'Tot daar en niet verder.' Ik schrok van het geweer dat van bovenaf op mij gericht werd. We stonden aan het hek van Hayat TV, ik, Jon en Kit.
      'We zijn onbewapend.' pleitte ik meteen, maar seconden later realiseerde ik me pas dat dit niet waar was.
      'Onbewapend met een AK 47?' De man die ons vanuit een wachttoren onder schot hield liet geen blijk van oprechte humor zien. Ik keek achterom, en seinde hevig dat Kit zijn wapen op de grond moest leggen.
      'Wat doen jullie hier? We laten geen toeristen binnen.'
      'Ik ben geen toerist.' riep ik. 'Ik ben Esma Zadravec.' De man leek heel even na te denken, en liet toen zijn geweer zakken.
      'Open het hek.' Terwijl ik een luide buzzer hoorde en het hek langzaam open ging, pakte hij de intercom vast die aan zijn jas zat gespeld.
      Lisa, cancel die vergadering. Dit wil je niet missen.' Er kwam een man naar ons toe gelopen door het geopende hek en hij nam ons mee naar binnen. Al voordat we daadwerkelijk de deur door waren kwam er een vrouw in een mantelpakje met een clipboard op ons afgelopen.
      'Esma Zadravec?' 'Ja.' 'Wat goed dat je hier bent.' Ze omhelsde me spontaan. 'We hadden je hier niet verwacht, maar iedereen weet al dat je er bent, ze zitten allemaal in spanning op je te wachten.' Ze begon te ratelen terwijl ze door de gang begon te lopen met een gebaar dat wij haar moesten volgen.
      'Hoe bedoelt u 'iedereen'?' vroeg ik. Ze draaide zich om maar bleef doorlopen. 'De hele redactie. Dit is iets wat we niet verwachtten maar waar we op hadden gehoopt: dat jij hier zou komen. Het is daarnet allemaal omgeroepen, iedereen zit in de centrale ruimte.'
      'Wie is iedereen?' vroeg ik weelderig verward. 'De hele redactie. De video van je zus is over de hele wereld opeens de meest beroemde video van dit hele geweldsconflict geworden. Iedereen heeft het gezien, het wordt bij elke nieuwszender -iedere TV-zender zelfs- meerdere keren per dag uitgezonden, iedereen praat erover. Als we dan nu haar zus hebben gevonden moet iedereen het gelijk weten. Je bent hier zeker met een reden naartoe gekomen? Heb je ons iets nieuws te vertellen?' Ze praatte erg snel.
      'Jazeker. In de video...-' 'Wacht. Wacht totdat je het voor de hele redactie kunt vertellen.' Ze hield zelfs haar hand voor mijn gezicht op om me te onderbreken. Toen gooide ze plots een deur open, die leidde tot een grote kamer vol met mensen die in doodse stilte toekeken hoe ik binnen kwam. Ik bleef ook stil, en de vrouw liep verder, maar ik bleef even stil staan. Kit en Jon stonden achter me. Niemand praatte, ook niet tegen elkaar, niemand maakte ook maar een geluid. Stilte heerste in de ruimte totdat er opeens een TV-scherm aansprong. De video van Ana. Nogmaals.
      Toen het weer tegen het einde aankwam begon ik al te proberen om haar morsecode te ontcijferen, maar ik kon me niet goed concentreren door alle mensen die in deze ruimte waren, wachtend totdat ik iets zou zeggen.
      De video was afgelopen. Stilte.
      'Ik ben Esma Zadravec.' sprak ik plots luid. Ik moest de stilte doorbreken. 'Ze is mijn zus.' Ik liet dat even bezinken bij iedereen terwijl de stilte niet werd doorbroken door iemand anders dan ik. Ik schraapte mijn keel.
      'Met mijn tweelingzus Ana, deed ik altijd alles samen. We zaten samen op scouting tot onze veertiende. Daar hebben we morsecode geleerd.' Aan sommige ogen die begonnen te twinkelen merkte ik dat sommige mensen al doorhadden wat ik probeerde te vertellen.
      'Ze probeert een bericht door te geven, en ik wilde dat jullie het wisten.' Ergens helemaal achter in de zaal hoor ik gefluister, maar het is zo zacht dat ik het niet kan verstaan. De vrouw die mij hierheen had geleid leunde naar een man met een headset en een microfoontje toe, die eruit zag als een technicus, waarna hij gelijk de kamer verliet. Waarschijnlijk waren ze meteen al begonnen met het ontcijferen van de morsecode die ik had getipt.
      'Ik wil mijn zus vinden. Maar dat kan ik niet alleen met deze twee. De VN doet niet genoeg om onschuldige burgers te helpen.' pleit ik. Het is weer even stil, maar dan staat er plotseling een man van rond de 20-30 op.
      'Wij kunnen je helpen. Maar we willen er wel iets voor terug.' Iedereen leek het daarmee eens te zijn, alsof ze dit plan al eerder hadden bedacht.
      'Wat?' vroeg ik, misschien iets te bot.
      'Een gezicht.' Dat begreep ik niet, en dat leek hij te merken. 'Oorlogspropaganda.'


Dit verhaal stopt zeker niet! Ik heb al een paar maanden niets online gezet, dit komt vooral door persoonlijke drukte (vooral de laatste tijd omdat ik midden in een toetsweek zit) en omdat ik over het algemeen minder heb geschreven. Het kan soms (vaak) wat langer duren, maar er zullen nieuwe stukjes komen!



Reacties (5)

  • Fennec

    Je had een paar maanden niets online gezet las ik in de spoiler, maar ik was gestopt met lezen vanwege de situatie met inmiddels mijn ex. Het was niet dat het veel met jouw verhaal te maken had, het was gewoon te pijnlijk. Maar het blijft een geweldig verhaal. Als je niet vorig jaar was begonnen had dit zeker story of the year mee kunnen doen (en een goede kans gemaakt)!

    3 jaar geleden
  • xxJennyxx

    Yes vooruitgang!

    4 jaar geleden
  • khira

    YOEHOOEEEEEE
    Ik ben het eens met FantasiaX!!(yeah)

    4 jaar geleden
  • katl1

    VERDER!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    4 jaar geleden
  • Heronwhale

    JAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA

    Ik denk dat Esma de nieuwe Spotgaai wordt...Leuk stukje! En zolang het verhaal niet eindigt zal ik geduldig blijven wachten. (nou ja..mijn manier van geduldig:P)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen