Foto bij Meet your brother

Fleetwood Mac - Songbird (cover)

It's been a long, long day, and I will tell you all
about it, when I see you again


Naarmate de tijd verstreek werd ik steeds nerveuzer. Niet alleen omdat steeds meer gasten leken te arriveren, Anne in de bruidssuite zich aan het klaarmaken en opfrissen was, maar ook omdat Harry nog steeds niet was gearriveerd, én we nog de foto’s moesten maken. Mét Harry. En hopelijk óók met Tristan. Omdat alle bruidsmeisjes ook bij Anne waren en mijn moeder met Charlie een eindje aan het lopen was, aangezien hij een beetje onrustig werd, en ik bij beide niet meekon omdat ik Harry en Tristan moest opvangen, was ik alleen. Ook daarvan werd ik nerveuzer.
Dan zou ik nog bijna vergeten dat niet alleen zij nog op tijd aan moesten komen, maar Tristan en Charlie elkaar ook nog moesten ontmoeten. Dit wilde ik absoluut niet in het openbaar, in het bijzijn van alle mensen, maar in alle rust. Charlie vond drukke situaties vaak niet zo prettig en ik kon me voorstellen dat dat ook zo voor Tristan gold. Harry had me wel eens, onbewust, tussen neus en lippen door verteld dat hij met hem wel eens was ge-mob’d en dat Tristan daardoor af en toe best angstig werd als er meer fotografen in zijn vizier kwamen.
Voor vandaag was dat dus gelukkig alleen Cal.

De zon scheen prachtig over het grasveldje en door de bladeren van de bomen. Er was precies genoeg wind om het koel te hebben, maar ook weer niet te koud. Toch leek ik de enige te zijn die het bloedheet had, met zweet onder mijn oksels en in mijn handen. De knoop in mijn maag zei genoeg. Ik had het zo warm omdat ik ook zo zenuwachtig was. Om mezelf af te leiden liep ik kleine rondjes tussen de bomen door. De gearriveerde gasten aanspreken durfde ik niet, ook al herkende ik er een heleboel van vroeger. En aan hun blikken te zien was dat ook wederzijds. Maar wat ik ook kon zien is dat ze heel goed wisten dat ik lang was weggeweest. Wat ik weer niet kon zien of ze nog steeds vriendelijk zouden zijn, of nu een vlaag van minachting zouden voelen. Om de gok er maar niet op te wagen, hield ik me afzijdig.
Toen mijn telefoon in mijn natte hand plotseling begon te trillen sprong mijn hart na een misslag in mijn keel. Met licht trillende handen drukte ik op ‘opnemen’ en ik bracht de telefoon naar mijn oor. De naam op het scherm was me niet ontgaan.
‘H-Harry?’
Ik ben er.’ Tot mijn ontzetting kon ik hem haperend adem horen halen, en ook de mijne ging gejaagd.
‘Ben je... ben je alleen?’
Nee.’
Ondanks de zenuwen begon ik onbeholpen te glimlachen.
‘Waar precies zijn jullie?’
Draai je om.’
Ik draaide me om.
Daar, dertig meter verderop, stond Harry in hetzelfde pak als wat hij deze ochtend aanhad. Voor deze keer had hij zijn blouse wel tot zijn nek dichtgeknoopt, met een klein strikje. En hij stond daar, en hij leek zo ontspannen, en hij stond ook te glimlachen, maar zelfs vanaf hier kon ik zien hoe krampachtig dat was.
Toen gleed mijn blik naar beneden, links van hem. Daar, stond een klein, tenger jongetje, een handje verborgen in één van zijn vader, waar hij ook half achter stond verborgen. Met zijn andere hand duimde hij. Een vlaag van blijdschap of ontspanning was nergens te bekennen. Ik begon te lopen. Harry ook.
Pas toen er een meter tussen ons was bleven we stilstaan. We keken elkaar aan, en we wisten van elkaar dat de ander net zo nerveus was. Het was gewoon veel, zo. Eraan wennen kon ik nooit.
‘Tristan, jongen,’ brak Harry de stilte, en hij wendde zich tot zijn oudste zoon. ‘Je hebt Aibee weleens ontmoet, toch? Een goede vriendin van papa.’
Tristan knikte stilletjes. Ook ik keek stilletjes toe. Harry, die eerst omlaag had gekeken en zijn hand over het hoofd van Tristan had gelegd, wendde zich nu volledig tot Tristan en hurkte door zijn knieën zodat hij op ooghoogte met hem was. Terwijl hij allemaal dingen zei die ik niet kon horen, kon ik wel zien dat ze liefkozingen waren, en zachte, betekenisvolle woorden. Hij had een hand op zijn rug gelegd, en met de andere streek hij zacht het licht krullende haar uit zijn gezicht. Hij sprak nog steeds zacht. Tristan keek geen seconde van hem weg.
Ik had zo’n grote brok in mijn keel dat ik die tien minuten later nog steeds voelde. We waren gewoon maar gaan lopen, met zijn drieën, Harry in het midden, en zijn hand die af en toe langs de mijne streek, maar elkaar vastpakken deden we niet. Wel fluisterde Harry me vluchtig toe dat, ‘Tristan weet dat hij een halfbroertje vandaag gaat ontmoeten en ik er adembenemend uitzag’, wat me dan weer glimlachend naar hem op deed kijken. Hij zag er ook prachtig uit.
‘Ik weet niet precies hoe we het doen. Mam was Charlie rond gaan lopen, maar omdat ik ze nergens zie denk ik dat ze naar Anne en zo zijn gegaan.’
‘O.’
‘Maar daar mag jij niet komen.’
Harry glimlachte naar me. ‘Weet ik.’
‘Dus, wat doen we? Zal ik Charlie halen en spreken we ergens met z’n vieren af?’
Harry knikte, keek even rond en zei toen: ‘Ik zit met Tristan verderop in het gras. Tenminste, op dat bankje. Onze kleding mag niet vies worden, hè.’ Hij wees naar een bankje wat verderop, maar vooral ver genoeg stond, en knipoogde naar me. Ik glimlachte. ‘Is goed. Maar hierna ga jij naar Robin, oké? Dat is je plicht.’
Harry rolde met zijn ogen. ‘Ja ja, weet ik wel.’
Ik keek nog lang toe hoe ze wegliepen, het gras op, weg van mij en de andere gasten, het prachtige gebouwtje waar de ceremonie plaats zou vinden, en ik zag Harry Tristan over zijn hoofd aaien, hem licht kalmeren, en het verschil in lengte was enorm. Pas toen ze op het bankje waren gaan zitten kon ik mezelf ertoe bewegen te gaan lopen en Charlie te gaan zoeken.
Ik vond hem niet in de bruidssuite, maar bij mijn moeder in het gebouwtje. Hij zat op haar heup, terwijl zij zacht met Robin en Mike stond te praten en lachen. Omdat ik niet zeker wist of ik wel naar binnen kon komen, aangezien ik een bruidsmeisje was en pas hier zou moeten komen als de ceremonie begon, wenkte ik haar vanaf een afstand. Het werkte. Ze kwam naar me toe. Toen Charlie me ook zag begon hij spontaan te glimlachen. Hij zwaaide enthousiast naar me, en ik deed hetzelfde.
‘Hey, lieverd,’ zei ik lief tegen hem toen mijn moeder tegenover me stond. Ik nam hem over. ‘Ben je sinds kort te lui om te lopen, schat?’
‘Hij is een beetje moe, ja. Ik dacht dat het beter zou zijn hem nu te dragen, zodat hij in ieder geval de ringen kan brengen als hij dat graag wilt. En dat wilde hij wel, hoor!’ antwoordde mijn moeder terwijl ze vertederd naar Charlie keek en hem een aai over zijn bol gaf. Het enige wat hij deed was glimlachend van haar naar mij kijken.
‘Charlie,’ begon ik zacht, en hij keek me vragend aan, ‘weet je wie er net is aangekomen?’
Even keek Charlie me fronsend aan, o god, die bekende frons, voordat zijn gezicht opklaarde. ‘Papa?’
Ik knikte hummend. ‘Uhu! En weet je wie nog meer?’
Daarop bleef hij stil.
‘Tristan is er ook! Weet je nog, je broer?’
Ook al keek ik strak naar Charlie, vanuit mijn ooghoek kon ik mijn moeder verbijsterd naar me zien kijken. Ze zei geen woord, maar haar naar adem horen happen kon ik wel.
Charlie had niks doorgehad, aangezien hij razend enthousiast werd. Hij begon half te springen op mijn heup, dus zette ik hem zacht lachend op de grond neer. Voordat ik zijn hand pakte en met hem mee naar buiten wilde lopen, boog ik nog even voorover en legde hem nog zacht uit dat Tristan erg verlegen en een beetje bang was, dus dat hij heel rustig moest zijn. Tot mijn verbazing, en dat vooral in goede en liefdevolle zin, zag ik hoe Charlie zichzelf tot rust probeerde te manen. Terwijl hij naast me in het gras liep zei hij niet veel, maar te nerveus leek hij gelukkig niet te zijn.
‘Daar zijn ze,’ zei ik zacht en ik wees in de richting van Harry en Tristan, die nog steeds op het bankje zaten. Ik keek niet eens omlaag maar wist dat Charlie toch wel nerveuzer werd. Hij pakte dan ook mijn hand vast.
Al vrij snel kreeg Harry ons in de gaten. Ik zag hem iets tegen Tristan zeggen, die opkeek, fronste, en dichter naar zijn vader toe bewoog. Die legde een hand op zijn been.
En daar stonden we dan tegenover elkaar. Het was stil, en ik keek even opzij, zag Charlie al vragend naar mij kijken. Wat moest hij doen? Mocht hij heel blij zijn? Of moest hij net zo achterdochtig zijn als Tristan dat was? Ik glimlachte licht, trok hem zachtjes dichterbij.
‘Tristan, jongen, dit is Charlie,’ begon Harry, schor, en daarna wendde hij zich tot Charlie. ‘Charlie, dit is Tristan. Je broer!’ Met brandende ogen keek ik naar de vader van deze twee kinderen. Hij keek strak van het ene jongetje naar de andere, ogen wijd en rood, zijn lippen van de zenuwen dicht op elkaar geperst. Ik zag een beetje zweet op zijn bovenlip.
‘Hallo, ik ben Charlie,’ zei Charlie netjes tegen Tristan, die nog geen aanstalten had gemaakt iets naar Charlie te doen. Het enige wat hij deed was hem achterdochtig, maar wel een beetje aandachtig, te bekijken.
Toen Charlie verder geen reactie kreeg, fronste hij, zette een stap naar voren en reikte langzaam voorover. Tot mijn ontzetting zag ik hoe hij voorzichtig de hand van Tristan pakte, die eerst zichzelf leek te willen lostrekken. Charlie bleef hem echter vasthouden, glimlachte toen breed, en zei: ‘Hoi Tristan!’
Ik keek opzij naar Harry. Met zijn mond een beetje open keek hij verbaasd naar Charlie. Toen kruisten onze blikken, de mijne onwennig, en de zijne nog steeds nerveus.
‘Hoi...’ was het enige wat uit Tristan kwam. Hij trok zijn hand los. Licht beteuterd keek Charlie naar me op. Ik glimlachte naar hem en stak mijn hand uit. ‘Zullen wij oma gaan zoeken en kijken hoe ze eruit ziet in haar mooie jurk?’
‘Maar dat heb ik al gezien!’
Toch nam ik hem mee. Terwijl ik wegliep keek ik even achterom. Ik zag Harry vluchtig in zijn ogen wrijven voordat hij een arm om Tristan sloeg.
Terwijl we terugliepen haalde ik haperend diep adem. Mijn hart bonkte nog steeds hard.
‘Mama?’ Ik keek direct omlaag. ‘Ja, lieverd?’
‘Ben je boos op me?’
Ik fronste. ‘Waarom zou ik dat zijn, sweety?’
‘Nou, omdat ik zijn hand vastpakte terwijl hij dat niet wilde.’
Ik glimlachte zwak, vertederd. ‘Charlie, jongen, dat was juist goed. Daardoor kon Tristan zien dat je lief voor hem bent!’
Maar de frons bleef. Ik bleef stil staan en boog voorover zodat ik met Charlie op ooghoogte was.
‘Charlie?’
‘Hm.’
De manier waarop hij fronsend de andere kant opkeek, de bezorgde blik in zijn ogen had en zijn lippen licht op elkaar had geklemd, deden hem zo erg op zijn vader lijken dat ik heel breed wilde glimlachen. Ik hield me echter in.
‘Echt waar, lieverd. Geloof me maar. Je deed het goed. Maar nu moeten we wel heel rustig met hem omgaan. Dus we gaan niet de hele tijd naar hem toe, oké? Maar je kan natuurlijk wel eens met hem spelen. En ook als hij naar ons toekomt. Oké?’
Charlie knikte. Ik glimlachte.
Ook al was de ontmoeting tussen de kinderen maar kort geweest, toch deed het me uiteindelijk goed. Toen we in de bruidssuite kwamen was ik nog geen enkele keer gestopt met glimlachen. Ze hoefden niet eens te vragen hoe het was gegaan.

Er werd op de deur geklopt. Toen klonk Harry’s stem. Meteen begonnen alle vrouwen in de ruimte te roepen dat hij de deur niet open mocht doen. Ook al was hij niet de bruidegom, hij was wel de getuige en ook voor hem moest het een verassing blijven. Omdat de deurklink toch naar beneden ging snelde Gemma ernaartoe en drukte haar lichaam tegen de deur. Harry’s geïrriteerde stem klonk, maar Gemma bleef staan.
Damn it, Gemma, laat me! Ik wil alleen even vragen of ik Aibileen kan spreken.’
‘Oooooo...’ begon Gemma grijnzend terwijl haar blik de mijne kruiste, ‘zeg dat dan broertje. Ik doe de deur dan open, maar! Jij mag niet naar binnen. Zij komt naar buiten.’
‘Hey, wat is er?’ zei ik zacht, bezorgd, toen ik door de nauwe deuropening was geglipt. Harry glimlachte alleen naar me en legde een hand op mijn elleboog. Hij leidde me weg, het gebouwtje uit, naar buiten, langs de weinige gasten die nog even snel wilden roken, het grasveldje op.
‘Harry?’
Toen we ver genoeg waren liet Harry mijn arm los en sloeg in plaats daarvan de zijne om me heen. Hij trok me dicht tegen zich aan, en mijn wang kwam tegen de stof van zijn zwartje jasje, en ik rook zijn parfum, en ik glimlachte onbeholpen. Mijn arm sloeg ik om zijn middel. Zo liepen we, en ik voelde hem een kus op mijn voorhoofd drukken. Zijn haar was zo lang dat ik het kon voelen kriebelen. Zijn grote hand hield me stevig vast.
‘Derde keer, nu... wat is er?’
We zaten op hetzelfde bankje waar we een uur geleden nog met de kinderen waren geweest. Maar Harry oogde nu veel ontspannener. Ik bekeek hem nieuwsgierig.
‘Niets, eigenlijk,’ glimlachte Harry terwijl hij dichterbij schoof en weer een arm om me heen sloeg. We hadden beiden onze benen over elkaar geslagen, waardoor de puntige neus van zijn schoen net de mijne raakte. Ik keek glimlachend naar hem. Er was maar weinig afstand tussen onze gezichten.
‘O, nee?’
Harry haalde zijn schouders op. ‘Niet echt. Behalve dat ik even behoefte had aan een momentje met jou, voordat de ceremonie zo begint. Ik heb je de hele dag niet bij me gehad.’
Ik bloosde. Sloot mijn ogen automatisch voor even toen hij zijn lippen weer op mijn voorhoofd drukte. Het deed me heel veilig voelen.
‘En, ik heb je nog niet kunnen zoenen. Niet eens vanochtend,’ ging Harry verder, terwijl zijn geamuseerde gezicht al dichterbij kwam. Ik wendde die van mij echter grijnzend af. ‘Harry, dat kunnen we niet zomaar doen. Er zijn mensen in de buurt,’ gniffelde ik, blozend, terwijl ik naar het gebouwtje keek. Het had een beetje de vorm van een klein, schattig kerkje, maar het had niets met een geloof te maken.
Het puntje van Harry’s neus streek langs mijn wang, eveneens zijn adem. Toen volgden zijn lippen zachtjes.
‘Harry.’
‘Ze zien niks, Abs. Kijk hoe ver weg ze zijn. Ze zien toch al hoe dichtbij onze hoofden bij elkaar zijn, laat staan dat ze kunnen zien of we zoenen of niet.’
‘Waar is Tristan?’
Ik hoorde Harry luid uitademen, alsof hij bijna geïrriteerd werd. In plaats daarvan antwoordde hij alleen, heel rustig: ‘Die is bij Robin, binnen. Kortom, voor hem wordt gezorgd. En,’ vervolgde hij snel, toen hij schijnbaar zag dat ik mijn mond weer opendeed, ‘je weet dat Charlie bij je moeder is. Maak je niet druk.’
Ik keek glimlachend naar mijn handen, die in mijn schoot rustten. Harry pakte met zijn andere hand mijn gezicht beet en draaide deze naar de zijne toe. Vlak voordat hij zijn mond op de mijne wilde drukken, schoot me echter iets te binnen.
‘W-wacht! En de jongens dan?’
Harry fronste. ‘De jongens? Je bedoelt Niall en zo?’
‘Ja?’
‘Wat een timing, sweetheart,’ reageerde Harry geamuseerd terwijl hij naar het gebouwtje wees. En daar kwamen ze aanlopen, één voor één, de een met zijn vriendin, of zelfs vrouw, en de ander zijn moeder.
Wij zagen hen wel, maar zij ons niet. Toch maakten we geen aanstalten om op te staan en naar ze toe te lopen. In plaats daarvan bleven we zitten en toekijken hoe ze andere mensen uitbundig begroetten en daarna naar binnen gingen.
‘En nu...’ zei Harry zacht, terwijl hij mijn gezicht al draaide, ‘is er geen reden meer voor onderbrekingen. Komen die er wel,’ vervolgde hij, ‘dan bewaar je die voor later, of merken we het vanzelf wel. Kom hier.’
Met zijn lange vingers om mijn kin geklemd drukte hij zijn mond tegen de mijne. Ik voelde warmte overal branden. Mijn hart bonsde, hard. Heel hard.


Ik begin het schrijven weer wat beter aan te voelen!! Joepie!! Haha!!
Ik ben bij het vorige hoofdstuk trouwens vergeten te melden dat ik sinds kort woon- en werkzaam ben in Wageningen. Woont daar iemand in de buurt? ;p

En, voor ieder die de komende weken examens heeft, SUCCES!! JE KAN HET!! DEZE HIER GELOOFT IN JOU!! XXXXXX

Reacties (4)

  • Fermer

    No way, Wageningen? Ik ben daar geboren en woon er nog steeds best wel dichtbij haha.

    Still love your story till pieces though. 😊

    3 jaar geleden
  • kaleidoscoop

    Ik hoop echt dat Tristan en Charlie broederlijke bffs worden, dat zou zo mooi zijn. En ugh Harry in de laatste 'alinea' (zo noem ik het maar even want ja idk tekst-technisch is het een alinea toch) was ZO CUTE LET ME DIE nee bij nader inzien toch niet ik wil alles nog lezen.

    3 jaar geleden
  • oomsjes16

    Snel verder!!

    3 jaar geleden
  • BiebStyless

    wat hou ik van deze story, zo mooi ^^
    snel verder!!
    xx

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen