Foto bij 016 - Kíli

honderdduizendmiljoen keer sorry dat het zo lang duurde, alweer... Ik had al een deel getypt maar ik kon er door omstandigheden niet aan verder, nogal wat drukte geregel enzovoort. wreed klote allemaal, hopelijk vergeven jullie me... ik zal voortaan een brave quizletter (ja dit is een woord) en vaker hoofdstukken plaatsen... hopelijk toch nog leesplezier. groetjes Kim:)

"Een lafaard ben je Thranduil," hoorde Kili Thorin zeggen terwijl ze de trappen afliepen. Het had niet lang geduurd voor hij was gearriveerd om een hartig woordje met de elven leider te spreken. "Het zijn kinderen!" Kili, Fili, Thari en Ori verscholen zich achter Thorin die met Thranduil onderhandelde over hun vrijlating. "kinderen op MIJN grondgebied," antwoordde de elven leider scherp. "Is het aan jou om stukken land op te eisen die jou nooit zijn toegewezen?" spotte Thorin met een gemene grijns op zijn gezicht. " "jouw" land zoals je dat zo mooi zegt, is nooit van jou geweest,"
"kom, kom, ik ben niet zo als een dwerg, die een stuk land opeist, zoals een een berg...," spotte Thranduil.
"wat wil je daarmee zeggen?!," zei Thorin die zijn stem verhief. "HUP THORIN!!," schreeuwde Kili vanachter zijn oom, maar Thranduil's boze blik snoerde hem snel de mond. "deze keer laat ik de kinderen gaan, maar waag je niet nog eens op mijn grond, dat heeft consequenties dwerg," sprak de elf op een neerbuigende toon. Het was bijna alsof hij dacht dat hij oom Thorin iets over consequentie's wou leren, alsof hij dat zelf niet beter wist dan hij. "Fijn," bromde Thorin die keek naar zijn neefjes en de rest van de kinderen die achter hem stond. Kili verwachtte nu dat zijn weerwoord zou komen, maar dat kwam niet. Het was alsof Thorin wijslijk zijn mond hield, voor het eerst. Het leek wel alsof hij het deed omdat hij bang was dat hij hen weer aan Thranduil zou verliezen. Maar een Durin was toch nooit bang? Hun oom zou toch voor hen vechten? Zou hij kiezen voor zwijgen boven geweld? Zou hij een gevecht willen voorkomen? Of had het te maken met de.... de orcs, dacht Kili. Pure angst drong tot hem door. Wat als de orcs hun kamp hadden bereikt?
"Kom, we gaan," mompelde Thorin met een half oog op de afschuwelijk lelijke elvenkoning, of koningin, Kili was er nog steeds niet erg zeker van. "voorspoedige reis," zei hij beleefd. Maar Thorin keek hem niet aan en keerde hem de rug toe. "alsof je daar een woord van meent...,"

"KILI! FILI!,' riep hun moeder blij toen ze haar zoons aan zag komen begeleid door hun oom. "Thorin bedankt! hoe kan ik je bedanken!?," riep ze terwijl ze hem om de hals vloog. "door soep te koken van die smerige elven, ondanks de stank zou ik er met plezier van eten," hij bracht het nors, maar ergens zag Kili het kleine glimlachje dat rond zijn lippen speelde. "ik zal het overwegen," lachte Dís. Toen richtte ze zich weer tot haar zoons en zei wat ze altijd zei als er iets mis ging. "Fili...," begon ze. "nee...," onderbrak Kili haar aarzelend "het was niet zijn schuld, hij had me nooit kunnen tegenhouden, ik ben weggegaan naar het bos, het is mijn schuld, ik bracht mij, mijn vrienden en Fili in gevaar," Hij zag hoe zijn broertjes mond openviel. Dit was de eerste keer dat hij op kwam voor Fili en hem niet op liet draaien voor zijn fouten. Kili stond al klaar voor de preek van zijn moeder, maar die kwam niet. Ze stond daar alleen maar en keek het kleine dwergje aan. "Het is goed dat je je eigen fouten erkend Kili, je zult een verstandige en eerlijke dwerg worden," zei ze na een tijdje en kuste hem op zijn voorhoofd. Daarna liep ze weg. Kili zag hoe Fili's mond openviel in verontwaardiging. "WAT?!," riep hij kwaad. "MEENT ZE DIT?!," boos schopte hij een steen weg. Kili had medelijden met zijn broer. Hij had dit juist zo gezegd zodat Fili de eer kreeg die hij verdiende, maar zelfs nu kreeg hij die niet. Kili beet op zijn lip en dacht even na. Toen liep hij naar zijn broertje toe. "Fili het spijt me dat ik je in de problemen bracht en bedankt dat je mij kwam redden, ik wed dat je geen moment bang was...," hij omhelsde hem en begroef zijn hoofd in de mantel van zijn oudere broer. Fili sloeg ook zijn armen om Kili heen, hij merkte dat het hem goed deed. Fili verdiende zo nu en dan wel eens die lof, want niet iedere broer zou zijn kleine broertje achterna gaan om te zorgen dat hem niets overkomt, om dat terug te komen en te horen dat je verantwoordelijker zou moeten zijn. Fili deed het duidelijk niet voor de eer, maar omdat hij alles voor zijn kleine broertje over had. "weet je waar ik wel van baal...," zei Kili na een tijdje tegen zijn broer aangestaan te hebben. "nou?," vroeg Fili die naar beneden keek om hem in zijn ogen te kijken. "ik heb Thari geen gedag kunnen zeggen...," antwoordde hij treurig. Zijn broer lachte kort "ze is echt alles voor je hè?" Kili knikte, Thari was alles waar hij aan dacht. Dag en nacht, waar hij ook was, bij alles dacht hij aan haar.

Reacties (2)

  • Kauwgomjunky

    super snel verder Xx

    5 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Leuk!
    Ik bne blij dat er weer een hoofdstukje is gekomen:)

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here