'Ze voeren de Dreigdriehoek steeds beter uit', mompelde Joe tevreden. 'Vind je niet?'
Ik stond naast Joe en Jude toe te kijken, tijdens de training.
'Uhh... Ja', zei Jude.
'Wat is er?' Vroeg Joe. 'Oh. Nee, laat maar', zei Jude.
David, Daniël en Derek keken naar ons.
'Doe het nog eens', riep Joe.
Het was bijna zover...

'Lummelen heeft geen zin. We moeten een nieuwe coach gaan zoeken!' Riep Mark. Iedereen lag een beetje onderuit gezakt in het clubhuis.
'Hier gaan we de finale van het Voetbal Frontier niet door mislopen. Kom op, jongens. We gaan zoeken!'
'Waarom vragen we de adviseur van de atletiekclub niet?' Stelde Steve voor. 'J-Ja, dat vind ik een goed idee', stemde Jack mee in.
'Het lijkt me beter als Nelly Raimon dat vraagt', zei Kevin. Nelly, die in een hoekje stond, keek verbaasd op.
'Als jij meneer Wintersea niet had ontslagen, dan zou er nu niks aan de hand zijn. Dit is jou verantwoordelijkheid', zei Kevin.
'Ja!' Zeiden de jongens in koor en ze begonnen te klappen. Nelly grinnikte sarcastisch.
'Ja, maar als ik hem niet had ontslagen, dan lagen jullie nu allemaal in 't ziekenhuis.' De jongens schrokken een beetje.
'Rustig aan', zei Willy. 'Laten we geen overhaaste conclusies trekken. Maar het getuigt van slecht beleid dat je eerst niet een nieuwe coach hebt gevonden voor je de oude ontsloeg, juffrouw Raimon.' Hij stond helemaal klaar om in een discussie met Nelly te gaan.
'AL DIT GEKLETS BRENGT ONS HELEMAAL NERGENS!' Riep Mark. 'Jongens, splits je op in groepjes en zoek een nieuwe coach!' En Mark liep naar buiten.
'Maar het kan niet de eerste de beste te zijn, oké', zei Nathan. 'Hij moet ons helpen om van Royal te winnen.' Mark liep weer terug het clubhuis in en zuchtte.
'Hij heeft gelijk', zei Bobby. 'We moeten voorzichtig zijn.'
'Zeg dan wat we wel moeten doen!' Riep Mark.
'Het maakte niet uit dat ie hopeloos was. Het feit dat wij een coach hadden zorgde ervoor dat wij aan 't toernooi konden meedoen. Zijn bestaan was daardoor nuttig voor ons', zei Jim heel eng. Het bleef even stil.
'Hé Mark', zei Axel.
'Wat?'
'De baas van die noedelzaak waar we vaak komen, die kende jou opa toch? Zou hij niet...'
'Goed idee!' Riep Mark gelijk.

Even later stonden we allemaal in de noedelzaak. 'Wij willen u als onze nieuwe coach', riepen de jongens in koor. De noedelzaak was niet zo heel groot maar wel goed. De eigenaar van de noedelzaak droeg een zwarte bril met een litteken op z'n linkeroog. Hij heeft ook een witte baard.
'Jullie storen me bij m'n werk jongens', zei de noedelman rustig terwijl hij bezig was met groente te snijden.
'Sorry meneer', en Mark schaamde zich een beetje. 'Maar uhm, u kende mijn opa volgens mij, en u wist toch van het schotboek. Dus u heeft duidelijk verstand van voetbal toch?'
'En volgens mij...' Zei Bobby. 'Heeft u met Mark Evans opa gevoetbald, waar of niet?'
'Meen je dat echt, Bobby?' Riep Mark enthousiast.
'Ik vermoed 't wel', zei Bobby. 'Want hij wist van 't schotboek toch? Dus zat hij volgens mij bij de Legendarische Inazuma Eleven.' Wauw, dat zou best nog 's kunnen.
'Ben je vergeten wat ik je eerder hebt gezegd, jongen?' Zei de noedelman. Mark keek op.
'Ik zei dat dat boek je diep ongelukkig kan maken, weet je nog? Het zal slecht met jullie aflopen.' Ik voelde rare kriebels opkomen.
'Maar', riep Mark. 'We zijn al zo ver gekomen. We willen naar de nationale finale!'
Het bleef even stil. De noedelman keek ons aan en wij keken hem aan. Stilte...
'Oké, luister goed', zei de noedelman. Mark keek hem gelijk met een grote lach aan. De noedelman hield een menukaart omhoog.
'Als jullie niks bestellen, dan moeten jullie m'n zaak uit.'
'Uhh... Oké', riep Mark. 'Dan ga ik nu wat bestellen! Eén schaal noedels.'
'Eén schaal noedels, komt eraan', zei de noedelman. Opeens keek Mark raar op en trok aan z'n tenue.
'Oh, mijn portemonnee ligt nog in 't clubhuis', en hij keek naar Silvia.
'Rustig maar', lachte Silvia. 'Ik heb de deur toen we weg gingen op slot gedaan.' 'Nou dankjewel Silvia', zei Mark beschamend.
'Maar ik kan de noedels niet betalen', en hij krabde achter z'n hoofd. De noedelman werd nu boos.
'ERUIT!' En hij gooide de jongens er letterlijk uit. Axel trok me snel aan m'n hand de bar uit en drukte me dichter tegen 'm aan.
'Laat ook maar', hoor ik Mark op de grond mompelen.

Vanmiddag werd er als gewoonlijk maar weer getraind.
'Oké, hou de bal bij je jongens!' Riep Mark vanuit het goal. Er was meer en meer vooruitgang geboekt.
Ikzelf wist nu niet precies wat ik moest denken en voelen. De Raimon Eleven had nog geen coach en de deadline was al bijna bereikt.
'Komt-ie, Jack', riep Nathan en hij schoot de bal.
Jack zat verdrietig op de grond terwijl de bal tegen 'm aanstuiterde en op de grond viel.
'JACK! Wat doe je nou?' Riep Mark.
'Wat is met je?' Riep Steve. 'We zijn aan 't voetballen.' Mark marcheerde richting Jack.
'Wat is er nou, man?'
'We gaan de wedstrijd verliezen', zei Jack treurig.
'Huh? Nee dat gaan we niet', riep Mark enthousiast.
'Al trainen we ons een ongeluk, zonder coach is het afgelopen en uit', zei Jack met betraande ogen.
'Wat bedoel je?' Mompelde Mark. Nu had het invloed op iedereen.
'Hij is al de hele dag in deze stemming', fluisterde Silvia.
'Hij heeft gelijk', zei Celia. 'Zo zonder coach is het moeilijk om jezelf te motiveren.' Mark sloeg z'n hand op Jack's schouder.
'Niet opgeven Jackie. Voor je 't weet hebben we een coach gevonden. Geloof me maar.'
'Weet je dat zeker?' Jack keek Mark met geniepige ogen aan. 'Beloof je dat met je hand op je hart? Kun je me dat beloven met je volle verstand?' En Jack greep Mark bij z'n shirt. Mark begon tegen te stribbelen en probeerde weg te rennen.
'Rustig. Nee. Laat me los!' Jack bleef maar aan Mark's shirt hangen.
Iedereen begin te lachen. Jack toch, haha.
'Hey, 't is Jude', zei Bobby opeens. Ik keek op en ik begon meteen te trillen. Jude stond op de brug naar ons te kijken.
'Komt ie ons bespioneren?' Zei Steve.
'Nee, nee', zei Willy. 'Hij komt ons uitlachen omdat wij 't toernooi zonder wedstrijd verlaten.'
'Wat ie ook komt doen', zei Axel. 'Het maakt me kwaad.'
Axel... Ik sloeg m'n ogen neer en wreef over m'n onderarm.

Mark rende weer naar beneden en Jude's auto reed weg.
'En wat zei-ie?' Riep Axel. 'Nou, we gaan een keertje samen trainen', zei Mark. Je hoorde gelijk het diepe zuchten van de jongens.

Met m'n handen voorover leunde m'n hoofd op 't aanrecht. Ik ben zo moe en gestresst.
M'n hoofd bonkte. Ik kon me nergens op concentreren en het schuld gevoel vrat me op.
M'n hele lichaam trilde. Ik kon niet meer. Ik kreeg niks meer naar binnen. Volgens mij heb ik vandaag maar een paar happen rijst naar binnen gewerkt, misschien nog wel minder. Alles draaide een beetje en ik voelde me misselijk.
Adem. Adem, Dawn. Rustig blijven.
Opeens hoorde ik gekletter bij de voordeur. Ik draaide m'n hoofd langzaam om.
'Dawn?' Hoor ik Axel's stem roepen.
'Ik ben hier', fluister ik zachtjes. Axel kwam te voorschijn. Z'n gezicht betrok toen hij mij zag.
'Jeetje, Dawn, gaat het wel? Wat zie je bleek. Pas op dat je niet flauwva...' En net voordat ik ook echt bijna voorover flauwviel, greep Axel me om m'n middel en sloeg m'n arm om z'n nek. Voorzichtig bracht hij mij naar de bank, terwijl ik achter 'm aan strompelde. Axel legde me neer op de bank en haastte zich naar de keuken. Ik voelde een druk op m'n borst en zag vage zwarte vegen voor mín ogen, terwijl ik goed adem probeerde te halen. Axel kwam terug met een glas sap met een rietje. Hij knielde bij de bank neer en reikte me het glas aan. Ik leunde naar voren en stopte 't rietje in m'n mond. Axel aaide zachtjes door m'n haar en in z'n ogen zag ik dat hij echt bezorgd was. Toen het glas half leeg was, zette Axel hem terug op de salontafel. Ik zuchtte diep om op adem te komen.
'Dat was fijn. Dank je.' Axel knikte opgelucht tevreden. Ik leunde mezelf overeind en Axel ging naast me zitten.
'Heb je wel genoeg gegeten vandaag?' Zuchtend schudde ik m'n hoofd. Axel keek me bezorgd aan en veegde een pluk haar uit mín gezicht.
'Gaat alles wel goed met je? Je bent zo... Afwezig, de laatste tijd.' Ik keek 'm aan. Axel streek zachtjes over m'n gezicht.
'Ik bedoel toen Wintersea werd ontslagen, reageerde je nogal heftig. Je stond helemaal te trillen en leek bijna te hyperventileren.' Ik trok m'n wenkbrauwen op.
'N-Nee, het is... Gewoon...' Ik stond op en wreef door m'n haar.
'Dawn, voorzichtig', en Axel stond snel op. Ik sloeg m'n ogen neer en Axel pakte m'n handen vast.
'Ik moet er gewoon niet aan denken...' Ik slikte en voelde tranen opkomen. 'Dat jullie in dat busje zouden zitten...' En er viel een traan over m'n wang. Axel keek me troostend aan. Ik wierp m'n armen over z'n schouders.
Alles kwam eruit. Alle pijn, schaamte, boosheid, verdriet, angst...
'Dawn, schat toch', en Axel omhelsde me en aaide geruststellend zachtjes over m'n onderrug. Ik trok mezelf met hem naar de bank en kroop bij Axel op schoot. Ik hield m'n armen om Axel's nek en veegde m'n tranen af. Ik voelde Axel's zachte lippen weer op de mijne. Ik voelde een vonk in me en nadat hij merkte dat ik gestopt was met snikken, trok Axel z'n lippen terug.
'Wintersea is weg en komt nooit meer terug. Het busje is gerepareerd en Bobby heeft op tijd aan de bel getrokken. Je hoeft niet meer bang te zijn, Dawn.' Ik knikte en er rolde nog een kleine traan over m'n wang.
Axel legde z'n hand op m'n wang en veegde de traan weg.
'Je bent zo moe', fluisterde hij me ongerust toe. Ik legde m'n hoofd in Axel's nek.
'Ik ga wel vroeg naar bed vandaag', beloofde ik zachtjes. Axel drukte me dichter tegen zich aan en omarmde me.
'Het hoofd van de Royal is gestoord', fluisterde Axel. M'n ogen brandde bij die woorden.
'Je hoeft echt niet bang te zijn, lieverd. Ik ben er voor je. Ik zal jou nooit in de steek laten, jou altijd beschermen en altijd van je blijven houden.' Ik ontspande me en sloot m'n ogen.

Het was al avond en ook echt donker. Axel was alweer naar huis. Het is altijd fijn als hij er was of ik bij hem.
'Het hoofd van de Royal is gestoord', hoor ik nog steeds herhalen door m'n hoofd. W-Was ik ook gestoord? Dat ik al die dingen toestond... Opeens ging m'n mobieltje en ik zag dat iemand in de kringen van Royal belde.
Ik nam op. 'Goedenavond, met de manager van de voetbalclub van Royal Academy. Waarmee kan i... Oh, hallo meneer Sharp...'

Onderweg in m'n limousine was ik onderweg naar huize Sharp. Jude's vader had gebeld. Er iets met Jude gebeurt. Zelfs de commandant was al langs geweest.
'We zijn gearriveerd, mevrouw Stewart', hoor ik chauffeur voorin zeggen.
'Dankuwel meneer', antwoorde ik beleefd en ik stapte de auto uit.

'Fijn dat u er bent, mevrouw Stewart', zei Jude's adoptievader. 'Jude zei ineens dat die de naam Sharp niet in staat was om te dragen en sindsdien heeft hij geen woord meer gesproken. Meneer Dark is ook al langs geweest, maar misschien kan u...' Ik knikte.
'Natuurlijk meneer. Het komt wel goed. Jude is een slimme jongen.' Jude's vader knikte.
Ik liep de gang in naar Jude's kamer. Jude was geadopteerd door een zeer rijke familie en woonde in reuze villa.
Ik klopte voorzichtjes op de deur.
'Jude? Met mij. Kan ik binnen komen?' Geen antwoord.
Ik deed de deur maar open en stapte naar binnen.
Jude stond in 't midden van de kamer naar een oud voetbalblad te kijken. Jude had een enorme kamer. Volgens mij iets van 50 vierkante meter. Er stond bed, enorme open ramen, een bureau, een bank en tv midden in kamer waarboven een kroonluchter hing. Op de tv speelde trainingen van de Royals af die ik ooit had opgenomen en op de bank lag een voetbal.
'Hey, je vader belde me... Is er iets? Je kan me altijd alles vertellen.' Jude veroerde zich niet.
Ik kende Jude maar al te goed. Het was eigenlijk best raar. Ik kende Jude eigenlijk als een serieuze jongen, maar nu zag ik z'n hart echt spreken.
Hij had de commandant echt laten weten hoe hij z'n leven wilde leven.

Ik liep naar Jude's bank en pakte de bal.
'Ik weet wel hoe 't is weet je... Onder druk zitten', zei ik kalm.
Jude keek op.
'En natuurlijk ben ik niet aanbevolen bij de Sharp Financial Group. Maar ik weet hoe 't is om... Dood te gaan van de stress.' Jude liep naar me toe en ging naast me staan.
'Ik had eigenlijk nooit verwacht dat je ooit tegen de commandant in zou gaan', fluisterde ik. Jude keek naar de bal die ik m'n handen had.
'De commdandant heeft een gefixeerd idee over voetbal en winnen. Dat wist ik al vanaf dag één dat ik begon bij Royal. Ik weet dat je graag wil voetballen zoals je zelf zou willen en dat het winnen nu niet meer alles voor je betekent.'
'Ik wil gewoon echt kunnen voetballen', fluisterde Jude.
'Doe dat dan', fluisterde ik terug. 'Jude, ik weet dat jij en wij in een soort keurslijf worden geperst, maar het is nooit te laat om daar uit te komen. Je bent slim. Je redt 't wel. Ik geloof in je.' Jude liet een schuine lach zien.
'Dankuwel, mevrouw de manager.'
Ik lachte. Dat ze me nog steeds zo noemen...
'Hoe is 't met jou?' Vroeg Jude en hij liep naar ke toe. 'Over twee dagen is de regiofinale.' M'n gezicht betrok meteen weer en m'n lichaam klapte dicht. Ik legde de bal terug en wreef over m'n arm.
'I-I-Ik weet 't niet, Jude', zuchte ik en ik voelde tranen achter m'n ogen brandden. 'Nog bedankt dat je je excuses aan Raimon hebt aangeboden van het incident met Frank Wintersea en van Bobby Shearer.' Jude knikte.
'Geen probleem. Zorg dat je goed voorbereid bent. Iets zegt me dat de commandant het hier niet bij laat.' Ik knikte.

W-Wat? Ik kon het niet geloven. Het was Mark echt gelukt. Ik vraag me echt af hoe die dat heeft gedaan. De man van de noedelzaak...
'Seymour Hillman', stelde hij zich voor. 'Aangenaam.' Hij droeg een marineblauwe broek en shirt met gouden knoopjes in het midden. Hij droeg ook een soort doek over z'n hoofd, met dezelfde kleur als z'n shirt en broek. Ik keek een beetje verbaasd.
'Zo de finale komt eraan', zei Seymour verder. 'En wij gaan trainen, tot we d'r bij neervallen.'
'Ja!'
Gefeliciteerd jongens... Mogen jullie maar fantastisch spelen. En stilletjes schoof ik de deur open en verliet het clubgebouw.

Reacties (5)

  • xxlenxx

    aaaawh axel is zooo ontzettend lief!!
    (H)(H)
    arme dawn en jude...
    snel verder!!

    5 jaar geleden
  • hellwolfcosplay

    Awh axel was zo lief
    En arme jude
    Arme iedereeeen

    5 jaar geleden
  • Moonwarrior7

    OMG!!! AXEL IS ZOO MEGA LIEF!!!!!
    Ik wil ook zo'n bezorgt vriendje!!!(H)
    Ik heb zo'n meedelijden met dawn! Maar als ik haar was zou ik voor Axel kiezen vindplaats van ray dark.... Serieus! Niemand mag hem!!!!

    Snel verder!!!!

    5 jaar geleden
  • Nicely

    Spannend!! Snel verder plzz!!:D
    En nog steeds zo cute axel en dawn <3

    5 jaar geleden
  • Duendes

    Arme Jude ook... Maar zo wordt-ie in ieder geval weer een beetje menselijkxD
    En arme Dawn... Geluklig heeft ze Axel:)
    Snel verder en kudooo

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen