Foto bij ¤025¤

En weer een stukje!
Haha, een zeker persoon gaat zeker haar rust verstoren (;

Een klop op mijn deur deed me opschrikken uit mijn boek en me op mijn horloge kijken.
Er waren inmiddels nog weer ongeveer twee uur voorbij gegaan sinds ik me hier op de bank genesteld had en begonnen was in een prachtig boek over onzichtbare monsters die alleen konden worden gezien door een bepaalde soort groepering mensen, heel interessant.
"Ja?"
"Mag ik binnenkomen?" De stem van Thomas weerklonk vanaf de andere kant van de deur.
Ergens had ik niet echt zin om gestoord te worden, zeker omdat ik net in een heel spannend hoofdstuk was aanbeland en even schoot de gedachte door me heen dat ik hen gewoon even kon negeren.
Nergens kon je even zo tot jezelf komen als in je eigen camper.
Maar dat kon ik niet maken, niet jegens Thomas en niet jegens de rest.
"Ja tuurlijk." Al resulteerde dat erin dat ik het boek aan de kant moest leggen om de deur voor hem open te doen, waarna hij hem ook al snel weer sloot. "Man, het is echt frisjes buiten."
"Hoe gingen de opnames?"
Hij stak een duim de lucht in. "Het ging allemaal heel soepel, wat ook niet meer dan logisch is, want ik heb zo'n scene al zo vaak moeten filmen."
"Staan er nog scènes op het schema voor vanavond?"
Thomas schudde zijn hoofd. "Jij hebt morgen pas een avond scene die we op moeten nemen, de scene dat je de kasteelpoort uitloopt en waarbij de bellen gaan luiden en jij weg begint te rennen, al moet dat gefilmd worden tegen het ochtendgloren aan, maar vaak gebruiken ze daar ook gewoon de zonsondergang voor, zijn meestal mooier in kleur." Met een brede grijns ging hij tegenover me zitten.

We praatte nog wat over hoe de rest van de dag gegaan was, maar toen kwam ook al snel de eerste gaap bij me opzetten. "Ik ben moe."
"Het verbaasd me dat je de gehele dag fit bent geweest, je weet wel." Hij maakte een vreemd hoofdknikje. "Vanwege die dosis."
Het enige wat ik er inderdaad aan over had gehouden was een stevige hoofdpijn in de ochtend, maar zelfs die was weggetrokken naarmate de dag verstreek. "Zo erg was het dus nog niet, het voelde echt lekker." Ik droomde half weg bij het minieme beetje aan gevoel wat ik nog wist van de werking van de drug en het zou me niet zoveel uitmaken als ik het nog een keer toegediend zou krijgen.
Meteen schudde ik mijn hoofd en ik trok mijn wenkbrauwen op.
Ik was toch niet nu al een verslaafde? Nee, dat kon ik er niet bij gebruiken.
Ten slotte weet ik natuurlijk niet wat voor een drug ik toegediend had gekregen, dus hoe kon ik er überhaupt aan komen?
"Ik ga slapen." Waarbij ik een bezorgde Thomas aan tafel achterliet. "Zou jij ook moeten doen." Ik rekte me nogmaals uit. Man, het voelde echt alsof er een spiertje ietsjes verkeerd zat in mijn rug.
"Kom." Thomas liep langs me heen en nam mijn handelingen over om de bank in het bed om te toveren. "Ga liggen, op je buik."
Gehoorzaam nam ik plaats en Thomas nam al snel naast me plaats, op zijn knieën.
"Waar heb je last?"
"Daar." Zo goed mogelijk probeerde ik het aan te wijzen, maar mijn hand kon er net niet bij. "Daar net onder mijn schouderbladen." Een opgeluchte zucht ontsnapte mijn mond toen hij precies het plekje raakte waar hij moest zijn. "Daar ja."
Thomas zijn handen gleden als magische machientjes over mijn rug heen en met elke seconde ontspande ik me meer.
"Waar heb je zo leren masseren?"
"Van mijn moeder, ze deed vroeger vaak aromatherapieën en af en toe masseerde ze daar ook mensen bij, zodoende had ik het één en ander van haar opgevangen en met de tijd masseerde ik haar."
Ontspannen sloot ik mijn ogen en liet me weg dobberen op het ritme dat zijn handen aanhielden.

"Celia?"
De uitgesproken naam weerklonk in mijn oren en ik opende mijn ogen weer, waar ze eerst door het raampje naar buiten keken. Het was echt al pikkedonker.
Maar al snel verscheen het gezicht van Thomas in mijn blikveld en hij glimlachte. "Je valt wel heel makkelijk bij me in slaap, de hoeveelste keer is dit nu?"
"Toch alleen maar de nacht in het hotel en deze?"
"Ik weet ook nog die keer op de bank toen we samen met Alice en David die film aan het kijken waren."
Oh ja.
"Ik ontspan me gewoon makkelijk bij je of je bent zo slaapverwekkend dat ik er niet tegen kan." Grapte ik er nog tegenaan, waarop hij me een duwtje tegen mijn schouder aan gaf ter antwoord.
En dat was ook zo, ik voelde me volkomen op mijn gemak bij de bekende acteur, alsof hij als een oudere broer voor me was die me door dik en dun zou steunen en waar ik altijd bij terecht kon.
En waarschijnlijk zag hij mij ook als het kleine zusje dat zijn bescherming nodig had in deze grote nieuwe wereld van de camera's, kostuums en doorwinterde acteerwerken.
"Gelukkig maar, want alleen maar spanning in een nieuwe omgeving zou ervoor zorgen dat je hier alweer snel weg bent." Zijn stem werd even onderbroken door een zachte lach. "En dat moet we niet hebben natuurlijk hè?"
Maar hij was de laatste tijd wel zoveel bij mij, lijden zijn sociale contacten met de rest er niet onder?
Had Alana mij daarom zo'n vuile blik toegeworpen vanuit de bus eerder? Omdat ze al kon zien dat ik Thomas onbewust afzonderde van de rest?
Maar vaak zelfs als ik dus zelf afzondering zocht, zocht hij mij juist weer op. Konden ze de schuld dan eigenlijk wel bij mij leggen? Dat vind ik dan van niet.
Al zal hij een soort verantwoordelijkheidsgevoel over mij hebben, dan nog.
Ik ben vijfentwintig jaar en kan ook al prima voor mezelf zorgen, wat ik al wel bewezen heb door de afgelopen drie jaar op mezelf te wonen, ook nog niet eens zo dicht bij mijn ouders, die ik voor het laatst gezien heb ongeveer een maand geleden.
Eigenlijk was dat ook alweer veel te lang.
Ergens wilde ik Thomas het gewoon op de man af vragen, maar ik durfde niet.
Wat als ik zijn gevoelens zal kwetsen?

Reacties (4)

  • Wyrden

    Kudo.:)

    4 jaar geleden
  • Jarnsida

    CELIA BEGIN NIET AAN DRUGS!!!
    En ik denk dat ze zijn gevoelens zeker wel zou kwetsen: hé Thomas, je bent als een broer voor me (brozone of friendzone), maar heb jij soms gevoelens voor mij? Je kunt het gewoon zeggen hoor gezien onze vriendschappelijke band!
    Maar aan de andere kant... Zou het wel heel awesome zijn als hij ja zou zeggen en hem inderdaad kwetst, ze ruzie krijgen en Celia in Jonathans klauwen terecht komt waaruit Thomas haar uiteindelijk zou moeten redden en het toch allemaal goed komt. Ik hou van epic lovestories

    4 jaar geleden
  • katl1

    Snel verder please!!!!
    Die twee passen echt perfect bij elkaar!

    4 jaar geleden
  • Girlicious

    Je kwetst zijn gevoelens niet
    Vraag het hem!
    Nee heb je, ja kun je krijgen
    Denk YOLO
    Kijk hoe lief Thomas is!
    Een beter liever, leuker, beschermender, slaapverwekkende, vertrouwde vriend kan je toch niet voorstellen?'
    Vraag het Celia. Je hebt niks te verliezen. Je kan hooguit een blauwtje lopen, wat ik niet geloof want Thomas zoekt jou ook vaak genoeg op
    Omg ik zit echt zo'n ienie mini klein stukje van fangirlen af!
    Laat hun iets krijgen please!
    Hij is echt zo'n cutie! Kijk hoe perfect ze zijn samen!
    Nawh!
    En die Alana is gewoon jaloers... het is wel Thomas he.. een echte catch maar alleen bereikbaar voor Celia
    Dan zoekt Alana maar lekker een andere jongen...
    Die gedachte over die drugs was inderdaad wel eng.. Hopelijk is ze niet verslaafd geraakt...
    Nogmaals Celia, mocht het je ontgaan zijn.... vraag het Thomas gewoon
    Denk dit:

    - Nee heb je, ja kun je krijgen
    - YOLO
    - Het is Thomas! Do i need to say more?

    DO IT CELIA!! Ik geloof in jullie meid!
    En Thomas mag haar rust best vaker verstoren hoor. Haar boek kan wachten, Thomas gaat nu even voor
    Helemaal als hij kan masseren....

    Kudo!
    Snel verder!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen