Foto bij The big day's begun

Daar stonden we dan naast elkaar op een rijtje. Breed glimlachend keek ik opzij naar de anderen, die hetzelfde jurkje aanhadden als ik. Ieder had wel haar eigen maat, en het stond ons elk daardoor heel mooi. Ik voelde me heel mooi.
Ik keek op en ontmoette Anne’s blik, met haar mond net zo breed als de mijne. Ze knipoogde naar me. Ik knikte naar haar, stralend, alsof ik daarmee wilde zeggen dat het allemaal fantastisch was gelukt en alles goed was gekomen, en zou komen.
Ik voelde me zo mooi in het jurkje dat ik de rest van de dag, ook al droeg ik het niet meer, niet echt meer kon stoppen met glimlachen. Misschien kwam het ook gewoon doordat ik altijd was omringd met de mensen waar ik om gaf. Mam, Anne, Gemma, later ook Robin...
Harry had deze dag aangegrepen om op stap te gaan met Charlie. Het was voor ons dus een vrouwendag, ook omdat Robin pas laat in de middag zou komen. Tegen die tijd hadden we de jurkjes allang gepast en zaten we al twee uur aan de wijn. De jurkjes en de prachtige trouwjurk van Anne, die niemand behalve zij en Gemma hadden gezien, hingen boven veilig in hun hoezen. Alle ramen stonden wijd open, eveneens de tuindeur, en zelf zaten we rondom de tafel in de tuin. Het was warm, ook al was het het eind van de middag, en de zon brandde, maar mijn keel ook toen ik nog een slokje nam, dus het was goed.
Het tetteren en schateren liet ik vooral aan de anderen over. Vooral de vriendinnen van Anne konden er wat van, maar ze waren wel heel lief, dus dat was oké. Ik vond het fijner om er alleen even bij te zitten, te luisteren, wijn te drinken en ook eens mijn ogen te sluiten.
Dat laatste ging alleen niet helemaal zoals ik in de eerste instantie had gepland. Mijn ogen sloot ik wel, hoor, maar door de wijn, warmte en het ontspannen zitten in een comfortabele stoel, ging het snel. Langzaam doezelde ik weg.
‘Slaapt ze?’ Gemma.
‘Ik geloof het wel.’
‘Zet iemand haar glas even weg? Straks stoot ze het om.’ Zacht gerinkel naast me. Ik had geen zin om mijn ogen open te doen.
‘We gaan naar binnen. Zorg jij voor...?’
‘Natuurlijk,’ klonk Harry’s lage stem.
Ik begreep niet helemaal waarom mijn hart niet sneller ging kloppen zoals het altijd deed als ik Harry’s aanwezigheid opmerkte. Misschien raakte ik wel aan hem gewend?
Toen ik vingertoppen zacht langs mijn gezicht voelde strijken, met een pepermuntadem in mijn gezicht, glimlachte ik licht en deed ik langzaam mijn ogen open. Een glimlachende Harry keek me van dichtbij aan. Hij stond voorovergebogen met één hand op zijn knie voor ondersteuning. De andere arm sloeg hij over de rugleuning van de stoel waar ik in zat, voordat hij vooroverboog en een kus op mijn voorhoofd drukte. ‘Hallo.’
‘Hey,’ antwoordde ik en ik gaapte. Harry glimlachte, terwijl zijn hand, die eerst over mijn schouder lag, nu naar mijn hoofd ging en zacht het haar uit mijn gezicht streek.
‘Lekker geslapen?’
Ik sloot mijn ogen weer en knikte. Zijn aanrakingen zorgden ervoor dat ik weer loom werd.
‘Hey, niet weer in slaap vallen, hè. Charlie wil je bovendien nog even zien voordat ‘ie gaat slapen.’
‘Hebben jullie een leuke dag gehad?’
Het was even stil.
‘Het was erg leuk, ja.’
Ik opende mijn ogen en keek naar Harry. Hij glimlachte nog steeds, maar keek me niet meer aan.
‘Weet je dat zeker?’
Even wierp Harry een blik over zijn schouder, alsof hij moest checken of we alleen waren. Toen zakte hij door zijn knieën, en legde zijn armen over de armleuning om niet om te vallen. Ik keek fronsend naar hem. Hij niet naar mij.
In plaats daarvan staarde hij voor zich terwijl hij duidelijk zocht naar woorden.
Tot mijn ontzetting moest ik zien hoe Harry’s gezicht vertrok voordat hij deze in zijn grote handen verborg. Hij drukte zijn vingertoppen in de kassen van zijn ogen, alsof hij zichzelf wilde zeggen vooral niet te huilen. Ik reikte naar zijn polsen en trok deze zacht weg. Zijn rode ogen kwamen tevoorschijn en hij staarde nog steeds voor zich. Hij trok even zijn rode neus op en liet zijn kin op zijn verstrengelde duimen steunen, zodat zijn vingers zijn mond bedekten.
Ik streek, zoals hij nog geen vijf minuten eerder bij mij had gedaan, zacht zijn lange haar uit zijn gezicht. Zelfs toen zijn haar al naar achteren was geschoven, ging ik door. Ik keek zelf toe hoe mijn vingers voorzichtig door zijn haar kamden en langs zijn gezicht streken. Verder zei ik niets.
‘Heb jij...’ Harry haperde even, ‘heb jij nooit spijt gehad van het brengen van Charlie in deze wereld?’
Mijn hand hing stil. Mijn hart even ook.
‘Wat bedoel je?’
Harry keek even opzij, zag mijn blik en verwijdde zijn ogen.
‘Nee! Dat bedoel ik niet. Dat hij er is, is fantastisch. Ik bedoel meer... mijn wereld.’
‘Jouw wereld?’
‘Mijn drukke wereld vol met mensen die erom springen erin te zijn... die zich verdringen en zo een gevaar vormen.’
Ik begon al te begrijpen wat er vandaag was gebeurd. Mijn hand ging verder.
‘Die angst... die ik zag op zijn gezicht... t-toen het gebeurde...’ Harry verborg zijn gezicht beschaamd in zijn handen. Ik kneep in zijn schouder. ‘Het is niet jouw schuld, Harry.’ Hij schudde licht zijn hoofd. ‘Het is wel mijn schuld. Ik had met hem niet zo in het openbaar moeten verschijnen.’
Ik schudde wild mijn hoofd, ook al zag hij het niet. ‘Harry, jij wilde gewoon graag een gewone dag met je zoontje en daar is niets mis mee. Niets.’
Harry bleef stil. Zijn gezicht bleef verborgen. Ik keek naar hem, dacht na, en deed toen mijn mond open.
‘Als het helpt – ik ben niet boos op je. Echt niet.’
Langzaam keek Harry op. Zijn rode ogen vingen de mijne. Toen glimlachte hij zwak, pakte mijn hand en drukte een kus op mijn pols. Ik streek gelijk met die duim langs zijn wang.
‘Niemand van ons is boos op je, trouwens. Dat weet ik zeker.’
Stilletjes stond Harry op en trok hij me aan een hand overeind. Terwijl ik naar binnenliep hoorde ik hem zacht mompelen: ‘Maar ik wel op mezelf.’ Ik slikte.

De rest van de avond verliep goed, maar stroef. Tenminste, met Harry. Echt, hij probeerde vrolijk te zijn, voor iedereen, maar vooral voor zijn moeder. Hij was echter te aangeslagen door de gebeurtenis eerder die dag om dat goed vol te kunnen houden.
En ook al had hij eerder in de tuin nog naar comfort bij me gezocht – toen iedereen wegging of ging slapen, kwam ik erachter dat hij Charlie in zijn grote bed had gelegd, en zelf in het eenpersoonsbed van Tristan ging liggen. Duidelijk werd dat we vannacht niet samen sliepen.

De volgende ochtend was er een uit duizenden. Ik had nog niet eens mijn ogen open en kon de warmte van de zon al voelen. Naast me hoorde ik Charlie zachtjes ademen. Zijn armpje lag in mijn nek.
Ik deed mijn ogen pas open toen ik zacht gestommel in de kamer hoorde. Toen, aan het voeteneind, zag ik Harry staan. Volledig aangekleed, haar in een warrig knotje, lichte wallen onder zijn ogen en een zwakke glimlach. Ik fronste. ‘Waarom ben je zo aangekleed?’ ‘Ik ga Tristan ophalen.’ Ik verdraaide bijna mijn nek toen ik naar de wekker wilde kijken. ‘Het is pas half acht ’s ochtends. Waarom zo vroeg?’
‘Nou, ik moet hem nog omkleden in het pakje wat ik voor hem had gekocht. Die van Charlie hangt naast jouw jurkje.’
Ik keek bedachtzaam naar Harry. ‘Zie ik je dan pas op de bruiloft zelf?’
Harry zag mijn blik, glimlachte zwak en knikte toen. ‘Ik ben bang van wel, ja. Maar we komen extra vroeg. Jullie ook. Niet alleen zodat deze twee,’ hij gebaarde even naar het slapende jongetje naast me, ‘elkaar kunnen ontmoeten, maar ook omdat de trouwfoto’s van tevoren moeten worden gemaakt. En daar gaan we allemaal op staan.’
Ik glimlachte breed. ‘Dat klinkt, heel, heel leuk.’
Harry grijnsde zijn tanden bloot en antwoordde: ‘Dat is het ook. Ik heb er heel veel zin in.’ Ik keek toe hoe hij om het bed liep, naar me toe boog, gelijk mijn haar uit mijn gezicht streek en een kus op mijn voorhoofd drukte. ‘Mam maakt jullie over een uurtje weer wakker. Jij, zij, , je moeder, Charlie en Gemma zullen jezelf klaarmaken.’
‘En Robin dan?’
‘Die was gisteravond al naar een vriend van hem vertrokken. De bruiloftenregels, geloof ik,’ glimlachte Harry en hij drukte nu een kus op mijn mond. ‘Tot vanmiddag.’
Glimlachend sloot ik mijn ogen.

Slapen kon ik echter niet meer. Ik geloofde dat de opwinding te groot was. Na tien minuten stapte ik dan ook stilletjes uit bed en begaf ik mezelf naar de badkamer. Ik douchte en waste mijn haren en lichaam. Met een nerveus gevoel in mijn onderbuik, want vandaag was gewoon echt een grote dag, stapte ik uit de cabine en droogde ik me af. Ik trok voor het gemak een licht jurkje aan, die ik zo meteen toch ook weer uit zo trekken.
Met mijn haar in een handdoek gewikkeld stond ik in de deuropening. Ik keek nadenkend naar het jochie dat rustig in het bed lag te slapen.
Met een kleine schok besefte ik dat het zo eigenlijk alle nachten was gegaan – behalve die ene thuis, toen Harry er ook was. Er was duidelijke verbetering bij hem als het aankwam op de nachtmerries, en ik vermoedde dat de komst van zijn vader in zijn leven er veel mee te maken had. Ik glimlachte.

‘Oké, is iedereen klaar? O nee, mam, er zit een speldje niet goed... laat me! God!’ Gemma was het eerste bruidsmeisje en dat was duidelijk te merken. Ze streste het meest van allemaal, ook al was zij degene die de bruid moest kalmeren. Echter leek de bruid zelf het rustigst, gelukkig glimlachend en met sprankelende ogen. Ik herkende zoveel van Harry in haar. Ik glimlachte terug.
We stonden met z’n allen in de woonkamer. Ik, Gemma, Anne, mam, de rest van de bruidsmeisjes, Cal, die voor de dag de fotograaf zou zijn, en, natuurlijk, Charlie. Hij had het pakje aan wat Harry voor hem had uitgezocht, en het stond hem ongelooflijk schattig. Terwijl de vrouwen luid door elkaar heen tetterden, drentelde hij er een beetje tussendoor, nieuwsgierig naar iedereen opkijkend. Op een gegeven moment besloot hij wel dat het genoeg was geweest en ging dicht tegen me aan staan. Zijn handje vond de mijne en hij stopte zijn duim in zijn mond. Ik boog omlaag en drukte een kus op zijn wang. ‘Heb je er een beetje zin in, lieverd? Oma gaat trouwen!’ Het enige wat hij echter deed was knikken.

‘Even bijeenkomen voor een foto, graag! Alle bruidsmeisjes en de bruid, alsjeblieft!’ moest Cal een paar keer zeggen, voordat de vrouwen giebelend naast elkaar gingen staan. Anne in het midden, Charlie op mijn moeders heup naast Cal. Gemma ging naast haar moeder staan en trok me direct mee. Ze bleef de hele tijd mijn hand vasthouden. Ik kneep zachtjes.

De officiële fotosessie zouden we pas op de plaats van de ceremonie houden, maar toch was het leuk om ook deze foto’s te hebben. Omdat ze bij Anne en Robin thuis waren gemaakt, zouden de foto’s later ook beter ‘klikken’ met iedere bekende die er naar keek.

Hey, how’s it going over there? Everything alright? X

Everything good so far. Almost there though .x

Almost where? Caroline’s? X

Yes x

Good luck you! See you soon hopefully x

Thaaaanks. You will .xx


‘Is het Harry?’ werd er in mijn oor gefluisterd. Haastig stopte ik mijn telefoon weg. Gemma keek me echter al veelzeggend aan. Ik glimlachte schaapachtig. ‘Ja, dat was Harry.’
‘En?’
So far so good. Hij is bijna bij Caroline.’
Gemma bleef me aankijken, voordat ze mijn hand vastpakte en zacht kneep. Haar ogen begonnen te glanzen en ze slikte. ‘Laten we dan maar hopen.’
Zonder iets te zeggen sloeg ik een arm om haar heen en trok haar dicht tegen me aan. Soms was ik ook niet slim. Soms vergat ik dat ook Gemma haar neefje heel vaak niet kon zien, en niet alleen Harry zijn zoontje.
‘Maak je geen zorgen. Het was Harry beloofd. Het komt wel goed.’
Gemma glimlachte waterig. ‘Ik hoop het.’

Van de droevige Gemma zag ik een half uur later niets meer terug. Ze was constant bij haar moeder, constant met haar bezig en zorgde ervoor dat ze alles had wat ze nodig dacht te hebben. Ze was kort gezegd een hele goede Maid of Honour. Ze liet niets merken van haar zorgen die ze stiekem had, en Anne had dan ook niks door.

Ik vergat het zelfs bijna toen we op de plek van al het geluk, zoals ik dat graag noemde, aankwamen. Het was prachtig versierd. Het gras was mooi groen, in de bomen hingen mooie witte satijnen doeken als decoratie en als je beter keek zag je ook lampjes, die vanavond waarschijnlijk aan zouden gaan. Mijn hart klopte wild en enthousiast in mijn borst. Charlie, die naast me huppelde, keek nieuwsgierig om zich heen. Ik kon bijna niet stoppen met naar hem te kijken, want het pakje stond hem werkelijk ongelooflijk leuk, maar vooral schattig. Ik keek vertederd toe hoe hij voor me uit rende, naar Gemma, die als enige voorop liep om de nodige dingen te regelen. Haar bloedserieuze blik veranderde echter toen ze haar neefje zag, en in plaats daarvan grijnsde ze breed en tilde ze Charlie op. Ze zwierde het schaterende jochie in de lucht, en het bruidsjurkje, hetzelfde exemplaar die ik droeg, zwierde mee.


Ik ga het kort houden want ik heb geen zin om weer zo'n zeiker met een ellenlange tekst te zijn.
Ik heb jullie heel lang laten wachten en dat spijt me ontzettend. Maar sinds deze weken is mijn leven behoorlijk veranderd en heb ik meer afstand genomen van mijn laptop. Ik zit minder in de fantasie en romantiek wereld dan hiervoor, waarmee ik zo lekker kon schrijven, dus de keren dat ik het probeer, gaan heel moeilijk en stroef. Ik beloof jullie dat ik dit verhaal sowieso afmaak, maar of ik daarna nog aan dat ene idee ga beginnen, weet ik niet. Ik weet niet eens hoever ik met deze verhaallijn nog ga (wanneer laat ik het eindigen, wat moet er nog voor mijn gevoel gebeuren etc.).
Weet in ieder geval dat ik het niet slecht bedoel. Ik worstel hier alleen mee. Ik worstel met mezelf.

Ik heb ook slecht nieuws! Helaas!
Ik kwam erachter dat Pinkpop (daar ging ik ook naartoe) in hetzelfde weekend viel als 1D in Brussel. Ik heb de keuze gemaakt om niet naar 1D te gaan omdat; 1. Ik daar al vier keer heen ben geweest en Pinkpop nog nooit; 2. ik altijd nog kan kijken om naar een ander concert van hun op deze toer te gaan; 3. ik socialer zijn en meer met vrienden wil doen; 4. Pinkpop veel supervette artiesten heeft die ik nog nooit heb gezien (Sam Smith wow!).
Ik vind het superjammer, want ik was wel superbenieuwd naar het concert, ook omdat ik wel een fijne plek had, maar helaas. Ik wens julllie vooralsnog HEEL VEEL PLEZIER en laat me vooral ALLES weten als het is afgelopen!!! Ik stuur jullie dan ook nog wel een herinnering om dat te doen ;p

Liefs, C xxx

Reacties (4)

  • fleurence

    Pinkpooop! So close but so far awaaaay..

    3 jaar geleden
  • leannee95

    Hoe leuk 1D ook is, is pinkpop de goeie keus geweest!! Ik ben vorig jaar geweest en het was het beste weekend ever! Jammer genoeg kon ik dit jaar niet maar anders was ik zeker weer gegaan! Alvast heel veel pelzier!

    3 jaar geleden
  • oomsjes16

    Snel verder!!(H)

    3 jaar geleden
  • AngelicPower

    snel verder!!(flower)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen