Max zat in de struiken naar de hut te staren waar Bart net in was verdwenen. Hij was Melissa gevolgd toen ze uit het kamp was weggelopen omdat hij ongerust was geweest, maar wat volgde had hij niet kunnen raden. Hij had alles gezien en voelde weer een steek van jaloezie als hij eraan terugdacht. Het had hem verbaasd dat hij zich er zo druk om maakte, eerder had hij zich nooit echt druk gemaakt om meisjes. Het leek wel of ze van een andere planeet kwamen en ze interesseerden hem niet op zijn minst... Tot voor kort toch. Het leek alsof er iets in hem ontwaakt was dat zich interesseerde in deze buitenaardse levensvorm. Max had al van jongs af aan voor zichzelf moeten zorgen, en was heel vlug volwassen geworden, maar dit was iets nieuws voor hem. Het verbaasde hem ook dat hij zo opgewonden was geraakt toen Melissa zich had uitgekleed. Waarom was die stomme verzetsstrijder ook gekomen! Dat stuk onbenul, net alsof die wat meer had dan hem. Ja ok, hij was groter en sterker... Maar wat dan nog? Diep vanbinnen wist Max dat de grote jongen er ook niets aan kon doen. Maar toch, hij was begonnen die knaap te vertrouwen, en de jongen deed ook heel erg zijn best om te helpen waar en wanneer het maar kon. Hij was van plan geweest om Bart te volgen en... Ja, en wat eigenlijk? Hij had er nog niet echt over nagedacht besefte hij nu. Hij had net uit de struiken willen springen toen hij het hutje zag. Het was misschien maar beter dat dat hutje zijn aandacht had afgeleid, anders had hij misschien iets doms gedaan. Maar over dat hutje gesproken, wanneer kwam Bart nou eens naar buiten? Zo groot was dat hutje toch niet (zeker niet voor zo'n reus als Bart) en Bart zou ondertussen toch wel alles gezien hebben? Tenzij er nog iemand anders binnen was, maar Max had niets gehoord of gezien wat daarop zou kunnen wijzen. Bart kon toch niet in slaap gevallen zijn? Nee, dat was een dwaze gedachte. Waarschijnlijk had hij gewoon iets heel interessants ontdekt. In ieder geval werd het tijd dat Max eens een kijkje ging nemen. Max liep naar de deur en klopte even aan om Bart niet te laten schrikken. Geen reactie, dat was raar. Misschien was er wel iets gebeurt daarbinnen! Ongerust zwaaide hij de deur open.

"Waar ben ik?" vroeg Bart aan de mysterieuze vreemdeling. "In een droom", klonk het antwoord. Bart leek te zweven in een zwarte leegte. Nee, zweven was niet het juiste woord, hij viel! Bart schreeuwde en zwaaide met zijn armen, maar de stem van de oude man klonk in zijn hoofd. "Het vallen is slechts een illusie waar je doorheen moet kijken.
Geef je over aan je droom en alles zal je duidelijk worden." "Hoe bedoelt u?" Maar de man was al verdwenen. "Hè, laat me hier niet achter!" Plots leek de leegte tot leven te komen en hij zag een land verschijnen. Onder hem was een grote lege vlakte en... Of nee, de vlakte was niet leeg, naarmate het beeld duidelijker werd zag hij dat ze vol lag met lijken. Het waren geen oude skeletten, maar verse lijken die de aarde drenkten in hun bloed. Tussen de lijken zag hij tien mensen staan. Tien maar. Hij stond vanop een afstandje toe te kijken en wilde iets zeggen, maar hij kreeg zijn lippen niet van elkaar. Bovendien leek het ook alsof ze hem niet konden zien, of in ieder geval niet in hem geïnteresseerd waren. "Ben je op de hoogte van de geschiedenis, Bart?" Bart schrok zo erg dat hij bijna viel. Hij had de stem van die vreemde kluizenaar weer gehoord, maar kon hem nergens bemerken. Toen besefte hij dat de stem in zij hoofd had geklonken. In zijn hoofd! Begon hij gek te worden? Straks zou hij wakker worden en... "Dit is inderdaad een droom", klonk de stem van de oude kluizenaar weer in zijn hoofd. Oef, gelukkig maar, dit was allemaal niet echt. "Maar wat je ziet en hoort is wel echt. Ik ben echt. En ik raad je aan om goed op te letten, want dit gaat jouw ten zeerste aan. Antwoord nu op mijn eerste vraag." Bart schudde verward met zijn hoofd en besloot om mee te werken. Hij zou wel zien waar dit alles heen leidde. "Jazeker, van de feiten in de geschiedenisboeken tot de legendes uit Het Heilige Boek van Atra." "Die legendes zouden wel eens meer waarheid kunnen bevatten dan je denkt, en waarschijnlijk ook meer dan je leuk vindt. Ik wil dat je goed kijkt en luistert. Alles wat je hier zult zien is ooit echt gebeurd en ik wil dat je het begrijpt." Bart wilde nog iets zeggen (of denken, hij wist het zelf ook niet echt) maar besloot maar gewoon te kijken. Hij zag de en gouden gloed uit de hemel afdalen en hoorde een stem: "Jullie krijgen het voorrecht om de Ware Kracht te behouden en over te dragen aan jullie nakomelingen. Jullie zijn de zuiversten uit de groep overlevenden. Sommigen van jullie zullen sterven, en niet al jullie nakomelingen zullen even zuiver zijn, maar ik vertrouw op jullie. Elk zullen jullie een deel van de Ware Kracht in jullie dragen, weliswaar niet zo sterk als de oorspronkelijke kracht, maar toch zal het jullie sterker maken dan de anderen. Ooit zal de sterkste generatie het moeten opnemen tegen een groot kwaad, en zal de Ware Kracht weer ontketend moeten worden. Daarom is het nodig dat jullie allen een deel in jullie dragen." De Uitverkorenen (zeven vrouwen en drie mannen zoals Bart nu kon zien) bogen. Plots vervaagde het tafereel en bevond hij zich weer in een donkere leegte. De oude man stond voor hem. Bart besefte nu pas wat hij had gezien en was in verwarring gebracht. "Wat... Waarom toont u me dit?" Bart ging staan, voor zover je het staan kon noemen wanneer er nergens een ondergrond te bekennen was. "Bart, je kunt vast wel raden waarom ik je dit heb laten zien. Jij zult de andere nakomelingen van de Uitverkorenen moeten vinden en bij elkaar brengen. Onbewust heb je er al twee gevonden die je zullen vergezellen. Ik wil dat jij de groep gaat leiden." "Maar, dat wil ik helemaal niet. Ik hoef die stomme krachten van u helemaal niet, ze zijn enkel gemaakt om te vernietigen", sprak Bart met tranen in zijn ogen, want hij moest weer aan Mateo denken. Goeie ouwe Mateo... "Het spijt me van je vriend, maar je hebt het mis waar het je krachten betreft, het gaat om de persoon die ze bezit. Aan jou de keus of ze een vernietigende vlammenzee of een warme, levenschenkende zon worden." Toen schrok Bart wakker en kwam Max de hut binnenstormen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen