Foto bij 2 • De waarheid komt bovenwater

Razend stormde Legolas de poorten van het koninkrijk binnen. De wachten keken hem verbouwereerd na, ook al wisten zij even goed waarom hun prins zo gefrustreerd was; de dwergen waren ontsnapt. Als door magie waren zij uit hun onbreekbare cellen ontsnapt en door het paleis geslopen. Ze hadden de wijnkelders ontdekt en in tonnen op het water ontsnapt aan hun gevangenschap. Legolas had zijn ogen niet kunnen geloven toen hij de dwergen hem spottend naroepend in de tonnen o
ver het water zag drijven, richting de waterpoorten en toen zij zelfs daaraan ontsnapte, stond hij versteld. Hij was zo teleurgesteld in zichzelf dat hij de hele weg terug strak voor zich uit had gestaard en door had gelopen tot hij de deuren van het koninkrijk had bereikt. Legolas hield even halt voor de wenteltrap. Hij wist waar deze naar leidde en hij wist dat zodra hij zijn voet op de eerste trede zou zetten, er geen weg terug meer was. Hij zou moeten opbiechten wat er is gebeurd en moeten hopen dat de koning begrip zou tonen. Als hoofd van de wacht had hij geen keuze, hij moest zijn verplichtingen nagaan. Met ingehouden adem, zette hij de eerste stap. Zijn passen vertraagden naarmate hij meer treden achter zich liet en toen hij boven was, leek het al bijna alsof hij twijfelde om door te lopen. Zijn blik was gericht op de hemel, terwijl hij het platform opliep naar de grote troon. Daarop zat de elfenkoning, Thranduil. Of zoals Legolas hem kende, vader.
'Vader,' sprak hij beheerst. 'Ik ben de dwergen uit het oog verloren. Ze stroomden verder de rivier over, buiten mijn bereik.' Even slikte hij en sloeg zijn ogen neer. Legolas had zijn twijfels of hij hen achterna had moeten gaan. Maar met het leger orks dat hen op de hielen zat, wist hij dat hij dat niet alleen aan zou kunnen en was teruggekeerd naar het paleis. Legolas keek voorzichtig door zijn wimpers naar de koning. De elf met de lange, blonde haren keerde zijn hoofd en keek op Legolas neer. Zijn ogen waren schitterend, kobalt blauw en zijn huid was bleek. De borstelige, donkere wenkbrauwen boven zijn heldere ogen, stonden in een lichte frons op zijn voorhoofd en zijn vingers tikte nadenkend tegen de armleuning van de troon. De toon van zijn stem was zacht, maar hard genoeg om Legolas even te laten schrikken toen de stilte werd verbroken. 'Je hebt je best gedaan, Legolas. Niemand had kunnen voorspellen dat de dwergen daadwerkelijk een uitweg zouden vinden uit onze kerkers. Het is niet jouw schuld.’
Het klonk geruststellend en dat gaf Legolas nieuwe moed. 'Wat is uw bevel?' Legolas keek zijn vader afwachtend aan, zijn ogen volgde zijn figuur, terwijl deze de trap af daalde. 'Niets.' Thranduils antwoord was kort, maar duidelijk. Hij stopte met lopen en sloeg zijn gewaad sierlijk rond zijn voeten weg. De jonge prins knikte en keerde zich weer, maar voordat hij de trap afdaalde, bedacht hij zich en keek zijn koning weer aan. ‘Vader?’
Thranduil sprak niet, maar keek zijn zoon enkel met afwachting aan.
'Uw conversatie met de dwerg..-' Hij staakte even zijn vraag en zocht naar de juiste woorden. Uiteindelijk haalde hij diep adem en keek zijn vader recht aan. 'U sprak over witte juwelen van puur sterrenlicht.'
De plotseling duister ogende blik in Thranduils ogen gaf Legolas al genoeg informatie; hier wilde hij het liever niet over hebben. Legolas was de geheimen echter spuugzat. Zijn geheugen had hem misschien in de steek gelaten, maar dat van Thranduil niet. Legolas wist dat Thranduil nimmer over het verleden sprak, dit deed hem te veel pijn, maar Legolas had nooit geweten waarom zijn vader niet over het verleden prak. De nieuwsgierigheid brandde in hem en verlangde ernaar gevoed te worden met informatie. Het lege gevoel in zijn lichaam moest hij zien kwijt te raken en als nu de kans niet was, dan nooit meer. 'Waarom verlangt u zo naar deze juwelen?'
Thranduil slaakte en lome zucht, die van diep leek te komen, alsof hij het lang had verwacht. 'Legolas, ik wens hier niet over te spreken.'
Legolas was verwonderd. Zelfs nadat hij erover was begonnen, bleef Thranduil standvastig en wilde niets loslaten. Dit was echter iets dat van vader op zoon was doorgegeven en Legolas zette voet bij stuk. 'Nee, vader. Ik wens te weten waarom u deze juwelen verlangt boven uw eer. Ik heb u nooit horen spreken over het belang van deze juwelen, dus waarom zou u zo plotseling hulp bieden aan dit volk in ruil voor deze juwelen? Ik eis dat u me de waarheid vertelt!'
Thranduils gelaatsuitdrukking veranderde drastisch bij het horen van de tegenspraak van zijn zoon. Nimmer was Legolas geïnteresseerd geweest in zijn verleden of had hij er ook maar naar gevraagd. De woorden die de dwerg, Thorin, even eerder had gesproken, waande door zijn hoofd heen. Thorin sprak niet over zijn vernietiging, maar over dat van zijn zoon. Legolas had zijn gevoelens over de verborgen waarheid langer verscholen, hij durfde er niet over te spreken. Maar nu was hij volwassen en had hij dit recht. Zijn wensen negeren zou hen uit elkaar drijven en een koninkrijk zou ten onder vallen. Langzaam liep Thranduil naar zijn zoon toe en rustte zijn handen op zijn schouders. Hij glimlachte, kalm en met zekerheid. 'Ik ontnam jou de waarheid met een reden, Legolas, ik wilde je niet schaden, maar ik geloof dat we die tijd al zijn gepasseerd. Je hebt het recht om het verleden van Mirkwood te kennen. Je hebt het recht jouw eigen verleden te weten. Je hebt het recht te weten waarom ons koninkrijk is verduisterd en ik ben nu, na al die jaren, bereid je dit te vertellen.'

Reacties (6)

  • EvilDaughter

    Wauw!
    I love this story kudoooo

    5 jaar geleden
  • Wyrden

    Kudo en abo. : )

    5 jaar geleden
  • tentacion

    Nahhh, het wordt spannend

    5 jaar geleden
  • Croweater

    Ik ben benieuwd. c;

    5 jaar geleden
  • ProngsPotter

    Tam tam taaam!!
    Wat mooi geschreven!!
    Ik zag het helemaal voor me!!
    Kudoo
    En gauw verder!!!;)

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here