Foto bij ¤017¤

En hier krijgen we te maken met het eerste echte beetje Jonathan... Maar er liggen nog veel andere momenten met hem in het verschiet.
En met Thomas natuurlijk ook (;

Zodra hij de lift in was gestapt voelde ik me opgelaten.
"En? Hoe vond je de eerste echte dag op set?" Hij stond echter op zijn dooie gemak tegen de muur van de lift aangeleund me in zich op te nemen, wat me nou niet echt beter deed voelen.
Maar ik raapte me bijeen en keek hem zo nonchalant mogelijk aan. "Het is wel even wennen aan dit wereldje, maar ik denk dat het op den duur wel goed komt." Ik veegde even een pluk haar goed achter mijn oren. "Dit is mijn eerste officiële rol, dus alles is nog een beetje spannend. "
Een diepe lach rolde vanuit zijn keel omhoog, een lach die mijn buik overhoop haalde met kriebels. "Zeker ook omdat je als fan hier nu zomaar binnen gerold bent en je mogelijk dingen moet doen waarmee je niet bekend bent." Hij knipoogde even voor de lift met een belletje tot stilstand kwam en de deuren gleden weer open, om uitzicht te bieden op een heldere hal met parelmoerkleurige muren.
Verdieping acht.
Shit, zitten we op dezelfde verdieping? Ik had het niet doorgehad dat hij geen knopje ingedrukt had, want ik had het knopje van vloer acht zorgvuldig zelf ingedrukt.
"Is dit jouw stop?" Hij leek op me te wachten in de liftopening, geamuseerd.
"Eh." Ik deed alsof ik nog even op mijn kaartje keek. "Ja."
De grijns die op zijn gezicht kwam deed me echter zo goed als wensen dat ik dat niet gezegd had zodat ik nog even in mijn eentje stoom af kon blazen in de lift.
"De mijne ook." Waarna hij voor me uit de gang op liep.
Aan de muren hingen duur uitziende schilderijen, omlijst met rood fluwelen gordijnen. "Wat vind je ervan?"
"Waarvan?" Het schilderij? Het hotel? Hem? Mijn rol? Wat?
"Het hotel."
Gelukkig was dat iets waar ik normaal over kon praten. "Het is mooi en al, maar ik voel me hier zo... zo..."
"Zo?" Hij had zich met zijn ene hand in zijn zak naar me omgedraaid en liep voorzichtig achteruit zodat hij naar me kon kijken.
"Zo benauwend."
Er schoot een wenkbrauw bij hem omhoog, dus ik legde mezelf nog wat beter uit. "Het voelt alsof er een gewicht op me drukt, alsof je niets mag aanraken omdat het allemaal het beste van het beste is."
Mijn ogen gleden nog weer over een gouden standbeeld dat het midden van de gang sierde. "Doe mij maar liever gewoon een twee of drie sterren hotel of zo, niet al deze... poespas."
Doordat ik naar het schilderij keek had ik niet door dat hij stil was blijven staan, waardoor ik finaal tegen hem opbotste. "Veel meisjes zouden een moord willen plegen om in dit hotel te kunnen verblijven." Zijn stem was zacht alsof al die meiden hem konden horen als hij harder zou praten.
"Zij inderdaad liever dan ik, maar de stijl is iets wat ik wel kan waarderen maar niet iets waarin ik in dagelijkse leven in zou willen verblijven." Zorgvuldig ontweek ik zijn ogen. "Al zullen de kamers volop ruimte hebben, schoon zijn en de bedden heerlijk zullen liggen."
"De bedden zijn inderdaad belangrijk." Er lag een toon onder in zijn stem die ik niet goed begreep.
Waar kon ik die onder plaatsen? Het had een beetje weer tussen geamuseerdheid en...
Oh god.
Geamuseerdheid en suggestieve gedachten.
Ik kuchte. "Volgens mij is dit mijn kamer." Shit, waarom moest ik hem daar nu op wijzen?
"En dit is de mijne." Hij had de deur ernaast al snel gevonden en hield zijn kaart op. "Ik ga even testen of ze hier een krakend bed hebben." En met een scheve grijns en een knipoog nam hij grappend afscheid en verdween hij zijn kamer in om mij met een rood hoofd in mijn eigen deuropening achter te laten.

Ik liet me op mijn bed ploffen en het matras ving me inderdaad op alsof ik midden in een wolk van donsveren was gesprongen.
Slapen zou in deze dingen echt niet moeilijk zijn.
De rust en stilte kwamen tot me door. Omdat ik op de achtste verdieping was waren hier ook zo goed als geen geluiden van buitenaf, zelfs geen vogels die je hoorde wat me ergens de kriebels gaf.
Om toch nog wat van buiten mee te krijgen besloot ik een kijkje te nemen op het kleine balkon dat mijn kamer had.
En het uitzicht was adembenemend.
De stad strekte zich onder me uit en ik kon nu al zien dat deze stad groter was dan de stad waar ik woon.
Het hotel staat aan de rand van een park en vanaf hier waren de mensen net mieren en de eenden kleine speldenprikjes. Gelukkig hoorde ik hier nu wel het vage gefluit van de vogeltjes.
Zuchtend maakte ik mijn haar los uit een staart en liet de wind met mijn haren spelen tot ze helemaal uitgewaaierd waren, ik moest de haarlak er maar even uitwassen voor het één grote kleffe boel werd, want mijn haar kan niet echt tegen een grote hoeveel haarlak.
Ik waagde het snel even een blik te werpen op de kamer naast me, met het aansluitende balkon, maar de gordijnen waren dicht dus ik kon niet zien of Jonathan er was of niet.
Waarom maakte me dat eigenlijk wat uit? Omdat ik hem altijd al aanbeden heb als acteur? Omdat hij een ongelofelijk lekker ding is en ik het nog niet kan bevatten dat ik met hem mag werken?
Schuddend met mijn hoofd liep ik terug de kamer in en sloot de deur en zelf ook de gordijnen, ik wou geen pottenkijkers als ik naakt door de kamer heen zou lopen.
De helft van mijn kleding lag dan ook al snel op de grond en in mijn ondergoed liep ik even de badkamer in om het immens grote bad aan te zetten, man, hier zouden wel drie personen in kunnen passen of zo en het heeft ook nog eens een bubbelbad stand.
Net toen ik ook de sluiting van mijn BH los wilde maken werd er op mijn deur geklopt.
Een rilling schoot over mijn rug heen en mijn voorgevoel bezorgde me een brok in mijn keel.
Ik griste een badjas van de kapstok van de badkamer vandaan en sloeg die zo stevig mogelijk om zodat ik het meeste van mijn lichaam bedekte en trippelde naar de deur.
Mijn hoofd hoopte op Thomas, die ik sinds de lobby niet meer gezien had waar hij namelijk meegenomen was door de productie, maar mijn voorgevoel fluisterde me geheel iets anders in.
En mijn voorgevoel werd bevestigd toen Jonathan aan de andere kant stond.

Reacties (3)

  • Jarnsida

    Ik ben eigenlijk wel voor wat roet in het eten. Daarbij moest ik eigenlijk wel lachen tijdens het lezen dus ik heb Jonathan nog niet afgeschreven. Het doet me nu een beetje denken aan Damon (Jonathan) en Stefan (Thomas)

    6 jaar geleden
  • Wyrden

    Kudo.

    6 jaar geleden
  • Girlicious

    Wat moet hij van haar!
    Hij zit haar relatie met Thomas in de weg....
    Zeker gaat hij zich aanbieden als bubbelbad gezelschap
    Sorry Jonathan maar dat is nog een stapje te ver
    Helemaal omdat je ook seksistische opmerkingen maakte
    Ik vertrouw Jonathan niet... straks misbruikt hij haar vertrouwen als fan?!
    Wel erg toevallig dat haar kamer naast die van hem zit....
    Van te voren even laten regelen misschien...
    Beter verandert hij niet in een creepy stalker!
    Daar weet ik wel raad mee namelijk
    Snel verder! Ik wil weten wat hij nu weer van haar wil...
    Laat dat kind lekker een bad nemen en doe een schoonheidsslaapje.....
    En laat haar voorlopig met rust, stop met dat flirten en laat haar gelukkig samen zijn met Thomas
    Als je dat zou kunnen doen voor me... dan graag!
    Jonathan dan he, niet jij als schrijfster
    Nou eigenlijk ook wel want jij moet hem ertoe zetten
    Dus jullie allebei! Doe dat voor me(A)
    Alsjeblieft!

    Kudo!
    Snel verder!!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen