Hey allemaal. Sorry voor dit mega lange hoofdstuk. Hopelijk vinden jullie het niet erg dat m'n story zulke lange hoofdstukken heeft, maar ik probeer echt om het zo kort mogelijk te houden ook al lukt dat niet altijd. Maar ik wil van deze story een heel gevoelig en mooi verhaal maken. Hopelijk vinden jullie het leuk. Heel erg bedankt voor alle abo's, kudo's en lieve reacties.
Mutch love, Demi.

Roerend in m'n miso soep staarde ik naar de bodem van de kom. Ik had niet al te best geslapen, maar ik was zeker niet moe. Integendeel zelfs. Ik voelde me topfit.
Gister... Gisteravond. Was de mooiste avond sinds ik hier ben.
Axel en Dawn. Dawn en Axel. Het klonk gewoon perfect.
Al die tijd hadden mijn gevoel en hart gelijk. Axel voelde precies hetzelfde bij mij als ik in zijn buurt was en nu ik er over nadenk was het nu wel duidelijk.
Hij was zo zorgzaam en attent tegenover mij en sinds gisteravond was het nu echt officieel.
Ik was Axel Blaze' vriendin.
Ik was nog nooit zo gelukkig geweest. Het voelt nu echt pas alsof er een heel lang vermist puzzelstukje weer op z'n plek was, terwijl hij eigenlijk nog nooit in de puzzel heeft gezeten. Ik voelde me compleet.
'Ik hou van je, Axel', fluister ik zachtjes in mezelf. Ik keek op de klok. Bijna acht uur al...
Oh néé, straks kom ik nog te laat.
Haastig zette ik m'n schaaltje in de keuken, pakte m'n tas van de eettafel en haastte me naar de voordeur.

'Goedemorgen', hoor ik vrolijke stem achter me. Ik draaide me on, terwijl ik op het terrein van Raimon Jr. High liep. Het was Silvia.
'Hé, goedemorgen', groette ik haar vrolijk terug. Silvia kwam dichterbij staan.
'En hoe was het?' Ik knipperde met m'n ogen en keek naar de helderblauwe lucht. Ik voelde de blosjes weer opkomen.
'Jullie waren 't, hè?' Silvia giechelde.
'Ja, sorry Dawn, maar vertel hoe 't was?' Vroeg ze enthousiaster.
Ik keek haar in aan haar bruine ogen en knikte langzaam en lachend.
'Oh Dawn, gefeliciteerd', en ze omhelsde me.
Ik sloeg m'n armen om haar middel.
'Axel vroeg ons om jou te brengen naar de Steel Tower en toen...'
Ik lachte. 'Dankjewel, Silvia', en ik knuffelde haar dieper.
'VOETBAL FRONTIE-HIE-HIE-HIER!' Hoor ik een enthousiaste en dolblije stem roepen. Mark vloog ons rennend voorbij. Silvia liet me los.
'Mark is er echt blij mee', en ze keek hem glimlachend na. Ja, inderdaad.

'Oké, zijn we er klaar voor jongens?!' Riep Mark wild enthousiast.
'Ja!'
'Het duurt niet lang meer voor het Voetbal Frontier Toernooi gaat beginnen', riep Mark verder.
'Ja!!'
Mark stond helemaal ontspannen te genieten. De jongens zaten allemaal op de houten vloer, op een kastje of op één van de banden die er lagen. Celia, Silvia en ik zaten aan een tafeltje. Ik leunde voorzichtig voorover en zocht naar Axel, die met z'n rug en z'n armen over elkaar, in een hoekje stond. Hij merkte op dat ik naar hem keek en hij lachte naar me, terwijl hij me een knipoog gaf.
Ik voelde mezelf rood worden en ging weer zitten in m'n stoel terwijl Celia en Silvia me lachend aankeken.
'Maar tegen wie spelen we eigenlijk?' Vroeg Steve. 'We spelen tegen...' zei Mark gefocust.
Iedereen begon aandachtig naar 'm te kijken.
'Ik heb geen idee', en er volgde een zuchtende reactie van de jongens. Mark begon beschamend een beetje te grijnzen. De deur van 't clubhuis werd opengeschoven.
'Tegen Wild Middle School. Daar spelen we tegen', zei een stem. Frank Wintersea, kwam met z'n handen in z'n zakken, het clubhuis in lopen. 'Ze hebben vorig jaar tegen Royal Academy gespeeld', zei Celia met haar bril op. 'In één of ander plaatselijk toernooi.'
'Echt waar?' Zei Mark vrolijk verrast en hij ging enthousiast voor ons staan. 'Moeten we tegen zo'n goed team?'
'Ik zou d'r maar niet zo verheugd op zijn, meneer Evans' zei Wintersea. 'Jullie worden waarschijnlijk weggespeeld.'
Mark draaide zich om.
'Oh, en nog iets...' zei Wintersea. Bobby's hoofd, niet zo verrassend naar mijn verbazing, verscheen in de deur.
'Hé daar', zei hij enthousiast. 'Hoe gaat-ie? Ik ben Bobby Swift. Ik ben verdediger', en hij lachte vriendelijk.
'Jij bent zeker nieuw hier, nietwaar?' Zei Wintersea een beetje droog. 'Anders zou je niet zo bij een krakkemikkig team willen' en hij liep weer weg.
Bobby keek hem vreemd wijzend na. Silvia stond op en leunde tegen de tafel.
'Hai Bobby', zei ze vrolijk.
Bobby keek haar verrast aan. 'Jij bent Silvia, hè? Wat doe jij hier nou op 't Raimon?'
'Kennen jullie elkaar?' Vroeg Mark. Silvia knikte. Uit m'n ooghoeken gaf ik Bobby een aparte blik. Een neppe blik om hem welkom te heten, ook al wist ik al wat hij kwam doen. Hij schonk me dezelfde blik terug.
'Al heel erg lang', zei Silvia.
'Aangenaam kennis te maken', zei Mark enthousiast en hij pakte Bobby bij z'n hand. 'Welkom bij 't team. Doe je stinkende best en help ons het Voetbal Frontier Toernooi te winnen!' En hij begon enthousiast met Bobby's arm te zwaaien.
'Maar we moeten tegen Wild? Kunnen we daarvan winnen?' Vroeg Bobby verbaasd.
Mark stopte abdrubt met zwaaien.
'Wat bedoel je, nieuwe?' Zei Kevin koel. 'Je doet alsof je d'r meer van weet.'
'Dat is ook zo', zei Bobby terwijl hij z'n schouder weer los begon te draaien. 'Met m'n vorige school heb ik tegen ze gespeeld', en Bobby begon over het team van Wild te vertellen.
Dat wist ik nog goed... De jongens keken hem overrompelde gezichten aan.
'Sorry, ik moet even plassen', zei Jack en hij stond op.
'Wel nee, je gaat weer eens in een hoekje zitten bibberen', zei Kevin. Jack keek op.
'Niet', en hij ging beschamend zitten.
'Wij verslaan ze in de lucht', zei Mark nog steeds enthousiast. 'Met onze schoten. Eerst de Vlammentornado, dan de Drakenpoeier en dan... de grote Drakentornado.'
'Dat klinkt best goed', mompelde Bobby. 'Maar hun sprongkracht is werkelijk ongelofelijk. Ze kunnen zo zelfs je Drakentornado van bovenaf uitschakelen.'
'Dat had je gedroomd vriend', zei Kevin.
'Nee, Bobby heeft gelijk', zei een bekende, mooie lage stem. Iedereen keek 'm aan.
'Ik heb ook tegen ze gespeeld', zei Axel. 'In de lucht zijn ze zelfs nog sterker dan de Royals, en ze kunnen zeker van bovenaf de bal afpakken.'
'Dat meen je niet...' zei Timmy verslagen.
'Dus met de Drakentornado schieten we uiteindelijk niks mee op, dude', zei Sam.
'I-Ik moet echt plassen', zei een panieke Jack.
'Goed, dan komen we met een nieuw schot!' Zei een enthousiaste Mark. 'We gaan gewoon werken aan een nieuw superschot en we gaan de top halen!'

De volgende dag stonden Celia, Silvia en ik langs de zijlijn. We hebben al diverse pogingen van de jongens gezien om een nieuw superschot te maken. Celia begon te gapen.
'Zouden ze echt nog met een nieuw schot komen voor de wedstrijd tegen Wild?' Vroeg Silvia. 'Ik betwijfel 't', en we keken elkaar een beetje moedeloos aan.
Gister tijdens de training kwamen we meneer Veteran tegen. Hij vertelde ons over de Legendarische Inazuma Eleven van veertig jaar geleden. Een geweldig voetbalteam die hier vroeger op school zat en waarvan David Evans, Mark's opa, de coach van was. Zoals ik toen al had verwacht werd Mark gelijk wild enthousiast. 'Wij worden de nieuwe Inazuma Eleven', hoor ik hem nog roepen.
Ik kende de Legendarische Eleven zelf ook al en ik wist zeker dat de Raimon Eleven dat ook echt zou kunnen worden. Ik geloofde in hun.

'Een geheim notitboekje?!' We waren weer met z'n alle in het clubhuis.
'Sshhh', suste Mark hun. Hij knikte. 'Uhuh, en hij ligt blijkbaar hier ergens in de school verborgen. 'Ja, dat is geweldig' zei Jack. 'Maar hoe weet die oude noedelvent dat?'
Mark trok een raar gezicht. 'Ik heb geen idee.' Oh, geweldig Mark. Ik ging met m'n handen door m'n haar.
'Maar, wat doet zo'n kleinigheid er nou toe?' Mark trok een mysterieus gezicht. 'Waar zou die verborgen liggen?'

Niet veel later kwamen de jongens op een gegeven moment echt terug uit de school, met een notitieboekje. Het was dus waar. Maar... Het was onleesbaar. Wat krassen, vlekken en rare en vage schetsen. Hier heb je niks aan.
'Geweldig!' Riep Mark opeens. 'Hier staat de Hand van God in en nog veel meer.'
Wauw...
'Kun je het lezen?' Riep iedereen verbaasd.
'Ja, ik kan alles lezen wat ie hier heeft opgeschreven' zei hij blij. 'Eerst ging het niet zo goed, want het is best chaotisch. Maar na een tijdje ging het stukken beter.'

Bij de rivieroever gingen we met de training beginnen. De jongens stonden op een afstandje van een boom waar een gigantisch wiel aan een tak was vastgebonden.
Gaan ze hier mee trainen? Zoiets heb ik nog nooit gezien.
'Hé Dawn', hoor ik opeens achter me. Silvia kwam op me af.
'Weet je waar Bobby is?' Ik keek op.
'Uhh n-nee, sorry.'
Ik loog. Ik wist waar Bobby was en ook bij wie. Hij was hier ergens om Bobby uit te horen.
'Oh oke, roep me maar als je 'm ziet', en Silvia lachte. Ik knikte.
'Hoe zit het met dat super luchtschot?' Vroeg ik. Silvia krabde lachend achter haar hoofd.
'Ja, de één springt omhoog met een KA en de ander springt met een BOOM en samen maken ze een KABOOM. En zo werkt de Inazuma Knal.'
Ik begon te lachen. 'Wat voor cijfers haalde Mark's opa vroeger als hij een opstel schreef?' Lachtte ik.
Silvia begon ook te lachen. 'Geen idee, maar ik weet zeker dat de jongens er wel uitkomen.'
Ik knikte.

En ja hoor, niet veel later was er echt iets bedacht. Door Axel.
Eén speler springt omhoog, dan gebruikt een tweede speler hem als een opstapje om hogerop te komen. Als de tweede hoog genoeg is, maakt hij een omhaal. Dat was de Inazuma Knal.
En de tweede speler die de opstap maakt is ook echt Axel geworden. De speler die diende als opstapje werd Jack. En ze waren al hard bezig. Jack werkte aan z'n sprongkracht en Axel moest met een afzet de omhaal in de lucht leren te maken en ook veilig weer op de grond zien te landen. Silvia, Celia en Mark hielpen Jack met z'n sprongkracht. Nathan en Mark hielpen Axel met de sprong, terwijl ik de rest van 't team aan 't trainen was.

Het was pauze en ik liet de jongens even met rust. Ik ging stiekem kijken hoe het met Axel ging. Ze waren al zolang bezig. Ik liep het hoekje om en schrok op.
Axel zat onder de schrammen en blauwe plekken. Ik zag hem de omhaal proberen te maken, alleen de draai was niet goed en hij landde hard op de grond. Ik schrok enorm en wou op Axel af gaan rennen, maar ik zag al dat die langzaam overeind kwam. Wat een wilskracht... Axel was zo ongelofelijk sterk. Sinds hij bij het team zat heb ik hem zien veranderen. In positieve zin. Hij genoot echt van het spel en was denk ik ongelofelijk blij dat ie weer speelde.

Het was al echt donker geworden. Ik ben al die tijd wezen blijven kijken. Axel was zo hard bezig. Uiteindelijk viel hij met een nog harde klap op de grond en bleef uitgeput liggen. Hij builde zichzelf helemaal af, maar hij gaf niet op.
Ook Jack, die met Mark en enorm grote banden, aan het trainen was, was helemaal kapot. Het verbaasde me zo erg. Dit team gaf ook echt nooit op. Dat bewonderde ik zo erg...

Axel sprong in de lucht, maakte een omhaal en landde netjes weer op de grond.
'Ja oké. Zo moet het!' Riep een juichende Kevin. Axel lachte in hun richting, maar z'n ogen vielen dicht en hij viel voorover op de grond.
'Axel!' Riep Nathan.
'Gaat-ie?' Riep Kevin en ze rende naar 'm toe.
Ik schrok en rende gelijk bezorgd op Axel af.
'Axel, alles oké?' Ze pakte Axel bij z'n armen en droegen hem over hun schouders.
'N-Niks aan de hand', mompelde Axel en hij keek me moeilijk lachend aan. De blik in z'n ogen vertelde me dat ik me geen zorgen hoefde te maken.
'Het is je gelukt gozer', complimenteerde Kevin.
'Oh nee, geen spraken van. We zijn pas op een derde van wat 't moet zijn', zei Axel.
'Ja, maar het moeilijkste heb je gehad. Het lukt je, weet ik zeker', zei Nathan. Ik lachte opgelucht richting hen.

'Oké jongens', zei Mark trots. We stonden met z'n allen naar de donkerblauwe lucht te kijken bij de Steel Tower.
'Het begin is gemaakt. Ga zo door, dan redden we 't makkelijk tegen Wild.'
'Ja!' Riep iedereen enthousiast.

Met een strompelende Axel om m'n schouder maakte ik de voordeur open. Axel liep zacht te kreunen van alle pijn die hij had. Ik deed snel alle lichten aan. Ik pakte één van de eettafel stoelen.
'Ga zitten', zei ik en ik maakte Axel los en liet hem zitten.
Axel was lichtgewond en zat onder schrammen. Ik gooide m'n tas in een hoekje, zette de theekan in de keuken aan en haastte me naar de badkamer. In een kastje haalde ik er een handdoek, ontsmettingsspray en een fles masseerlotion en haastte me snel terug naar de woonkamer. Ik zag Axel rusten op de stoel.
Hoe moe hij wel niet moet zijn...
Ik zette de handdoek en masseerlotion op tafel en schonk de thee in.
'L-Laat me je helpen, Dawn', hoor ik Axel mompelen en hij wou opstaan, maar zakte gelijk alweer bijna in. Ik rende gelijk naar 'm toe.
'Nee rust alsjeblieft, je bent gewond', en ik leunde Axel tegen de rugleuning aan. Ik schonk een kop thee in.
'Hier', en ik reikte hem de kop aan. Axel nam de kop thee aan en nam een slok. Hij keek me gelijk verwonderd aan. Ik pakte een stoel van de eettafel, draaide 'm om en ging tegenover hem zitten.
'Lekker hè? Aardbeienthee uit Engeland. Opgestuurd van m'n adoptieouders.'
Axel keek me aan en keek even 't huis rond.
'Het is hier erg mooi.'
'Ach, vergeleken met jou huis is 't niets', grijnsde ik. Axel lachte.
'Je woont hier toch niet alleen?' Vroeg Axel.
'Oh nee, Maria onze huishoudster, is hier om voor me te zorgen. M'n ouders zijn in Europa voor hun werk.'
Axel's ogen werden groter.
'Vind je dat niet moeilijk?' Ik lachte.
'Het is even niet anders, maar ik ben erg gelukkig met waar ik nu ben.' Axel's verbazende blik veranderde in een lach en hij pakte m'n hand.
'Ik ben er voor je, lieverd.'
L-Lieverd... Wat lief! Ik begon nog erger te blozen, tot Axel opeens een moeilijke pijnscheut maakte.
Ik keek op.
'Kom, dan help ik je.' Ik liep naar de keuken met de handdoek en maakte hem een beetje nat.
Axel trok z'n shirt uit. Z'n lichaam viel me meteen op. Onder de krassen zat een mooi, licht gespierd lichaam, waarvan ik moest blozen.
Axel zag het en grijnsde wat me nog erger aan 't blozen maakte.
Axel ging met z'n rug naar me toe zitten. Ik ging zitten en zag de wonden op z'n rug. Hij is af en toe zeker een paar keer hard gevallen.
'Sorry, als ik je pijn doe', fluister ik zachtjes en ik druk zachtjes de handdoek op de wonden. Ik hoorde Axel hard grommen van de pijn.

Ik spoot op een meter afstand de ontsmettingsspray op Axel's rug met zijn luide, moeilijke gekreun als reactie.
De spray moet er helaas wel op, in het geval dat de wonden gaan ontsteken. Ik zette de spray weg en smeerde wat masseerlotion op m'n handen. Dit vinden de meeste mensen echt geweldig.
'Nog één ding', fluisterde ik zachtjes. Ik concentreerde me legde m'n handen voorzichtig en rustig tussen Axel's schouderbladen en wreef zachtjes over z'n rug. Eerst m'n vingertoppen, dan m'n vingers en dan m'n hele hand. Aan Axel's houding te zien, ontspande hij zich. '
Wow', zei Axel verheerlijkt en ik zag aan zijn houding dat hij zich begon te ontspannen. 'Dit is geweldig, Dawn.'
Ik grinnikte.
Mijn handen en masseren was een perfecte combi. Dit deed ik ook vaak bij de Royals als ze blessures hadden. Mensen vonden het heerlijk. De warmte van mijn handen en het geneeskrachtige effect gepaard met deze heerlijke lavendel masseerlotion.

Ik maakte m'n handen los van Axel's rug, stond op en ging m'n handen wassen. Axel draaide zich weer om. Ik ging weer zitten en keek hem aan in z'n prachtige ogen. Ik kan het nog steeds niet geloven...
'Dankjewel Dawn. Voor alles. Ik voel me al een stuk beter.'
Ik keek verlegen naar de grond.
'Het is al goed', zuchtte ik verlegen. Ik leunde op m'n knieën een beetje voorover.
'Je bent een fantastische speler, Axel. Ik krijg gewoon... Kippenvel als ik Vlammentornado zie.' Axel grijnsde.
'Kostte ook wel een tijdje voordat die vlekkeloos lukte.' Ik lachtte.
Mijn gevoelens voor deze jongen... Zijn niet te omschrijven. Ik kon niet stoppen met aan hem te denken. Hij kon mij laten lachen door me alleen simpel aan te kijken en alles voelde perfect. Hij... Hij voelde hetzelfde voor mij. Al die tijd.
Opeens hoor ik een luid geringel vanuit de keuken. M'n telefoon.

'En hoe gaat 't met 't bedrijf?' Vroeg ik zachtjes door de telefoon.
'Oh, gewoon z'n gangetje', hoor ik de hoge maar attente stem van m'n moeder zeggen. 'Je vader en ik zijn druk, maar 't gaat goed. Hoe is 't in Inazuma Town?'
Ik lachte zachtjes en keek stiekem naar Axel. 'Ik begin al te wennen', fluisterde ik.
'Echt?!' Hoor ik de enthousiaste stem van m'n moeder door de telefoon zeggen.
'Ja, Inazuma Town heeft me ontvangen met open armen', zeg ik rustig.
'Heeft één of andere jongen daarvoor gezorgd?' Vroeg m'n moeder meteen op een nieuwsgierige toon.
Een gênante kleine proest schoot over m'n lippen. 'Uhh... Ja.'
'Oh mijn god', hoor ik m'n moeder zeggen. 'Vertel me alles. Hoe ziet die eruit? Knap, lang, mooie ogen? Zwarte ogen, hè? Of niet?' Ik zag in m'n ooghoeken Axel me lachend en hoofdschuddend aankijken.
'Uhh... Mam, ik moet gaan', zei ik om het gesprek af te kappen.
'Maar we praten over jongens', riep m'n moeder teleurgesteld door de telefoon. 'Ben je veilig?!'
Ik drukte het gesprek snel weg en opeens voel ik een zachte aanraking om m'n pols.
Ik schrok vluchtig op en keek naar Axel die m'n pols, waar ik m'n telefoon had, vasthield. Hij keek me diep aan.
'Uhh... S-Sorry', stotterde ik. 'Het was mijn moeder en...'
'Het geeft niet', lachte Axel zachtjes en eventjes bleef het stel. 'Ik zou graag iets willen proberen', stelde hij voor. Ik ontwaak uit m'n gedachtes en zag Axel weer. Hij keek me intrigerend aan.
'Blijf gewoon stil', fluisterde hij en z'n hoofd kwam langzaam dichterbij. Ik begon dieper te ademen en m'n hart ging als een bezetene tekeer in m'n keel. Ik voelde gelijk weer de kriebels terugkomen en ik liet m'n telefoon los.
A-Axel...
Ik bewoog m'n hoofd een beetje schuin.
'Niet bewegen', mompelde Axel zachtjes. Ik ademde dieper en dieper. Z'n hoofd kwam steeds meer dichterbij. Ik voelde heel langzaam de zachte aanraking van z'n warme gezicht. Langzamer en langzamer kwam ik ook dichterbij. Was het waar?
Ik voelde een heerlijk gevoel door m'n lichaam. Ik hield m'n gezicht een beetje schuin. Onze neuzen raakte elkaar aan en ik sloot zachtjes m'n ogen. Er voelde iets vertederend zachts op m'n lippen. Axel Blaze... Kuste Axel Blaze mij nu nou echt?
Een zalig gevoel stroomde door m'n lichaam. M'n hand ging voorzichtig naar Axel's gezicht en rustte op z'n wang. Axel leunde een beetje naar voren en omarmde me met z'n sterke armen om m'n middel. Hij leunde wat dichter tegen aan.
Ik kuste hem terug en genoot van iedere seconde. Ik voelde Axel's handen die zachtjes over me rug aaiden, terwijl ik z'n blote bovenlichaam een beetje tegen me aanvoelde. Axel's lippen voelde warm en heerlijk zacht. Mijn vriendje... Deze kalme, coole, serieuze, knappe, mysterieuse, attente, lieve jongen kuste mij echt. Mijn allereerste kus.
Ik liet me helemaal opgaan in 't moment en Axel kuste me innig op m'n lippen.

Axel trok z'n hoofd voorzichtig terug en hield m'n gezicht tussen z'n handen vast. Verrast, en bijna teleurgesteld, opende ik m'n ogen. Hij lachtte en kuste me op m'n voorhoofd.
'Ik hou van je, Axel', fluisterde ik blozend terwijl de zenuwen nog steeds door m'n lichaam raasde en m'n lichaam en hart het heerlijke gevoel probeerden te laten zakken.
'Ik hou ook van jou, Dawn.' Hij trok me dichter tegen zich aan. M'n hoofd lag vertederd te rusten op z'n schouder, terwijl z'n sterke armen om m'n middel waren geklemd.
Dat gevoel... Ik wil je nooit meer kwijt, Axel.

Reacties (6)

  • xxlenxx

    omg je schrijft echt fantastisch! en die lange hoofdstukken vind ik juist leuk!

    abooo

    snel verder please!

    5 jaar geleden
  • Blackwolfiex

    Zo cute(H)=) je schrijft heel goed en ik hou juist van lange hoofdstukken =)

    5 jaar geleden
  • hellwolfcosplay

    Ahhhh zo super ubber dubber cute
    En ik hou juist van de lange hoofdstukken ^^
    Snel verder

    5 jaar geleden
  • Duendes

    Nawhh echt schattig!!!
    Je kan echt goed schrijven,(K)
    Ik zie alles echt voor me alsof het in de serie hoort, Dawn en Axel zijn echt zo lief samen
    En de lange hoofdstukken zijn absoluut niet erg;)
    Snel verder en kudoo(H)

    5 jaar geleden
  • Moonwarrior7

    OMG!!!!! Zoo cute!!!(H)Axel en dawn zijn zo lief en schattig samen!!!!
    Ik vind dit verhaal zoo leuk!!! En het is ook wel leuk om eens een verhaal te lezen met zulke langeb hoofdstukken!!!!

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen