Jochem sliep niet. Er werd zo luid gesnurkt dat hij bang was dat de buren zouden gaan klagen en hoe langer hij naar het plafond staarde waaruit de mannen waren gekomen, hoe onwerkelijker alles werd. Hij ging rechtop zitten en keek even naar het slapende meisje aan de andere kant van zijn bed. Haar wangen waren nat van de tranen en hij wist dat ze een nachtmerrie had, maar durfde haar niet wakker te maken. Een mens had slaap nodig.
Bovendien kende hij haar nauwelijks. Misschien was de nachtmerrie wel mild in vergelijking met de werkelijkheid.
Hij zag het zes uur worden en besloot toen op te staan. Zo voorzichtig mogelijk stapte hij over de slapende lichamen heen. Sommigen keken even op, maar Jochem wist niet of hij ze wakker maakte of dat ze net als hem door hun zorgen uit de slaap werden gehouden. Onhandig balancerend op één been wist hij een spijkerbroek en simpel shirt in handen te krijgen. Hij kleedde zich op de gang om, griste zijn laptop van zijn kamer en verliet het gebouw.

Jochem was niet de enige die zo vroeg op was. Buiten zaten er al mensen op de fiets, op weg naar hun werk. De bibliotheek zou over een klein uurtje opengaan en hij hoopte dat hij daar in de resterende vier uur zijn essay opnieuw zou kunnen typen.
Al snel kwam hij erachter dat zijn hoofd absoluut niet naar een essay stond. Zijn huis werd op dit moment bewoond door twee vermiste meisjes en een horde filmfiguren die zo van een set ontsnapt leken te zijn. Wat zou er gebeuren als de politie erachter kwam?
Jochem kon alleen maar hopen dat dit alles een boze droom was, maar diep vanbinnen wist hij wel beter. Het was vreselijk bizar – maar het was wel waar. Hij streek met zijn hand door zijn haar en slaakte een hele diepe zucht. Wat moest hij nou?
Hij dacht even aan Eline. Een studiegenootje dat helemaal geobsedeerd was door de Hobbit. Zou zij hem kunnen helpen? Hij wenste dat hij foto’s had gemaakt van de mannen in zijn kamer. Hij zou haar straks meenemen. Zij had ook een eigen kamer, dus misschien kon zij een deel van hen ook een tijdje onderdak verlenen.

Jochem had het alleen aan zijn ijzersterke discipline te danken dat er uiteindelijk toch een essay uit de printer rolde. Hij leverde het bij zijn docent in, maar besloot de rest van de colleges te skippen. Hij was er toch niet bij zijn gedachten bij. Voordat hij terugging naar zijn studentenkamer zocht hij naar Eline. Uiteindelijk vond hij haar bij het koffieapparaat.
‘Hé.’
Jochem had niet zo heel erg veel met haar gepraat het afgelopen jaar en wist dus ook niet zo goed hoe hij de boodschap het beste kon overbrengen.
‘Ik heb een probleem,’ zei hij, ‘en ik ben bang dat jij de enige bent die me kunt helpen.’
Ze keek hem nieuwsgierig aan. ‘Wat is er dan?’
‘Eh. Ik denk dat ik het je moeten laten zien.’
‘Oké. Wanneer?’
Jochem wierp een nerveuze blik op zijn horloge. Met elke minuut die verstreek werd hij banger dat ze bezig waren zijn huis af te breken.
‘Eh, het liefst zo snel mogelijk.’
‘Ik heb nog twee colleges vandaag.’
Jochem frunnikte aan de zoom van zijn T-shirt. ‘Ik weet het …’
Elines onderzoekende blik rustte op zijn gezicht. ‘Is er iets ergs aan de hand? Waar kan ik je mee helpen?’
Jochem beet op de binnenkant van zijn wang. ‘Ik heb vreemdelingen in huis die beweren dat ze je kennen. Ze zijn er erg aan toe.’
Het was natuurlijk niet waar, maar hij kon niets beters verzinnen.
Eline keek hem met grote ogen aan. ‘Wie dan?’
‘Ze weigerden hun namen te vertellen.’
Het meisje zei niets meer, maar streek wel even bezorgd door haar blonde krullen.
‘Oké, ik ga met je mee. Maar o wee als dit een slechte grap is ...’

Reacties (5)

  • Nikeia

    Dat wordt gezellig

    4 jaar geleden
  • Wyrden

    Kudo.
    Dit gaat zo lachen worden.

    5 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Ik ben het eens met LakeTown en Nenloth:)
    Jochem is best wel knap:$

    5 jaar geleden
  • Vega

    Ik voorspel gegil, heel hard gegil

    5 jaar geleden
  • Frey_

    Ghehehehe die gaat zo hard fangirlen:Y)

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen