Foto bij 032 || Satoru Shintuka

Ik zat wat voor me uit te staren toen er opeens een paarse lichtflits op het veld verscheen. Iedereen liep erheen en toen we allemaal zagen wat het was geweest, ging er een schok van verbaasdheid door al de spelers van Raimon. Al de spelers van Epsilon stonden daar. "Raimon! Wij hebben extreme training ondergaan en we zijn geëvolueerd naar Epsilon Remastered. We zijn hier gekomen met maar één doel: Jullie voor eens en voor altijd verpulveren!" We herkenden de persoon die sprak als Desarm. Opeens gingen ze allemaal uit de weg om een persoon door te laten. Ik verstijfde toen ik zag wie het was en ik zag een blik van walging op Hikari's gezicht. Het was... Mitsuru. Ze keek recht in mijn ogen en liep toen weer weg, samen met de spelers van Epsilon. Endou en Tsunami kwamen aangelopen, nat van het water. Ze hadden tot nu zitten surfen om Endou te helpen een nieuwe techniek uit zijn grootvaders notitieboekje te leren, de Fist Of Justice. Endou had al een tijdje geprobeerd de hissatsu te gebruiken, maar het lukte hem telkens niet helemaal. Maar het surfen, had hij geleerd, zou hem kunnen helpen. Dus Tsunami en hij waren begonnen met dagelijks te surfen. De Fist Of Justice was een hissatsu die zelf Endou's grootvader niet kon beheersen, dat stond er althans in het notitieboekje: "Techniek zonder voltooiing." Endou keek verbaasd toen hij de spelers van Epsilon herkende, maar keek toen bezorgd naar mij. "Gaat het wel goed met je, Satoru? Je ziet nogal bleekjes..." Ik slikte en probeerde te antwoorden: "Nee...Nee, Endou, het gaat helemaal niet goed met me." Ik liep weg zonder nog om te kijken, naar het strand toe. Daar ging ik zitten en keek naar de zee. Mitsuru...Ik kon niet tegen haar spelen. Hoe was ze in hemelsnaam bij Aliea beland? En... Wacht eens even. Mitsuru kan niet voetballen. En zelfs als ze het kon, dan zou ze niet opeens bij zo'n goeie spelers als Epsilon belanden. Haar lege ogen, dat paarse kristal...Ze was onder hypnose. Hoe of door wie wist ik niet, maar het moest iets met dat kristal te maken hebben. Als ik nu dicht genoeg kon komen en het op een of andere manier zou kunnen breken... Eindelijk zag ik een lichtpuntje in de duisternis. Maar de duisternis rond dat lichtpuntje zou ik ook het hoofd moeten bieden. Tegen Mitsuru spelen bleef moeilijk. Haar gewoon zien deed pijn. Geen wonder na alles wat er gebeurd was. "Satoru?" Ik keek om en zag een bezorgde Aki. "Is alles-" "Aki, ik zal je de waarheid vertellen. Ik ben helemaal niet oké. En wat ik nu ga doen gaat ook niet makkelijk voor me zijn. Maar het moet. Alle dingen die gebeuren zijn deel van het lot van iemand, dat heb ik toen ik nog klein was geleerd. Maar dat betekent niet dat je je lot niet kunt veranderen. Jijzelf kunt dat doen, of anderen doen het voor jou. En ik ken iemand wiens lot is bespeeld door anderen. Zij hebben haar op het foute pad gezet. En nu moet ik haar lot weer op het goeie pad zetten. En dat gaat pijn doen, maar dat maakt niet uit. Als je maar genoeg motivatie en wilskracht hebt. En dat heb ik nu te over." Ze zou eens moeten weten hoe vaak ik dat tegen mezelf heb gezegd. Het is een 'wijsheid' die ik zelf had uitgevonden en meegemaakt. Maar het was de eerste keer dat ik deze woorden naar iemand anders dan mezelf had gericht.

-

Ik stond op het veld en bekeek de formatie van Epsilon Remasterd. Verbaasd zag ik dat Mitsuru in de aanval stond. Ik zag haar naar me kijken en schrok van haar ogen. Ze waren nu niet meer leeg, maar er was woede in te lezen. Woede die ze allemaal op mij richtte. "Gaat het wel, Satoru?" het was Hikari. "Ja, hoor. Alles is... Oké." Ze liep naar haar plaats op het veld, maar bleef me bezorgd aankijken. Na een tijdje stond iedereen klaar en werd het startsignaal gefloten. Al snel bleek dat de spelers van Epsilon veel verbeterd waren. Ze waren veel sneller geworden dan de vorige keer en het duurde niet lang of ze stonden voor de goal. "Ganymede Proton! Het schot vloog op Endou af. "Die stop ik! Komaan, nu goed opletten...Fist of Justice!" Een gigantische, draaiende vuist verscheen vanachter Endou en die knalde tegen het schot aan en stopte het. "Ja, het is je gelukt!" riep Tachimukai blij. Iedereen liep blij naar Endou toe en feliciteerde hem. Behalve ik en Fubuki. Ik keek naar Mitsuru, die nog niet bewogen had na het startsignaal en Fubuki keek naar Desarm, de keeper die hij zo graag wou verslaan. De match ging verder en al snel nam Epsilon de bal weer af. En toen kreeg Mitsuru de bal. Ik stond vlak voor haar en ze keek me triomfantelijk aan, alsof dit precies was wat ze wilde. "Eindelijk kan ik je eens spreken, Satoru. Eindelijk kan ik mijn hart eens bij je luchten...Of beter gezegd, mijn haat!" Ze schoot de bal hard op mijn borst. Mitsuru kon veel harder trappen dan ik verwacht had en ik kon een "Auw!" niet onderdrukken. "Ha, doet dat pijn?" Ze kreeg de bal weer toegepast en schopte hem nu hard op mijn voorhoofd. "Arg!" En toen kwam er een serie van schoten op me af. Een belande in mijn buik, een ander in mijn rechter-oog, een ander op mijn knie... Ik zakte op de grond neer. "Deed dat pijn?!" schreeuwde Mitsuru boos. "Nu voel jij hoe het was! Jij die mij zo toegetakeld heeft! Ik wed dat je niets veranderd bent. Jij, jij...Monster!" Ze schopte mijn hoofd omhoog en trapte er op. Nu was het geen bal meer, maar een echte voet die recht op mijn voorhoofd belande. Het was alsof mijn hoofd brak, zo hard trapte ze. Ik viel weer op de grond en ik vroeg me af of ik ooit nog zou recht komen... Het was een zondag. Mitsuru had geen school, dus hadden we afgesproken om mekaar vandaag bij de grote eik op te wachten. Ik stond daar te leunen tegen de grote eik, wachtend op Mitsuru. Opeens zag ik haar aan het einde van het pad verschijnen, samen met de opkomende zon. Ze had haar lichtbruine haar in twee staartjes gebonden, zoals ze zo vaak deed, en stopte hijgend naast me. "Ben ik te laat?" vroeg ze. "Och, ik sta hier nog maar pas. Laten we gaan!" We hingen wat rond bij de fonteinen, wandelden wat door de velden, waar we verstoppertje speelden, en daarna gingen we wat voetballen. Ik kon het best goed, maar Mitsuru had nog een heleboel te leren. Uiteindelijk was de dag bijna gedaan toen ik me iets herinnerde. Een mooi plekje dat ik Mitsuru al heel lang wou laten zien. "Hé, Mitsuru, ik moet je iets laten zien! Kom je?" "Tuurlijk!" Ik nam haar hand vast en liep erheen. Het enige gevaarlijke punt dat we moesten oversteken was de weg. Ik keek links, ik keek rechts, en ik stak over. En toen zag ik opeens vanuit mijn ooghoeken een auto aan een razende snelheid op ons afkomen. Van de schrik liet ik Mitsuru's hand los. De auto raasde mij voorbij, maar...Raakte Mitsuru. Ze belande een paar meters verder, met een grote wonde aan haar hoofd. Bij het zien van haar bloed en de auto die gewoon verder reed, werd ik furieus en heel verdrietig tegelijkertijd. "Ryoku Seishin!" De paarse Aura verscheen rondom mij, maar tot mijn eigen verbazing had ik de Ryoku Seishin helemaal onder controle. Ik nam Mitsuru in mijn armen en raasde naar het ziekenhuis. Ik kwam er al snel aan en liep meteen naar de spoed-afdeling. "Een dokter! Ik heb een dokter nodig!" riep ik zo luid als ik kon, eenmaal op de spoed-afdeling aangekomen. Twee mannen in een witte, lange jas keken me geschrokken aan en liepen naar me toe. De ene zei: "Het is oké, wij zorgen nu wel voor haar." De andere nam haar van me over en liep met haar in zijn armen een kamer binnen. Wat later zag ik haar in een wit bed naar een grote lift gebracht worden. De deuren van de lift sloten zich en gingen die avond niet meer open . "Door jou kon ik meer dan drie jaar niet meer lopen! Allemaal door jou! Al de andere mensen dachten dat ik het nooit zou gered hebben zonder jou, maar ze wisten natuurlijk niet dat het in de eerste plaats allemaal jouw schuld was dat ik in dat ziekenhuis belande! Dat ik al die pijn moest voelen! En dat is allemaal jouw schuld, Satoru!" Mitsuru schopte weer hard op de bal en ik wachte op de volgende klap, maar die kwam niet. "Zo is het wel genoeg geweest." Ik keek met moeite op en zag Hikari, met de bal aan haar voet. Ik zag haar naar de coach kijken, die knikte. "Wissel! Megane, neem jij de plaats van Satoru in?" "Na-natuurlijk!" "Maar ik kan nog-" begon ik. "Nee, dat kun je niet." zei Hikari. Ze keek een beetje bezorgd naar me. Aki en Otonashi hielpen me rechtstaan en brachten me van het veld. De match ging weer door terwijl Aki een verband rond mijn hoofd bond. De match zien was erger dan zelf spelen: Mitsuru schoot voor de vierde keer met haar hissatsu Asteroid Spear maar Endou kon het schot tegenhouden met Fist of Justice. De schoten van Epsilon waren niet zo erg, die kon Endou wel aan. Maar het probleem lag hem in het scoren van goals tegen Epsilon. Als het überhaupt lukte om een schot naar de goal te schieten stopte Desarm het wel met Wormhole of Drill Crusher. Opeens wisselde Epsilon twee spelers: Desarm en Zel. "Ik zal jullie mijn echte kracht laten zien. Want wat jullie niet weten, is dat ik vroeger een aanvaller was, en geen keeper!" riep Desarm triomfantelijk. Al snel scoorde Desarm een punt, tot iedereens verbazing: Desarm's Gugnir won van Endou's Fist of Justice. Desarm grijnsde triomfantelijk naar Endou, die verdwaasd naar zijn vuist en de bal keek. "Maar...Hoe?! De ultieme techniek uit mijn grootvaders notitieboekje...Verslagen?! Dat kan niet!" De eerste helft was beëindigd.

Endou keek heel de tijd verbaasd naar zijn handen terwijl de anderen bezorgd met elkaar praten. De tribunes naast het veld zaten nu al een tijdje vol met mensen, waarvan de meerderheid nu bezorgd naar ons keken. Ik zag Tachimukai met Endou praten en ik voelde aan mijn hoofd. Ik voelde het verband en was boos op mezelf dat ik niet meer kon meespelen. De match begon weer en Desarm schot twee keer met Gugnir, waarvan beiden de Fist of Justice versloegen. Daarna probeerde Raimon Epsilon tegen te houden, wat als resultaat had dat na een tijdje alle spelers uitgeput op de grond lagen, vol met schrammen. Hikari en Endou stonden als enigen nog recht, maar twee tegen elf... "Grootvader, waarom..." Opeens lichten Endou's ogen op. "Natuurlijk!" Desarm schoot weer: "Gugnir!" Met nieuwe moed probeerde Endou het schot tegen te houden: "Fist of Justice!" Hij stopte het schot. "Wat?!" riep Desarm verbaasd. "Natuurlijk! In grootvader's notitieboekje stond: 'hissatsu zonder voltooiing'. Maar dat betekent niet dat mijn grootvader hem niet voltooid heeft! Dat betekent dat deze hissatsu blijft groeien in kracht, telkens je hem gebruikt!" Nu dat was gebeurd, kon mijn lichaam het stilzitten niet meer aan. Ik liep het veld op en riep naar Endou: "Endou, hier! Snel!" "Maar je hoofd..." "Doet er niet toe! Komaan!" Endou gooide de bal en ik ving hem op met mijn borst. Ik draaide me om en stond oog in oog met Desarm. "Denk je dat je een doelpunt kunt maken?" "Ik ben vrij zeker dat ik dat kan." "Dan zul je eerst langs mij moeten." "Geen probleem. Supersonic Dash!" Ik zette af op mijn rechtse voet en passeerde Desarm in een vloeiende beweging. Ik dribbelde twee spelers en toen stond Mitsuru opeens voor me. Haar ogen zaten vol met haat. "Jij komt er niet langs. Nooit." Ik voelde opeens het verband om mijn hoofd weer. "Nee, ik niet." Ik paste de bal naar Hikari, die hem opving met haar voet en naar voren liep. Ik volgde haar voorbeeld en negeerde Mitsuru. Twee spelers kwamen op Hikari af, dus ze paste op het allerlaatste moment de bal naar mij. Het is nu of nooit. Ik schopte de bal naar boven en gaf hem een ferme draai met mijn twee voeten. De bal veranderde in een vuurbal en leek twee vleugels van vuur te hebben gekregen. Hij bleef zweven en ik gaf er een harde trap op. "Celestial Firebird!" De vuurvleugels van de bal verdwenen en het schot raasde als een vuurstorm op de keeper af. "Wormhole!" De keepers hissatsu hield het schot niet tegen, en toen was het 3-1. Hikari juichte, net als Endou, net als de rest van het team.Toen kwam er opeens een jongen het veld op, gehuld in een oranje pull. "Wie is dat nu weer?" zei Hikari meteen. Ik liep naar de jongen toe en zag aan Endou's gezicht dat hij hem ook herkend had. De jongen gooide de oranje pull van zich af. Wat overbleef was Gouenji Shuuya.

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    Hij is terug! Laat maar wel op tijd;)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen