Foto bij 4 • Het geboortefeest

Muziek weerklonk door zijn oren toen Thranduil door de grote opening de zaal instapte. Aan zijn ene arm, liep zijn vrouw met een zachte glimlach op haar gezicht. Haar blauwe ogen stonden vol van vreugde en haar glimlach stralend als de eerste lentezon. Op zijn andere arm droeg Thranduil zijn zoon, ingewikkeld in doeken. Thranduils keek vol trots de zal rond. De muren waren versierd met bloemenkransen en slingers. Stralen van de middagzon verlichtte de ruimte. Het was muisstil. Meer dan honderd elven in prachtige gewaden, richtten hun aandacht op het koningspaar. Het paar straalde van geluk. Beide droegen een kroon om de terugkeer van de lente te vieren, gemaakt van takken waar kleine roze gekleurde bloesempjes uit groeide. De koning droeg een lang, grijsblauw gewaad dat sierlijk over de grond sleepte wanneer hij liep. De koningin droeg een witte jurk, afgewerkt met zachtroze versieringen op de rand van het stof. Hoewel de koningin liever de kleur van het bos droeg, had ze deze jurk aangedaan ter ere van het kind dat de lente haar geschonken had en koos ze voor de zacht roze kleur dat samenging met de bloesempjes in haar kroon. Elithien had haar hand om Thranduils arm geslagen. Om haar ringvinger droeg ze een zilveren ring met een wit juweel erop. Thranduil glimlachte en hief zijn hand op. 'Welkom. Het doet mij deugd te zien dat jullie allemaal hier konden zijn, om deze belangrijke gebeurtenis te vieren. Ik wil jullie graag voorstellen aan mijn zoon, en jullie prins; Legolas!' Vreugde was van ieders gezicht af te lezen en er volgde een uitbundig geklap. De eerste prins in honderden jaren, dat was iets waar de elven zich op hadden verheugd. Dit lieten zij dan ook merken door luid te klappen en te jubelen. Opnieuw hief Thranduil zijn hand en keek om zich heen. 'Laat ons nu de wijn schenken, om het leven van mijn zoon te vieren.' Er klonk weer luid geklap en Thranduil draaide zich om naar zijn vrouw. Hij legde de baby in haar armen en keek haar aan. Elithiel hief haar langzaam hand en legde deze tegen Thranduils wang aan. Haar huid voelde zo zacht als het dons op de jonge blaadjes aan de loofbomen. Hij bracht zijn hand naar de hare en pakte deze vast, terwijl zijn duim zachtjes haar huid liefkoosde. Thranduil wierp een blik op Legolas, die nog steeds lag te slapen in zijn moeders armen. Zo vredig en veilig, omringt door liefde en tederheid. Hij glimlachte en liet Elithiens hand los. 'Ga maar,' sprak ze op een zachte toon. 'Ze wachten op je.' Thranduil knikte instemmend en keek haar na, terwijl ze zich omdraaide en de deur door liep. Een wacht liep met haar mee en begeleidde haar het pad af.
Thranduil slaakte een zucht en richtte zijn aandacht op de zaal. Een heerlijke wijn werd geschonken en de gasten hadden het naar hun zin. Er werd gepraat en gelachen. Maanden hadden de elven met smart gewacht op de komst van een prins of prinses. Sommige hadden een prinses verwacht en anderen gokten op een prins. De koning liep met een glimlach de lange wenteltrap af naar beneden. Hij zag de woudelfen door de zalen paraderen met ieder een kelk wijn in de hand. Men zei hem gedag met enkel een kort handgebaar, terwijl hij zijn weg vervolgde. Hij liep door de massa Silvan elven heen en glimlachte. Hij was ooit de enige Sindarin elf in het Groene Woud, maar nu heeft hij een zoon, die het ras van de Grijze Elven zou kunnen voortzetten. Deze gedachten deed hem in zichzelf lachen. Nog maar twee dagen oud en hij dacht nu al aan kleinkinderen. Thranduil stopte bij een tafel en nam een kelk wijn. 'Mijn koning,'
Thranduil keek om naar twee elven die op hem af kwamen lopen. Hij knikte ze goedendag en glimlachte. 'Is het feest naar zin?' vroeg hij vriendelijk en de twee elven knikten. 'Wij wilde u en de koningin persoonlijk feliciteren met de geboorte van uw zoon. Wij wensen u beide het meeste geluk.'
Thranduil knikte dankend. 'Dank u wel voor deze woorden, alstublieft, vier met mij mee.' Thranduil hief zijn kelk en nam vervolgens een slok wijn. Nog nooit had de wijn zo zoet gesmaakt als op deze dag. De hele dag werd er gedanst en gezongen. Harmonieuze muziek vulde het koninkrijk met blijdschap. Er werd gelachen en gejubeld. Tot er fonkelende sterren hoog aan de hemel stonden, werd het feest doorgezet. Thranduil wierp een blik op de sterren, toen hij in de tuinen stond onder de nachtelijke lucht. Een gelukkige glimlach sierde zijn gezicht toen hij de Valar bedankte voor het leven dat hem geschonken was. Hij heerste over een prachtig koninkrijk van trotse en sterke elven.
Hij was getrouwd met de mooiste elfenvrouw die hij ooit had mogen aanschouwen en hem was een zoon geschonken, een gezonde en sterke erfgename. Hij kon zich niets meer wensen dan wat hij nu had. Thranduil opende de deur naar de slaapvertrekken en liep de hal af, richting de koninklijke slaapkamer. Thranduil opende de deur voorzichtig, bang om zijn vrouw te wekken. Hij sloop de kamer binnen en wierp een blik op het bed. Er klonk geen geluid in de kamer, op het zachtjes waaien van de wind na. Voorzichtig sloot Thranduil de deur achter zijn rug en liep naar het enorme hemelbed toe. Hij sloop langs de wieg, waar Legolas stilletjes lag te slapen. Thranduil wierp een blik op zijn slapende zoon en streelde een keer zachtjes zijn wang. Een glimlach verscheen op zijn gezicht toen zijn vinger de wang van zijn kind aanraakte en draaide zich vervolgens om. Hij liep naar het grote bed toe en ging op de rand zitten. Langzaam draaide hij zich om en staarde naar zijn slapende vrouw. Onder haar ogen was een zacht blauwe kring zichtbaar. Ze was vermoeid door alles wat er in deze dagen was gebeurd, maar haar kracht was ze niet verloren. Thranduil kuste zachtjes haar voorhoofd en fluisterde haar een goedenacht toe. Voorzichtig stond hij op van het bed en liep naar het raam toe. Een zachte lentebries kwam hem tegemoet waaien. Hij staarde naar de sterren en de maan die hoog aan de hemel stond. Sterren zo stralend wit en puur, dat het hem deed denken aan de fonkeltjes in Elithiens ogen. Hij draaide zich om en wierp nog een blik op het bed. Haar gouden lokken lagen verspreid over het kussen en ze bewoog niet. Enkel haar ademhaling deed haar borst zachtjes op en neer deinen. Thranduil glimlachte en sloop naar het bed toe, waarin hij zijn vrouw vergezelde in een diepe, vredige slaap.

Reacties (4)

  • Croweater

    Heel mooi en beeldend geschreven! Good job!

    5 jaar geleden
  • ProngsPotter

    Moooii
    je zegt alleen we vonkelend. Moet dat niet fonkelend zijn?
    Like itt
    gauw verder!!!

    5 jaar geleden
  • Wyrden

    Awh <3 Kudo.

    5 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Wat mooi geschreven:)
    Er is wel een typfoutje in het hoofdstuk...

    Sommige hadden een prinses verwacht en anderen gokte op een prins.

    Moet het niet gokten zijn?

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here