Note van bij het maken:

'Ik ga het anders doen: grote stukken schrijven, maar het pas activeren zodra ik een groot deel van het verhaal heb.
Ik wil namelijk wel eens wat alinea's omgooien en dat leest niet lekker."


Dat heb ik dus gedaan.
Lees verder in vrede: ik gooi geen alinea's meer om:)

Aan de linkerzijde van het huis hoorde ik plotseling een hek open gaan: heel erg langzaam. Dat was een nieuw geluid. Terwijl ik mijn hoofd naar het geluid toe draaide, zag ik een figuur de achtertuin uit komen lopen. Het zette voorzichtige stappen op het grint: alsof er mijnen ontweken moesten worden.
De figuur deed de poort dicht, zette een paar stappen achteruit weg van het huis en keek de tuin in. Het lichaam van de figuur was gespannen en had een alerte houding.
Er knipte geen lampen aan en er ging geen deur open. De rennende voetstappen over het grint die de figuur dacht te horen bleken van de wind te komen: Opgelucht haalde het adem en slaakte een zucht. Tenminste: voor zo ver ik dat kon zien vanaf hier.
De figuur zette nog een paar stappen opzij en stond nu in de schaduw van een grote buxus. Een rugzak werd op de grond gezet en de figuur scande nogmaals zijn omgeving voor hij zichzelf op de grond liet zakken. Op zijn knieën graaide de dief, dat leek het te zijn, in de zware tas en haalde voorwerpen één voor één naar boven om ze vervolgens weer terug te stoppen.
Wat was het aan het doen?
Een controle uitvoeren?
Het leek wel alsof het zijn buit aan het tellen was.
Wie was het?
Het leek me in ieder geval geen gast van het feest en hij leek me ook niet bij het personeel te horen...
Alhoewel? Waarom niet?
In de villa staan veel kostbare decoraties; kopjes van porselein, zilver bestek, en volgens mij zelfs een zeldzame collectie van ik-weet-niet-wat. Mam had ooit vertelt dat hij verzamelaar was en hier vaak voor op reis is.
Daar hun "vakantie-villa" vaker leeg staat dan dat het bewoond wordt, worden gestolen spullen niet snel gemist: Het kan weken duren voordat mijn oom en tante er achter komen.
Toch zat er iets niet in de haak: Het was niet logisch.
Als de figuur personeel was, hoefde het toch niet zo te sluipen?
Mijn hart klopte in mijn keel en rillingen gingen over mijn lichaam. Ik durfde niet goed adem te halen en was bang dat het me zou ontdekken. Gelukkig waaide de wind door de bomen en maskeerde mijn ademhaling. Bovendien was de afstand tussen ons zo groot dat ik kon hoesten zonder gehoord te worden. Ik probeerde het niet graag uit.
Luisterend naar de wind, wist ik mezelf wat te kalmeren. Ik ademde een paar keer diep in en uit en besloot wat dichterbij te kruipen. Misschien kon ik zien wie het was! Zonder mijn blik van de figuur af te wenden liet ik me op mijn hurken zakken en kroop naar een struik die tussen ons in lag. Achter de struik haalde ik even goed adem: hij had me niet gezien! Gelukkig!
Ik voelde wat spanning van me afglijden terwijl ik mijn hoofd omdraaide en keek naar de buxus waar ik me eerst bevond. Ik was aardig wat meters vooruit gekomen. Zou ik de figuur al kunnen herkennen? Voorzichtig kroop ik naar de zijkant van de struik en keek om de hoek. Met mijn oren en blik gefocust op de dief en mijn ademhaling zacht en beheerst, probeerde ik te achterhalen wie het was.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen