Foto bij Forty-five

Zijn jullie nu in voor een Q&A of niet (if yes, jullie hebben nog tot zaterdagmiddag 12 uur om vragen in te leveren)? En wat wordt de shipnaam? Ik weet het, veel vragen voor een maandag, maar ik ben heel nieuwsgierig ^^

Ik schrik op als er iets op me valt. Nog in comateuze toestand, krabbel ik overeind en kom tot de conclusie dat mijn mobiel van de tafel is geschoven. Gapend leg ik het ding weer op de tafel en ga dan weer liggen.
Pas als ik de dekens over me heen wil trekken, merk ik op dat er iets aan de hand is. De dekens liggen naast de bank, onder de tafel en het kussen schuift onder mijn hoofd weg. Ik vang mijn mobiel nog net op tijd op en dan begrijp ik het.
'Shit,'vloek ik. Ik duw mijn mobiel in een gleuf tussen twee delen van de bank en trek de dekens terug op de bank, waarna ik moeizaam overeind kom. Wankelend wandel ik door de rijdende bus en voor een moment sta ik in tweestrijd. Moet ik iemand wekken of kan ik misschien beter wachten totdat er iemand wakker wordt? Gisteravond was het voor niemand erg vroeg en ik kijk er eigenlijk niet zo naar uit om iemand wakker te maken. Aan de andere kant heb ik geen idee waar we zijn, maar ik weet wel bijna zeker dat ik behoorlijk ver van huis geraakt ben.

De bus maakt een bocht en ik struikel tegen het aanrechtblok aan. Een serie aan scheldwoorden rolt over mijn lippen en ik wrijf over mijn heup.
'Ben je de boel aan het afbreken? Ik hoorde je door de muur heen.' Ik kijk op en sta oog in oog met Louis.
'Jeetje, maak jij er een gewoonte van om me steeds met bezoek te verrassen en me steeds een hartaanval te bezorgen?'
'Misschien,'grinnikt Louis en hij haalt een hand door zijn warrige haar. 'Waarom ben je al wakker?'
'Ik eh... Mijn mobiel schoof van de tafel af, zowat op mijn hoofd. En de bus rijdt.'
'Zijn we aan het rijden?'vraagt Louis verbaasd. Ik knik en Louis haalt nonchalant zijn schouders op. 'Ik ben er vast zo aan gewend dat ik het niet gemerkt heb. Maar misschien moet je gaan slapen, het is bijna half zes.'
'Maar waar gaan we heen? Ik bedoel, we zijn aan het rijden, we rijden vast geen rondjes door Londen.'
'Vast niet,'grinnikt Louis. Dan valt het kwartje. 'Shit, je gaat niet mee. Wacht even, ga maar zitten, ik trek daarvoor wel even aan de bel.'
'Eh, dank je,'zeg ik wat verbaasd en ik ga op de bank zitten. Ik trek een deken om me heen en schuif een gordijntje vlakbij me open om te kijken of ik duidelijk kan krijgen waar ik ben. Maar het is buiten nog behoorlijk donker en ik zie alleen zo nu en dan een hectometerpaaltje opdoemen.
'We zijn nu bij Birmingham. Ik maak die blije Ier wel even voor je wakker, dan kan hij afscheid nemen. Ik weet het wel bijna zeker, maar volgens mij word je bij het station afgezet en kun je met de trein terug naar Londen. Het is niet heel chique en zo, maar volgens mij raak jij wel weer in Grays verzeild.'
'Dank je wel, ik ben al blij als ik weer in Londen ben. Pap maakt zich echt verschrikkelijk veel zorgen.'
'Het komt wel goed. Even één moment, ik haal Cheeks even. Oh en trouwens, je kan die trui heel goed hebben.' Louis is al vertrokken voordat ik überhaupt door heb wat hij gezegd heeft en ik schud lachend mijn hoofd. Ik haal een hand door mijn haar en wacht totdat Louis terugkomt.

Maar hetgene wat ik zie is veel leuker om te zien. Niall komt met een slaperig ochtendhoofd de leefruimte binnenschuifelen en het is verschrikkelijk aandoenlijk. Zijn wangen zijn rood gekleurd, zijn haar staat alle kanten op en zijn ogen zijn nog klein. Toch begint hij kleintjes te glimlachen als onze ogen elkaar ontmoeten.
'Hé,'glimlach ik.
'Hé,'murmelt Niall terug.
'Sorry dat Louis je wakker heeft gemaakt,'zeg ik als hij zich tegen me aan nestelt.
'Het geeft niet. Ik had er helemaal niet aan gedacht dat we om vier uur aan zouden rijden naar Liverpool.'
'Ik kom wel thuis. We stoppen dadelijk in Birmingham, dan ga ik met de trein terug naar Londen. Ik red me wel.'
'Daar twijfel ik niet aan.' Niall gaapt.
'Ik ga me even omkleden, oké? Ik ben zo weer terug.'
'Oké.' Ik sta op, pak het jurkje van de verwarming en ga dan op zoek naar de badkamer. Waar Louis is gebleven, is me een raadsel, maar ik sta er niet te lang bij stil. Ik verwissel de trui voor het jurkje, maar als ik de badkamer uit loop, bedenk ik me en trek de trui over mijn jurk. Ik doe niet eens de moeite om mijn haar te fatsoeneren en kruip voor de rest van de rit bij Niall op de bank.

'Volgens mij zijn we er,'concludeert Niall als de bus tot stilstand komt. Ik murmel een beetje.
'Ik wil nog niet gaan.'
'Je mag best blijven.'
'Ik kan niet. We zien elkaar snel, oké?' Niall knikt en komt een beetje overeind voor een kus. Glimlachend kus ik zijn lippen en dan trek ik zijn trui uit. Ik druk de trui nog snel een keer tegen mijn neus en als ik concludeer dat de trui nu meer naar mij ruikt dan naar Niall. Met een boogje gooi ik de trui naar Niall. 'Dan heb jij ook iets van mij. Ik ga mijn trein halen,'zeg ik. Niall glimlacht alleen en zwaait kleintjes naar me. Dan pakt hij de trui vast en gaat weer liggen, de trui in zijn armen geklemd. Ik zwaai en loop de deur uit en nog geen twintig minuten later zit ik in de trein naar Londen.

Reacties (2)

  • DreamyHoran

    Ze moest met hen mee gaan! En dan haar vader dat laten weten en dan was niemand bezorgd (:

    4 jaar geleden
  • certified_cloud

    Ik wil best een q&a doen, maar ik weet nog geen vragen dus die ga ik ff verzinnen Xx

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen