Joris weet niet dat hij dood is.

Joris loopt over straat, het is donker en ijzig koud. Hij duikt wat dieper in zijn jas. Het is vrij rustig op straat, hij lijkt de enige wandelaar te zijn. Dan ineens hoort hij lichte, rennende voetstappen. Het volgende moment word alles zwart voor zijn ogen. Als hij bijkomt is het eerste wat hij ziet een overgevende vrouw.
'Mevrouw, wat is er gebeurd?'
Ze negeerde hem gewoon! Misschien had ze hem niet gehoord doordat ze zo druk was met overgeven... Toen bedacht hij dat hij nog boodschappen moest doen voor zijn moeder. Tot zijn grote verbazing was hij niet beroofd dus hij liep de winkel en pakte wat nodig was, de mensen die hem aanstaarden zo goed mogelijk negerend. Als hij beter had gekeken had hij gezien dat ze niet naar hem maar naar zijn boodschappen keken...
Pas bij de kassa merkte hij dat hij weer genegeerd werd. Algauw had hij al bedacht waarom;een van de kassières was z'n meest recente liefje en toen hij haar dumpte had de rest vast besloten hem te negeren. Ze had toch niet echt gedacht goed genoeg te zijn voor hem? Als ze dat wel dacht was ze nog dommer dan hij had gedacht en verdiende ze niet beter. Dan maar niet betalen, dacht hij met een grijns en liep de winkel uit*. Zodra hij thuis kwam merkte hij dat zijn moeder niet thuis was dus ruimde hij zelf maar in en liep naar boven om verder te gaan met flirten. Hij was net lekker bezig toen de voordeur ineens openging. Pas toen hij een onbekende stem hoorde die 'Mevrouw van Boven?' riep, realiseerde hij zich dat de deur niet op slot was en sloop naar de trap.
'Mevrouw van Boven?' herhaalde de stem. 'Bent u daar? We hebben heel treurig nieuws voor u. We zijn heel bedroefd u te moeten mededelen dat u zoon dood is.'
'Dat is een leugen!' riep Joris. 'Ik ben helemaal niet dood, ik ben hier!'
'Check de bovenverdieping,' zei een andere stem.
'Jullie zijn leugenaars!' riep Joris, greep een paar vazen en smeet ze naar de agenten. Ze liepen weg en vroegen om assistentie. Op dat moment herinnerde Joris zich een bepaald, oeroud ritueel waarbij iemand doodverklaard werd die tegen de regels had gehandeld. Hij of zij werd 'gevloekt' en ook echt beschouwd als dood, in de oude tijd. Bij de stammen werden zijn of haar spullen verbrand en door iedereen genegeerd. De meesten verloren dan algauw de wil om te leven omdat ze zich zélf ook als dood beschouwden. In deze moderne tijd waarin je niet zomaar overal fikkie mag stoken, laat staan iemands spullen verbranden, zouden ze dat toch niet doen? Het was echter de enige rationele verklaring die hij kon bedenken, afgezien van persoonsverwisseling, wat hem onwaarschijnlijk leek, met die DNA-testen van tegenwoordig. Het dorp was er zeker bekrompen genoeg voor. Razend was hij. Die regels waren zo uit de tijd, hij had niet de noodzaak gevoeld ze op te volgen en hij betwijfelde of iemand van die schoften zich er wel aanhield. Dat stelletje hypocrieten...hij zou ze krijgen! Maar nu moest hij weg, naar zijn 'vriendinnetje', momenteel de enige die hem niet negeerde. Hij zou nog even wachten voor hij haar dumpte.

Joris: Hi schatje, ik kom gezellig ff bij je slapen en misschien nog wel meer doen...*wink wink*

Lisa: Kan niet, mijn ouders zijn thuis:(

Joris: Aww...Morgen dan? een nachtje zou hij het hier nog wel uithouden.

Lisa: Morgen kom ik anders wel naar jou toe.

Joris: Ok...maar is niet heel gezellie hier.

De volgende dag kwam zijn 'vriendinnetje' inderdaad met nog iemand.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen