Foto bij Proloog.

Luke R. Hemmings

“Luke!!”
“Luke mag ik een foto met je?!!”
“Luke, ik hou van je!!”
Breed glimlachend zwaaide ik naar de honderden meisjes die al gillend en schreeuwend naar me riepen terwijl ik uit de tourbus kroop. Het was zo fijn om te weten dat elk meisje zo met mij bezig was dat ze zelfs alles opzij schoven om toch maar een glimp van mij op te vangen. Ik speelde een hoofdrol in hun leven en welke jongen wilde dat nu niet?
Zacht bijtend op mijn lip keek ik naar een prachtige brunette die breed glimlachend een papiertje naar me uitstak, haast vechtend met het meisje naast haar om toch maar mijn aandacht te trekken. Nieuwsgierig liep ik een beetje weg van mijn band die breed zwaaiend doorliep naar de lobby van het hotel en nam vluchtig het papiertje vast met een knipoog. Haar vuurrode lippen vormde de breedste glimlach die ik ooit gezien had terwijl ze vol tederheid naar me terug keek. Wat één knipoog wel niet allemaal kan doen.

Met een laatste zwaaibeweging naar de andere fans liep ik naar binnen waar ik het papiertje van het meisje openvouwde.
Heey Luke,
Hier is mijn nummer: 045623891
Moest je je vanavond vervelen in je kamer bel je me maar.
Big love <3
Vanessa.


Zacht lachend stopte ik het briefje in mijn broekzak. Er is geen twijfel mogelijk dat ik vanavond zou bellen, zo’n kans liet ik niet schieten.
“Hey, waar zit jij met je gedachten?” Met het beeld van dit prachtige meisje nog voor mij, keek ik op naar Ashton die me fronsend aankeek. Tegenover Calum, Michael en mij was hij de enigste die ’s avonds amper wegging met meisjes of die af en toe eens een gast had in zijn slaapkamer. En als hij meeging was het altijd om ons te controleren, niet om te profiteren van het beroemd zijn. Hij was ook extreem tegen dat. Hij wilde dezelfde plattelands jongen blijven van vroeger, niet iemand waarvan de faam naar zijn hoofd was gestegen. Zijn woorden…
“Oh nergens.” Antwoordde ik zo onschuldig mogelijk. Ik had het afgeleerd om nog eerlijk te zijn tegen Ashton, wetende dat ik dan toch een preek zou krijgen en ik had te veel zin in een kleine after party na het concert dus zou ik het hem al zeker en vast niet zeggen.
“Dat zal wel. Laten we naar onze kamer gaan.” Mompelde hij en trok Michael met zich mee, die duidelijk aan het flirten was met de vrouw achter de balie. Ik was zelf van plan om mee te lopen tot Calum me vastgreep bij mijn shirt.
“Luke, kijk.” Fronsend keek ik naar Calum niet snappend wat hij bedoelde, maar toen hij wees richting 2 meisjes snapte ik gelijk wat hij bedoelde. Mijn ogen waren direct gericht op het blonde meisje die met een zwarte beanie voorbij ons liep. Voor een seconde keken haar felblauwe ogen recht in de mijne, maar tegenover de meisjes buiten keek dit meisje me aan alsof ik maar een gewone jongen was. Ze keek me niet langer aan dan die 1 seconde, alsof ik het niet eens waard was om naar te staren. Wist zij wel wie ik was?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen