op mijn lippen. Toen hij zich terugtrok ging hij door met het strelen van mijn gezicht. Het stelde me wel een beetje gerust.
‘Het is niet alsof we het binnen een maand allemaal gedaan moeten hebben,’ zei hij verder, nog even zacht als eerst. Ik bloosde licht. Glimlachte toen en weerspiegelde hiermee die van Harry.
‘Dat weet ik.’
‘Mooi.’
‘Je moeder heeft me gevraagd een van de bruidsmeisjes te zijn.’
Did she?’ glimlachte Harry. Ik knikte. ‘Maar jij wist dat al, toch?’
‘Ja, dat wist ik al. Het was lastig niets tegen je kunnen zeggen. Ik vond het leuk nieuws.’
Ik glimlachte en raakte Harry’s wang even aan. ‘Dat snap ik. Het is niet erg.’
‘Tristan en Charlie worden de ringdragers. Als ze dat willen, tenminste.’
Mijn glimlach werd breder. ‘Charlie zal dat wel al te graag willen, denk ik.’
‘En Tristan...’ Harry’s stem vervaagde en zijn glimlach verdween half. Hij keek bijna treurig.
‘Hey,’ zei ik en ik legde een hand op zijn arm, ‘wat is er? Het is toch fijn dat hij mag komen?’
Harry keek naar me op en glimlachte waterig. ‘Ja, klopt. Ik ben alleen bang dat er iets misgaat.’
‘Waarom? Omdat hij iets stuk zou maken?’
‘Nou, nee... In het ergste geval de ringen, ja, maar... meer alle aandacht die er dan naar hem toe gaat.’
Ik fronste. ‘Ik snap je niet.’
‘Nou... ik wil die aandacht niet bij Tristan, maar bij mijn moeder en Robin.’
Ik glimlachte zwak en drukte mijn lippen heel even tegen de zijne. ‘Geloof me, dat gebeurt ook.’
Maar Harry glimlachte niet. Ik schoof bezorgd wat dichterbij.
‘Er is meer dan dat, hè?’
Harry knikte kort. Ik wachtte af.
‘Ik wil überhaupt niet dat alle aandacht naar hem gaat.’
‘Wat? Omdat het hem verlegen en van streek maakt?’
‘Eh, dat... ook, ja,’ reageerde Harry, alsof hij er zelf niet eens op was gekomen.
‘Maar überhaupt...’
Ik begon er steeds minder van te begrijpen. ‘Hm?’
Harry haalde diep adem en begon snel te praten. ‘Ik wil niet dat hij alle aandacht krijgt want als dat gebeurt betekent het dus dat hij boos is en overstuur en dat soort dingen en dat wil ik niet, vooral niet op de bruiloft van mijn eigen moeder, maar ook omdat... o-omdat al die mensen hem dan... zo zien, en... en...’ Ik suste, sloeg een arm om Harry’s schouders heen en pakte zijn hangende hoofd beet. Ik draaide deze naar me toe.
‘Harry, niemand neemt je iets kwalijk. Iedereen die daar is begrijpt jouw verhaal. Begrijpt Tristan’s verhaal. De achtergrond ervan. Je hoeft je nergens voor te schamen. Mensen zullen het alleen maar fantastisch vinden hem weer te mogen zien. Sommigen zullen hem wel minimaal een jaar niet gezien hebben, is het niet?’
Harry knikte langzaam. Ik kneep zacht in zijn arm. ‘Maak je geen zorgen, Harry. Ze zullen niets verkeerds over hem of jou denken. En doen ze dat wel, dan ben ik er nog.’
Harry glimlachte zwak en keek me aan. Zijn wenkbrauwen gingen omhoog. ‘O? In welke manier?’
Ik glimlachte, zei: ‘In de manier dat ik ze dan wel eens wat zal laten merken,’ en ik kneep iets harder in zijn arm, maar niet te hard. Hard genoeg om iets aan Harry duidelijk te maken, tenminste. Hij glimlachte dan ook breder.
‘Ik kan niet wachten om je in je jurk te zien, moet ik zeggen,’ zei hij plotseling. Ik bloosde. Zelf was ik ook heel benieuwd naar Harry in pak. Natuurlijk had hij er al vaker een gedragen, maar dat betekende niet dat ik eraan wende. Integendeel.
‘Ik heb trouwens afgesproken om vrijdagochtend al naar Holmes Chapel toe te gaan. Voor het gedoe met de bruidsmeisjes, weet je wel. Ik weet niet wat jij wilt? Want het is in principe ook de bedoeling dat je Charlie vanaf dan hebt.’
‘Hm.’
‘Het is misschien ook fijn als je gelijk meegaat. Je moeder heeft jou ook nodig. Niet alleen Gemma.’
Harry glimlachte kort en knikte toen. ‘Natuurlijk.’


jullie mogen boos zijn. heel boos zijn.
dit is niet de eerste keer dat ik het verhaal laat liggen, en ook niet de eerste keer dat ik daar op zich ook een reden voor heb.
slecht nieuws: het zal waarschijnlijk ook niet de laatste keer zijn. als dingen blijven zoals ze nu zijn.
ik zit sinds mid februari in frankrijk bij mijn oma en oma. zij hebben daar een bed & breakfast thingy. even weg.
ik praat best veel met ze. tenminste, zij praten, ik luister. het zijn best moeilijke mensen. nemen alles serieus en reageren daarop ook serieus. daaruit komen dus vaak discusses e.d.
wat ik meer probeer te zeggen is dat ze me hun meningen vertellen. wat er nou precies met mij aan de hand is. wat er dit jaar nou eigenlijk is gebeurd.
best moeilijk om aan te horen, want dat vertelde mijn vader ook tegen mij. en mijn moeder.
en zelf heb ik geen idee.
de reden dat ik zolang niet heb geschreven omdat mijn oma's zo'n strict routine per dag hebben. tussen kwart over negen/half tien beneden, 10 uur ontbijten, daarna ik naar boven om aan te kleden en douchen e.d., dan rond 13 of 14 uur koffie of thee met koekjes. 15/16 uur een warme lunch. 19/20 uur avond eten.
het probleem is een beetje is dat ze doodsbang zijn dat ik teveel op mijn laptop ga zitten, ofzo. ik merk dat. ik zit er niet veel op, en doe ik dat wel, dan ben ik licht gespannen. zit dan wel op mijn kamer maar voel me niet alsof ik goed erachter kan gaan zitten.
de combinatie van niets te kunnen weten over mezelf en de spanning rondom een laptop, zorgt er een beetje voor dat ik niet veel schrijf. in fact, ik ben pas een paar dagen geleden weer begonnen. woordje voor woordje, zinnetje voor zinnetje. het zit er nog niet helemaal in, dus ik hoop dat dat vanzelf komt.
het spijt me dat ik jullie zo vaak laat vallen. ik snap best dat sommigen van jullie het wachten wel waard vinden, maar ik snap ook als sommigen er de brui aangeven. zou ik misschien op een gegeven moment ook doen. al zou ik wel altijd heel benieuwd zijn hoe het nou al afloopt met harry en aibileen, en tristan;)

grapje, welterusten. X

Reacties (9)

  • niazkilam

    Ik vind het bij jouw verhaal nooit vervelend om te wachten, op een of andere manier. Het is gewoon altijd weer prachtig geschreven!

    3 jaar geleden
  • fleurence

    Ik was zo ontzettend blij toen ik je naam weer in mijn inbox zag! Je verhaal is de enige reden waarom ik quizlet nog openzet en het maakt mij dan ook helemaal niet uit hoelang ik moet wachten.

    Neem je tijd en geniet lekker van je tijd in Frankrijk!

    4 jaar geleden
  • cloudydays

    Neem je tijd!!
    Mooi stukje weer!!
    Xx

    4 jaar geleden
  • kaleidoscoop

    Ik was zo ontzettend blij toen ik je naam in mijn inbox zag! Ik ben namelijk enorm benieuwd hoe het gaat aflopen met Harry en Abs en Tristan en Charlie en al moet ik 10 jaar op de afloop wachten, dan doe ik dat.

    Neem verder lekker de tijd. Hoe jij je voelt is een stuk belangrijker dan een fanfic en als jij je niet fijn voelt bij uren achter je laptop zitten moet je dat vooral niet doen. Geniet van de koekjes en warme lunches en wij zien je naam vanzelf wel verschijnen. Ik heb in ieder geval geen haast.

    En ugh, alsnog vind ik dit stukje heerlijk. Een beetje cheeky maar bovenal schattig en oprecht en omg Harry geen zorgen het komt wel goed met Tristan! (Hier schiet ik weer in een fangirl patroon na zo'n goede en nette grammaticaal gevormde reactie dus ik hou maar op)

    4 jaar geleden
  • oomsjes16

    Hopelijk snel weer een stukje!
    Neem je tijd(H)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen