Bart stond zich in een klaterend beekje te wassen. Het was een rustieke omgeving waarvan Bart dacht dat die enkel in verhalen bestonden. Hij hield van verhalen, op de jaarmarkt was hij niet van de vertellers weg te slaan. Met hun verhalen over helden en verre oorlogen hadden ze hem altijd weten te boeien. Zou er over hem ook ooit een verhaal gemaakt worden? Waarschijnlijk niet, wat had hij ook bereikt in zijn leven? Hij had zijn beste vriend vermoord en was te zwak om zijn zus het hoofd te bieden. Thuis. Nu leek het wel een plek uit een droom, ver weg. Bart genoot van de vrijheid. Dit leven was eigenlijk zo slecht nog niet, hij had veel minder kopzorgen. De grote jongen dook helemaal onder water en wreef in zijn haar met zijn ogen toe. Toen hij weer boven kwam schudde hij zijn haar. Toen hij zijn ogen opende schrok hij even. Een beetje verder op de oever stond Melissa. "Wat een mooie plek", zei ze. "Heb je er iets op tegen als ik erbij kom?" Bart werd rood en mompelde wat. Melissa lachte en begon zich uit te kleden. Bart draaide zich om en dook in het water. Wat was hij toch slecht in de omgang als het op meisjes aankwam. Melissa sprong in het water en zwom naar de jongen toe. Ze wist wel hoe ze jongens moest aanpakken. Toen Bart boven kwam spetterde ze water in zijn ogen. Snel dook Bart weer onder en trok haar aan haar benen onder water. Met een gil verdween ze in het water.

"Dat was leuk." Bart en Melissa zaten op de oever uit te hijgen van het zwemmen terwijl ze van de warme zon genoten. Bart had als eerste de aangename stilte verbroken en Melissa keek hem nu aan. "Bedankt." Bart opende zijn mond om te vragen waarvoor ze hem bedankte, maar toen zijn lippen van elkaar kwamen voelde hij plots haar warme lippen op de zijne. Hij schrok maar legde toen zijn armen om haar heen. Haar lichaam verspreidde een aangename warmte. Het leek wel alsof die hem als een deken toedekte en hem helemaal verwarmde. Hun lippen kwamen even van elkaar en ze keken elkaar in de ogen. Melissa glimlachte en stond op. Bart staarde naar haar en vergaapte zich aan haar naakte lichaam. Het meisje trok haar kleren aan en liep toen zonder iets te zeggen weg.

Bart liep op zijn eentje door het bos en dacht na over wat er gebeurd was. Die meid had hem bespeeld als een instrument en het had hem al zijn wilskracht gekost om zich in te houden. Ze hadden elkaar aangeraakt en dat was prettig geweest. Nadien had hij de behoefte gehad om even een wandeling te maken. Melissa was teruggelopen naar het kamp en hij was vertrokken in de tegenovergestelde richting. De stille jongen hield van de rust en vrede die dit bos leek uit te stralen. En bovendien leek het oeroude bos zo sterk en onverzettelijk. Hij kon zich niet voorstellen dat de machtige bomen ooit iets zou kunnen overkomen. Plots zag Bart iets wat op een hutje leek. Hij vroeg zich af wie hier nu helemaal alleen zou wonen maar dacht er toen aan dat dit hem eigenlijk wel een aanlokkelijk idee leek. Hij was nooit echt een sociale jongen geweest, en degene die daar woonde waarschijnlijk ook niet. Hij dacht er even over om weg te gaan en het hutje en zijn bewoner maar met rust te laten, maar de nieuwsgierigheid was te groot. Zo stil mogelijk (zo stil als de krakende takken onder zijn schoenzolen hem toelieten) sloop hij naar het huisje. Waarom was hij eigenlijk zo voorzichtig? Straks liet hij de bewoner nog schrikken! Maar aan de andere kant wist hij niet of het gevaarlijk kon zijn... Toen hij bij de deur kwam aarzelde Bart even, maar klopte toen aan. Geen reactie. Met zijn reusachtige handen duwde hij voorzichtig de deur open en stapte naar binnen. Het vertrek was knus ingericht, met twee krukjes en een klein tafeltje. Er was geen bed, wat Bart wel raar vond, maar hij schrok pas toen hij naar de open haart keek. Er brandde een vuur waar een theepot boven ging. Niet lang geleden was hier iemand geweest. Misschien was dit hutje wel van een bandiet! "Ga jij altijd zomaar binnen in andermans huis zonder diens toestemming?" klonk het vanuit de deuropening. Bart schrok en draaide zich snel om. Achter hem stond een gezette man die iets kleiner was dan Bart zelf. Hij had een kleine witte baard en had grijze ogen die Bart met een wijze blik aankeken. Zijn haar was eveneens wit en het was in een staart gebonden. Hij droeg een witte tuniek dat met een koord samengebonden was. Bart ontspande een beetje toen hij geen wapen ontdekte, maar was nog steeds op zijn hoede. De man kon immers een mes in zijn kleren verbergen. "Meestal niet, maar ik doorbreek graag de dagelijkse sleur." De man grinnikte en om de een of andere manier voelde Bart zich hierdoor meteen op zijn gemak. De man liep langs Bart en nam de theepot van het vuur. "Lust je thee?" Bart wilde antwoorden maar de man ging verder en schonk een kopje in. "Ik veronderstel van wel. Hier, drink wat." "Waar ik vandaan kom begroeten ze inbrekers meestal anders." "Maar jij komt dan ook van een heel andere plek, neem dat maar van mij aan. Drink je kopje maar leeg." Bart haalde zijn schouders op en dronk. "Het was niet jouw schuld van je vriend. Je had jezelf niet onder controle", sprak de man toen de thee op was. Bart liet zijn kopje vallen en keek de man verbijsterd aan. "Hoe...?" "Ga maar zitten, het drankje zal zo beginnen te werken. Het wordt tijd dat je wat over je krachten leert. Jij beschouwt het misschien als een vloek, maar het is veel meer dan alleen dat. Je kan een allesvernietigende vlammenzee worden, of een bron van warmte en kracht zoals de zon. Één ding is zeker, je zal fel stralen, maar aan jou de keuze hoe." Bart voelde zich duizelig worden en viel plots met een smak op de grond en begon te snurken. De man zuchtte. "Ik had hem nog zo gezegd dat hij moest gaan zitten."

Reacties (1)

  • MellissaKuran

    Die laatste zin thoxD
    Snel verder lezen...

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen