Hoofdstuk 24




~ I can barely breathe
Gotta loosen up
I'm getting warmed up
Go outside I need a break
I can't live like this, panic in my head
Running around in circles ~
Laura Tesoro, Outta Here

Jane POV

Ik probeer de tranen in mijn ogen weg te knipperen. Iets wat me zoals vaak wel lukt. “Nu ja, bij deze valt niets meer te redden.” zeg ik en houd mijn stem onder controle. Ik gooi de verwelkte roos bij de rest van het afval. Harry staart me aan, als ik naar hem kijk, lees ik in zijn blik verwarring, medeleven, ongeloof? Ik kan niet goed uitmaken welke van de drie het juist is. Als hij doorheeft dat ik ook naar hem kijk, verandert zijn gezichtsuitdrukking naar een glimlach. “Heb jij eigenlijk iets meegenomen om te eten?” Harry schudt zijn hoofd. “Waarom?” “Ik blijf altijd hier eten over de middag en het is bijna twaalf uur. Je mag anders altijd wat van het mijne hebben, of ik wil nog wel een broodje voor je ha-“ Harry onderbreekt me. “We kunnen misschien samen wat gaan eten?” Vragend kijkt hij me aan. “Ik trakteer, want je hebt al genoeg voor me gedaan.” Ik twijfel even, Harry hoeft echt niet voor mij te betalen. Hij ziet mijn twijfel. “Please?” smeekt hij. “Oké goed.”
Een kwartiertje later zitten Harry en ik in Town Hall Tavern. Beiden hadden we een Chicken and bacon club sandwich voor ons. “Mag ik iets raars vragen? Als je niet wilt antwoorden hoeft het niet hoor.” vraagt Harry plots. Niet goed wetend wat ik moet verwachten, knik ik. “Hoeveel mensen weten het eigenlijk al van je zwangerschap?” Die vraag had ik inderdaad niet zien aankomen. Ik probeer niet te tonen dat ik eigenlijk geschrokken ben van die vraag. “Euh, jij, Jessica en de mensen waarmee ik de musical speel, want ik zal na een tijd vervangen moeten worden. Een zwangere hoofdrolspeelster zou niet echt passen in het stuk.” Harry knikt begrijpend. “Waarom he-“

Harry POV

“Wow,” wordt ik onderbroken door Jane. “Wat?” vraag ik. “Ik zit op restaurant met een wereldbekende popster.” Een glimlach vormt zich op Jane haar lippen. “Jij bent anders ook wel bekend.” Verlegen schudt ze haar hoofd. “Ja over een deel van Engeland. Maar dat deeltje is niets ten opzichte van de hele wereld!” Ik voel hoe ik nu ook moet glimlachen en haal mijn schouders op. “Dat is niet altijd zo leuk zoals iedereen denkt. Je reist over de hele wereld met je vrienden, je ontmoet nieuwe mensen, je mag doen wat je graag doet en het geld die je daarvoor krijgt is natuurlijk een leuk extraatje.” Ik blijf even stil en denk na over hoe ik de rest ga verwoorden. “Maar ik voel me zo vaak eenzaam. Ik heb mijn beste vrienden bij me, maar ik voel me echt eenzaam, je kunt het misschien moeilijk geloven. Soms mis ik mijn ouders, mijn zus en mijn vrienden uit Holmes Chapel. Gelukkig weten de anderen wanneer ik zo’n moment heb en dan laten ze me even alleen. Dan bel ik even naar mijn moeder of we skypen. Dat helpt me dan vaak om door te gaan.” Met een medelevende glimlach kijkt Jane me aan. “Ik denk dat ik dat wel wat kan begrijpen.” Dan pas besef ik dat ik eigenlijk niet hoef te zagen over mijn ouders. “Oh nee, het spijt me.” zeg ik daarom meteen. “Ik heb niets te klagen over het feit dat ik mijn ouders maar een paar keer op een jaar zie. Sorry, echt sorry, ik dacht niet na.” Ik kan mezelf wel voor m’n hoofd slaan. Zij zal haar ouders ook wel missen, maar in tegenstelling tot mij, zal ze hen nooit meer zien. Of toch alleszins niet op deze planeet. “Het is goed, Harry. Je hoeft je er nie-“ Deze keer onderbreek ik haar. “Het is niet goed Jane. Het gaat helemaal niet goed met je.” Ik moet me inhouden om niet te roepen. “Je loopt weg van je gevoelens. Dat is niet goed voor je, vroeg of laat zal je ze toch moeten onder ogen komen en dan zal het zoveel moeilijker zijn om ze te verwerken. Je gaat er vroeg of laat aan onderdoor.” Jane heeft me de hele tijd met grote ogen zitten aankijken, maar nu kijkt ze wat ongemakkelijk naar haar bord. “Ik denk dat ik best terug ga naar de winkel. Je hoeft niet mee, als je niet wilt” Ze legt snel tien pond op tafel voor ze zo snel mogelijk het restaurant uit wandelt. “Jane wacht!” Snel wissel ik de tien pond voor twintig pond en ga achter haar aan.
Had ik dat wel moeten zeggen?

~~~~~~~~~~~~~~~~
Hoi,
Sorry dat het zolang duurde, maar dit stukje geraakte
maar niet af. Ik hoop dat jullie het een beetje goed vinden.
Let me know what you think!
LUFU


ps. 55 ABO'S? Ik wil jullie echt allemaal bedanken voor het lezen van deze story! Ik had werkelijk nooit gedacht dat ik met deze story zo'n aantal abo's zou hebben. Dankuuu!

Reacties (2)

  • FrannieSuggy

    Je maakt her alleen maar erger vriend.

    4 jaar geleden
  • Amica

    Natuurlijk is dit een goed stukje <3
    Harry, je had het misschien beter niet gezegd, al moet Jane ook niet zo overdreven reageren.

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen