Foto bij Forty-two

Weer een abo erbij? Jullie zijn echt geweldig (:
Hebben jullie trouwens al plannen voor het weekend? Ik ga waarschijnlijk helemaal niets doen (oké, Duits signaalwoorden leren, maar toch)

Niall Horan


De adrenaline pompt door mijn aderen als ik de snaren voor de eerste keer aansla. In stadions spelen met zoveel fans dat ik ze lang niet allemaal kan zien, dat overleef ik wel, maar op dit moment, nu ik met Mila op de bank zit, sterf ik wel duizend doden. Wat als ik haar helemaal verkeerd ingeschat heb? Wat als ze het niet begrijpt? Of misschien nog wel erger, wat als ze het verkeerd interpreteert? En wat als ze me afwijst?
Mijn stem zwabbert van de zenuwen en ik weet dat ik veel zuiverder kan zingen. Mila zingt zachtjes mee en haar stem geeft me houvast. Normaal gesproken verstop ik me achter mijn gitaar en geeft dat me houvast, maar nu lijkt zij tegelijkertijd de breekbare strohalm waar ik me aan vastklamp als de zeis die me zo omver hakt.

Als ik het refrein voor de tweede keer zing, zie ik iets in haar blik veranderen. Ik wend snel mijn blik af en probeer een gemiste wisseling van akkoord op te vangen, maar volgens mij ziet het er verschrikkelijk klunzig uit. Mijn blik blijft bij mijn gitaar totdat het slotakkoord weggestorven is. Met mijn ademhaling hoog in mijn borst, kijk ik op en zie Mila voor zich uit staren. Haar linker mondhoek staat wat omhoog gekruld, maar haar ogen staren naar een punt ver achter me, ergens in de leegte. Ik probeer oogcontact te maken en ik schrik als onze ogen elkaar verrassend snel ontmoeten.
'Raadsel opgelost,'zegt ze dan zachtjes.
'Ja?'vraag ik. Mila knikt.
'Ja,'zegt ze dan, niet meer, niet minder. Ik kijk haar niet-begrijpend aan.
'Ja?'herhaal ik dan. Mila lacht zachtjes.
'Je bent schattig als je zenuwachtig bent.'
'Ik ben helemaal niet zenuwachtig,'protesteer ik. Mila kijkt me aan en dan moet ik ook lachen. 'Oké, ik ben wel een beetje zenuwachig ja.'
'Het geeft niet.'
'Maar eh...?'
'Ja.' Ik kijk haar aan.
'Wat bedoel je nu steeds met dat ja?'
'Dat ik weet dat alles wat je doet, je het uit liefde voor mij doet. Dat bedoel ik met ja. Ja, dat weet ik.' God, wat is ze toch onschuldig, ik wil haar het liefst gewoon zoenen.
'Er is eigenlijk nog één ding wat ik me afvraag,'zeg ik dan.
'En dat is?' Volgens mij weet ze al dondersgoed waar ik het over hebt.
'Of jij hetzelfde voor mij voelt,'zeg ik dan moeizaam. Mila lacht, ze windt me zo gemakkelijk om haar vinger, dat ik bijna vergeet wat ik haar gevraagd heb.
'Ja,'zegt ze dan weer.
Maar woorden heb ik niet nodig. Ik begin breed te glimlachen, schuif mijn gitaar opzij en omhels haar. Mila laat zich omhelzen en haar lange armen krullen om mijn schouders en ze legt haar hoofd op mijn schouder. Mijn binnenste begint helemaal te gloeien, mijn wangen zijn vast vuurrood, maar ik ben zo gelukkig... Ik kan het niet geloven.

'Hoe lang heb je het voor me verborgen gehouden?'vraagt Mila als ik haar eindelijk losgelaten heb. Ze heeft mijn handen vastgepakt en lijkt me van onder haar lange wimpers aan.
'Eh, de eerste keer dat ik je zag, denk ik. Ik wist meteen dat ik contact wilde houden en schreef mijn nummer op het kaartje. Je wilt niet weten hoe blij ik was toen ik zag dat je het ontcijferd had.'
'Nee, ik had het juist heel graag willen zien, het is schattig als je blij en enthousiast bent,'zegt ze.
'Laten we het erop houden dat ik heel blij was en wel een rondje om de tourbus zou kunnen rennen.' Mila lacht en haar haren zwiepen over haar schouders.
'Dat is ook een beetje hoe ik me nu voel,'geeft ze dan toe. Ik kijk haar even aan. 'Gaan we echt naar buiten?'
'Ja, kom, waarom niet?'
'Omdat het nog steeds regent?'
'Dat is geen excuus.'
'Ik ben een pandabeertje als ik nat word, mijn make-up is niet waterproof.'
'Al zie je eruit als een heks, je bent voor mij het mooiste meisje wat er is.'
'Nou, dank je wel,'lacht Mila sarcastisch. Toch laat ze zich overeind trekken en zigzagt achter me aan, om de gitaar heen naar buiten. 'Shit, dit is koud!'roept ze als we de regen in stappen.
'Eerst een rondje om die bus,'grinnik ik. Mila schudt lachend haar hoofd en begint dan te rennen. Ze laat mijn hand geen seconde los als we samen als twee gekken tussen de tourbussen heen rennen. Ik stuur haar zo nu en dan een beetje bij, om te voorkomen dat we verdwalen en ik kan maar niet stoppen met lachen. Lachen en rennen gaat echter niet zo goed samen en na een tijdje struikel ik over mijn eigen voeten. Mila rent onhandig om me heen en komt dan snel terug.
'Ben je oké?'vraagt ze bezorgd. Ik kom lachend overeind en steun op mijn ellenbogen.
'Buiten een verstuikte lachspier? Ja.'
'Je verpest het moment,'grinnikt Mila. 'Dit lijkt net de dramatische scène in iedere romantische film, waarin twee geliefden elkaar kussen in de regen.'
'Ben jij er zo een?'
'Misschien,'lacht Mila. Ik besluit het erop te wagen en kus haar, hier, liggend op de grond, in de regen.
Nooit geweten dat je -je zelfs in de ijskoude regen, zo warm kon voelen van binnen.

Reacties (4)

  • DreamyHoran

    Ahww, Niall is zenuwachtigg (:

    4 jaar geleden
  • Subdivisions

    Ahww cuteness overload
    Dit is echt te schattig voor woorden <3

    4 jaar geleden
  • Amica

    Normaal gesproken verstop ik me achter mijn gitaar en geeft dat me houvast, maar nu lijkt zij tegelijkertijd de breekbare strohalm waar ik me aan vastklamp als de zeis die me zo omver hakt.

    Hoe kom je aan zo'n zinnen?!
    Dit was echt een prachtig stukje!

    4 jaar geleden
  • KellyHoranXx

    N'aaawh, supercute <3
    Ik ship ze, haha. Wat wordt het dit keer? Miall? Nila? Miliall? Of komen we er later nog op terug? XD

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen