Foto bij 031 || Hikari Kiyama

En toen was hij daar weer, de surfer van Okinawa waar we toen mee hadden gevoetbald. Hij maakt een spetterende entree door met zijn surfplank bijna op Megane te landen, die zoals gewoonlijk hysterisch reageert. Niemand reageert nog op Megane en iedereen verdromt zich rond Tsunami. Op een enkeling na, en met die enkeling na bedoel ik dus Satoru en ik. Satoru traint stug door ondanks dat de zweetdruppels op zijn voorhoofd parelen en zelf sta ik onder de schaduw van een boom tegen de stam aangeleund. Ik balanceer de bal op het puntje van mijn voet en tik hem dan omhoog om hem op te vangen. Ondertussen vang ik zoveel mogelijk van het gesprek op. Tsunami is gaan voetballen samen met vrienden en wil nu tegen Raimon spelen. ‘Natuurlijk, leuk!’ reageert Endou, enthousiast als altijd. Ik glimlach kort. Dan stapt coach Hitomiko naar voren. ‘Ik verbied het, jullie zijn toch niet nu al vergeten wat er gisteren is gebeurt?’ Satoru stopt abrupt met trainen en balt zijn handen tot vuisten. ‘Wat was er ook alweer?’ vraagt Kogure. Satoru loopt naar de groep toe. ‘Nagumo Haruya probeerde toen in ons team te komen, achteraf bleek hij Burn te zijn, de aanvoerder van een masterrang team van Aliea Academy, Prominence.’ Zegt Satoru monotoon en kijkt dan op, zijn ogen zijn donkerder dan normaal maar toch stralen ze een enorm doorzettingsvermogen uit. ‘Precies, we moeten dus fit blijven en niet zomaar tegen één of andere teampje spelen. Aliea Academy kan ieder moment opduiken.’ Knikt coach Hitomiko. Satoru wendt zijn blik af en kijkt daardoor recht in mijn ogen. Alles is zo duidelijk in zijn ogen te lezen: zijn wanhoop, zijn vragen, zijn problemen en zijn spel. En het ergste is nog dat ik zijn wanhoop zou kunnen veranderen in hoop, zijn vragen zou kunnen beantwoorden, zijn problemen zou kunnen oplossen en zelf met zijn spel zou ik hem kunnen helpen. Maar ik doe het niet, het mag niet. Het kan niet. Ik bijt op de binnenkant van mijn wang en kijkt emotieloos terug. Satoru wendt uiteindelijk zijn blik af, teleurgesteld. Ondertussen heb ik de helft van Tsunami’s speech, om coach Hitomiko zover te krijgen dat Raimon tegen zijn team gaat spelen, gemist. ‘Jullie coach is gek!’ schreeuwt iedereen ineens in koor. Ik krimp kort in elkaar bij het geschreeuw en laat de voetbal per ongeluk vallen. ‘Nah, speel nou maar gewoon tegen ons, oké?’ zegt Tsunami. Endou kijkt opzij naar de coach: ‘Wat vind u?’ de rest van het team kijkt haar smekend aan. ‘Goed, jullie doen maar.’ Antwoordt ze kortaf en ze loopt weg. ‘YEAH!’
‘Oké dan!’ roept Tsunami vrolijk. ‘Op naar Omihara Junior High!’

Na een korte reis met de bus waren we er. ‘Dit is het gasten, Omihara Junior High!’ de school was kort gezegd: bijzonder. Het waren hutjes verspreidt over het water en aan elkaar verbonden met een soort steigers. Het centrum van de ‘’school’’ was een voetbalveld op het water. Eerlijk gezegd leek het meer een vakantieoord dan een school. Maar het voetbalveld ligt er verlaten bij. ‘Waar is iedereen?’ vraagt Aki zich hardop af. Dan klinkt er ineens het gegier en geknal van vuurwerk en springt er een grote man met een oranje Hawaï-blouse tevoorschijn. ‘Verassing!’ roept hij hard. En het hele team van Omihara rent het veld al roepend op: ‘Verassing!’
Ik trek spottend mijn wenkbrauwen op. De man loopt naar Endou. ‘En was je verrast? Geschrokken?’ vraagt hij enthousiast. ‘Tjonge, is dat hun coach…?’ murmelt Natsumi. Tsunami knikt, ‘Jep, hij heeft veel energie.’ Grijnst hij breed. ‘Veel energie heeft hij zeker, ja.’ Beaam ik waarna Tsunami nog breder grijnst. De man begint direct met iedereen van het team te praten en Endou lacht schaapachtig. Dan ziet hij coach Hitomiko staan, ‘Ah, hallo schoonheid. De coach zeker? Jullie prestatie op het Football Fontier was echt top!’ er klinken verbaasde kreetjes uit het team. "Zo’n top prestatie is een afspiegeling van de kunde van de coach, misschien moeten we daar straks met een etentje voor twee even over door praten, en wat theorietjes met elkaar uitwisselen.’ Ik begin te gniffelen en zet een stap naar voren. ‘Ik denk dat onze echte coach dat erg leuk zal vinden, zal ik meneer Hibiki direct even bellen?’ Hij trekt direct wat bleek weg, ‘Wat?’
Ik knik weer, ‘Ja, coach Hitomiko is maar vervangend coach.’
Zijn gezicht betrekt nog meer. ‘Oh ja, dat eh… dat klopt… het spijt me, maarre, jullie lijken uh… zo vreselijk veel op elkaar dat ik jullie door elkaar haalde.’ Op het gezicht van coach Hitomiko verschijnt een glimlach en Kogure begint te grijnzen. Natsumi zegt iets tegen Tsunami en dan begint hij het hele team voor te stellen. De namen gaan het ene oor in en het andere oor uit. ‘Kunnen we beginnen?’ vraagt Satoru kalm, ‘We hebben nog meer te doen.’
Dus zo staan beide teams even later op het veld en weerklinkt het startsignaal. En het team van Omihara blijkt veel beter te zijn dan we dachten. Het duurt niet lang of er vliegt al een hissatsu op Endou af, die hij zonder al te veel moeite tegen weet te houden. Ineens begint het team van Omihara te juichen. ‘Wat?’ weet Kidou verbaasd uit te brengen. ‘MOOI SCHOT, JONGENS! EN MOOIE REDDING ENDOU!’ roept de coach van Omihara. ‘Ik snap hier echt niets van.’ Murmelt Aki verbaasd. Zo gaat het door tot in de tweede helft, Omihara weet steeds de bal af te pakken. Na nog een schot op doel, dat Endou weer heeft weten te stoppen gooit hij de bal hard weg en ik neem hem aan. ‘Nu wij weer!’ schreeuwt Endou. Ik dribbel behendig langs twee middenvelders maar dan sta ik vast. Voor me staat de jongen die al de hele tijd aan het meetikken is met het ritme van zijn muziek. ‘Jullie spel loopt als één ritme en wanneer je dat ritme door hebt, is de bal pakken een eitje.’ Zegt hij en hij probeert de bal af te pakken. Ik maak een schijnbeweging naar links en schiet de bal door zijn benen. ‘Dan moet het ritme dus verandert worden.’ Grijns ik als ik langs hem stuif. Satoru staat voor de goal maar hij is diep in gedachten. Ik ren nog een stuk naar voren en schiet de bal zo dat, als hij op zou letten, hij hem zo zou kunnen aannemen. Maar Satoru ziet de bal niet aankomen en hij raakt zijn hoofd en kaatst terug naar mij. ‘Let eens op, Shintuka!’ schreeuw ik naar Satoru terwijl ik de bal snel weer controleer. Satoru kijkt verbaasd en wrijft schaapachtig over zijn hoofd. Ik dribbel vlug langs Tsunami en schiet de bal recht in de kruising. ‘GOAL!’ galmt er over het veld. Ik glimlach kort naar de uitbundige teams en kijk Satoru streng aan maar glimlach dan ook naar hem. Hij wendt zijn blik af en ik zucht. Vlak daarna klinkt het eindsignaal. ‘Raimon heeft met nipte cijfers gewonnen. Wat een wedstrijd!’

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen