Foto bij Loving you

Tracy Chapman - Stand By Me (Cover)

‘Jij moet naar Robin, denk ik,’ zei ik zacht terwijl we op ons gemakje terug wandelden. Harry’s lange vingers waren losjes door de mijne gehaakt.
‘Jazeker, en jij naar mijn moeder, maar eerst gaan we even gedag zeggen tegen de jongens.’
‘O, oké.’
Met een glimlach boog Harry zich naar me toe en drukte nog snel een kus op mijn mond voordat we naar binnengingen. Vrijwel iedereen was al naar binnen gegaan, maar nog niet gaan zitten. Dat sein zou later wel komen.
Voordat we echter binnengingen, liet ik Harry’s hand los. Zijn blik ging van onze handen naar mijn gezicht, maar hij zei niets.
Oi, Harry!’
Harry liet zich grijnzend omhelzen door Niall, die de eerst was die ons had opgemerkt. Vervolgens liep hij naar mij en gaf hij me een knuffel. ‘Hey Aibileen! Leuk om je te zien!’
Zo groette ik elk van hen, ook Zayn, en zijn vrouw Perrie. Toen bleek dat Louis degene was die zijn moeder had meegenomen, en ik begroette haar hartelijk. Naast Liam stond Sophia. Ze glimlachte warm naar me. Ik haalde haperend adem. God mocht weten hoelang ik haar al niet had gezien. Ik liep naar haar toe en omhelsde haar. Ze deed hetzelfde, maar dan nog steviger.
‘Even op de foto, jongens!’ klonk Cal’s stem plotseling.
‘Vriendinnetjes naast vriendjes, zonen naast moeders, maakt niet uit hoe je het wilt hebben!’ vervolgde hij toen iedereen door elkaar ging staan. Ik voelde lange vingers zich om mijn pols wikkelen en ik werd zacht die richting opgetrokken. Harry’s blik kruiste de mijne. Met rode wangen bleef ik naast hem staan, mijn ogen die naar de lens gleden. Harry’s grote hand gleed in mijn zij en drukte me stevig tegen zich aan. Het brandde.
‘O, dank de goden, je bent er,’ bracht Gemma uit toen ik weer in de kamer verscheen. Zacht lachend schudde ik mijn hoofd. ‘Vanwaar de stress?’
‘O, niets ergs, hoor, maar ik vind het gewoon prettig als ik iedereen in mijn zicht heb en zeker weet dat alles goed gaat.’ Ik legde een hand op haar arm. ‘Je doet het goed genoeg, Gemma. Relax.’
Gemma glimlachte schaapachtig naar me. Ik kneep in haar hand.
Er werd op de deur geklopt. Een goede vriend van de familie, Rob, die Robin en Anne in het echt zou verbinden, verscheen.
‘Zijn jullie er klaar voor? We kunnen beginnen.’
Terwijl alle zenuwen waren weggegaan toen ik met Harry was, kwamen ze nu dubbel zo hard terug. Ik slikte moeilijk, maar liet verder niets merken, omdat Anne degene was die ging trouwen, en niet ik. Zij kon alle steun waarschijnlijk het hardst gebruiken.
Omdat ik als laatste bruidsmeisje erbij was gekomen, ging ik ook als eerste naar binnen. Dat was best spannend.
‘Hier, je boeket,’ zei Gemma zacht toen ze een klein, schattig boeketje aan me gaf. Ze deelden ze ook aan de anderen uit. Ik ademde geluidloos en lang door mijn neus uit terwijl ik me weer omdraaide naar de deur. Ik hoorde alleen nog het geroezemoes achter me.
Maar, vlak voordat we het sein zouden krijgen om de deuren te openen, snelde ik nog naar Anne, knuffelde haar strak maar voorzichtig, drukte een kus op haar wang en vertelde haar dat ik haar veel plezier en geluk wenste. Glanzende ogen en een brede glimlach is wat ik terugkreeg voordat ik gauw weer op mijn plek ging staan.
Ik schrok licht toen ik vanachter de deuren de muziek hoorde spelen. Twee bedienden deden de deuren open, en ik begon te lopen.
Ik had het boeketje stevig in mijn handen geklemd terwijl ik tussen de mensen doorliep. Allen waren ze omgedraaid en bekeken ze ons nieuwsgierig, hoe de prachtig geklede bruidsmeisjes één voor één binnen kwamen lopen. Als laatste kwam Anne, met haar broer. Haar vader was vanwege zijn leeftijd te zwak om te kunnen lopen, maar zat wel zo trots als een pauw op de eerste rij. Ik glimlachte dan ook even naar hem.
Dat was ook het enige moment, afgezien van de andere waar ik Charlie en Tristan naast mijn moeder kon zien zitten, dat ik het oogcontact met Harry verbrak. Zijn lange figuur stond naast die van Robin, en hij had zijn handen voor zich in elkaar vastgehouden. Zijn blik vertrok geen moment van mijn gezicht, behalve om even naar zijn moeder te glimlachen. Ik glimlachte naar hem. Hij knipoogde.
Stiekem was ik best opgelucht toen ik mijn loopje had gedaan, met mijn hakken, en nu op mijn plekje stond. De rest van de bruidsmeisjes stonden naast me, met Gemma die de rij afsloot.
Ik keek vertederd toe hoe Anne’s broer haar hand aan Robin, die geen moment gestopt was met glimlachen, overgaf, en zelf naast Mike ging staan.
Gedurende de hele ceremonie kon ik niet stoppen met glimlachen. Ik stond hier in deze prachtige ruimte en was me heel sterk bewust van alle mensen die zich erin bevonden. Niet alleen van dat, maar ook van het feit dat, als ik nooit terug naar Engeland was gekomen, ik hier nooit had gestaan.
Mijn ogen brandden. Ik slikte. Harry’s blik kruiste toevallig de mijne. Zijn glimlach, die hij eerst zo mooi op zijn gezicht had staan, fronste toen hij mijn gezicht zag. Ik glimlachte naar hem, knikte zachtjes, en wilde hem zo duidelijk maken dat er niets aan de hand was. Zijn mondhoeken trokken even op, en zonder al te veel aandacht te trekken trok hij met een wijsvinger vluchtig de huid bij zijn ooghoek kort naar beneden. Het duidelijke teken dat hij me in de gaten hield. Ik grijnsde.
De zenuwen kwamen echter weer terug toen het moment kwam waarop de ringen gebracht moesten worden. De eerste was voor Charlie, wat zonder enkele problemen ging. Het hartvormige kussentje, waarin de eerste ring was gewikkeld, hield hij met gestrekte armpjes voor zich terwijl hij het trapje opklauterde, alsof hij bang was het te breken. Met een grote grijns keek hij naar zijn oma en hield haar het kussentje voor – terwijl die eigenlijk naar Rob moest. Anne nam deze alsnog aan, zacht lachend, net zoals de rest van de gasten. Ze boog nog vlug omlaag en drukte een kus op Charlie’s voorhoofd, voordat hij weer, zo trots als een pauw, terugliep naar zijn andere grootmoeder. Ik keek breed glimlachend en vooral heel trots toe.
Even later was de beurt aan Tristan. Met spanning in mijn buik keek ik toe. Mijn blik vloog vlug even naar Harry, die de zijne gespannen op zijn oudste zoontje gericht had, klaar om ieder moment bij te springen.
Het ging in de eerste instantie niet goed. Mijn moeder had Tristan het kussentje gegeven, hem lief in het oor gefluisterd dat hij het trappetje op kon lopen, naar oma en opa toe, maar het enige wat Tristan deed was dieper in het bankje zakken en zich klein maken. Hij trok een grimas.
Bezorgd keek ik even naar Harry. Ik zag hem nerveus in zijn handen wrijven, terwijl hij even naar zijn moeder keek, bijna schuldig. Alsof het door hem zou komen dat het niet helemaal lekker liep. Anne, echter, keek glimlachend naar haar kleinzoon, klaar om hem op te vangen.
Ik viel bijna achterover van verbazing toen ik Charlie in beweging zag komen. Hij ging voor zijn broer staan, breed glimlachend, en stak zijn handje uit. ‘Kom,’ hoorde ik hem zeggen, ‘zullen we samen opa en oma trouwen?’
Met een hand voor mijn mond keek ik toe hoe Tristan voorzichtig Charlie’s handje aannam. Ik zag mijn moeder met open mond toekijken. Datzelfde gold voor de rest van de familie. Gemma, Mike, Robin, Anne... en Harry. Hij had zijn armen over elkaar geslagen met ook een hand voor zijn mond. Zijn ogen waren rood.
Ik keek hoe Charlie met Tristan de trap opliep, Charlie wel voorop, voordat ze voor Robin en Anne tot stilstand kwamen. Charlie keek braaf toe hoe Tristan naast hem ging staan.
‘En nu aan opa!’ zei Charlie, bijna te enthousiast, terwijl hij met een priemende wijsvinger naar Robin wees. Mensen lachten zachtjes.
Stilletjes keek ik toe hoe Tristan met het kussentje naar Robin reikte, die deze aannam, iets zachtjes zei en een aai over zijn bol gaf.
Charlie liep meteen terug, recht in de armen van mijn moeder, maar Tristan bleef vertwijfeld staan. Eigenlijk leek hij eerder gestrest, zoekend naar iets of iemand.
‘Tristan,’ klonk Harry’s stem zacht, en hij stak zijn handen naar zijn zoontje uit. Toen die zijn vader in het oog kreeg snelde hij zonder na te denken meteen naar hem toe en liet zich optillen. Harry zette hem op zijn heup, kreeg zijn armpjes om zijn nek heen, met het gezichtje in zijn nek verstopt.
De ceremonie ging verder, maar ik kon niet stoppen met het kijken naar Harry en Tristan. De hand voor mijn mond was weg en ik glimlachte nu breed.
De scene van net was een hele cruciale. Een moment waarbij Charlie Tristan hielp, maar ook een moment waarbij Tristan zocht naar zijn vader en heel graag bij hem wilde zijn. En dat was beiden heel belangrijk.
Harry’s blik kruiste de mijne. Hij glimlachte naar me terwijl hij met zijn vrije hand geruststellend over Tristans rug streek.
Anne en Robin hadden elkaar mogen kussen, en de zaal barste los in applaus, en ik deed net zo enthousiast mee, met tranen in mijn ogen maar ook met een glimlach van oor tot oor.

‘Hey,’ klonk een hese stem in mijn oor. Warme adem blies zacht in mijn nek. Een grote hand gleed in mijn zij en mijn lichaam werd tegen een ander aangedrukt.
Met een glimlach draaide ik mijn hoofd en zag Harry met een klein glimlachje naar me kijken. Zijn blik schoot even naar mijn lippen en daarna weer terug naar mijn ogen, en hij likte even langs zijn lippen, en zijn glimlach werd daarna breder, en ik herhaalde met rode wangen zijn groet.
De ceremonie was officieel geëindigd en de receptie was begonnen. Al was het niet echt een officiële. Er waren een boel picknicktafeltjes en andere stoeltjes buiten op het grasveld gezet, en een lange tafel met wat drank en eten, en iedereen kon gaan zitten, maar niet iedereen deed het. Iedereen was vrolijk. Iedereen was ontspannen. Ook ik. Ook ik liep rond, kletste met de één, lachte met de ander. Het was fijn.
‘Alles goed?’ Harry bleef me dicht bij zich vasthouden, maar nu ook met een duim over de stof van mijn jurkje strijkend. Ik keek naar alle mensen voor ons. ‘Ja, zeker. En jij?’ Mijn blik ging weer naar hem. Hij bestudeerde me even, merkte waar ik op doelde en glimlachte zwak. ‘Hij deed het voor zijn doen super. Dus ik voel me fijn, ja.’
Ik pakte zijn hand en kneep zachtjes terwijl ik weer voor me uitkeek. Harry liet me los en ging in plaats daarvan naast me staan. Onze vingers streken af en toe licht langs elkaar. Ik had de behoefte om zijn hand met mijn beiden vast te grijpen en tegen mijn borst te houden, maar weerstond het. Ik mocht het hier niet zo doen. Niet in het openbaar.
‘Je bent vast ook trots op Charlie. Ik ben dat in ieder geval wel.’ Mijn blik schoot naar Harry. Hij keek glimlachend op me neer. Ik keek weer weg, naar Charlie, die verderop in het gras met verre nichtjes en neefjes van zijn leeftijd aan het spelen was, en glimlachte. ‘Heel trots.’
Ik schrok toen ik Harry’s lippen vluchtig op mijn slapen voelde. Tegen de tijd dat ik opzij kon kijken staarde hij al met een uitgestreken gezicht voor zich uit.
‘Harry!’
‘Wat!’ Een grote grijns brak al meteen door en zacht lachend keek hij op me neer. Ik zond hem een strenge blik. Het enige wat hij deed was met een lange wijsvinger licht door de mijne haken.
Oi!
De jongens en hun meiden voegden zich bij ons. Harry’s vinger gleed uit de mijne.
Congrats, mate. Het was prachtig,’ zei Liam breed glimlachend terwijl hij Harry een knuffel gaf. Daarop volgde Sophia, en de rest.
Liam drukte na Harry gefeliciteerd te hebben een kus op mijn wang en glimlachte daarna naar me. ‘Je genoot ervan, hè? Het was te zien. Gefeliciteerd.’ Ik glimlachte dankbaar naar hem. ‘Dank je wel, Liam. Jij hebt er ook van genoten, hoop ik?’
‘Dat heb ik zeker,’ reageerde Liam, maar meer kon hij niet zeggen. Sophia kwam erbij staan en gaf me abrupt een knuffel en kus op de wang.
‘Gefeliciteerd, honey. Je ziet er prachtig uit.’
‘Dank je wel, jij ook, Sophia,’ antwoordde ik licht blozend en ik keek weg, nog net niet verlegen. Mijn blik ontmoette die van Harry, die ons geamuseerd had staan bekijken. Vervolgens boog hij naar me toe, en zijn lippen streken langs mijn oor, en ik hield mijn adem in, en met een hese stem mompelde hij zacht: ‘Ze heeft wel gelijk. Je bent prachtig.’
Licht blozend kon ik het niet meer noemen. Met knalrode wangen bedankte en feliciteerde ik ook de rest.
Geshockeerd moest ik echter aan het eind horen hoe Niall zei, en nog luid ook: ‘Congrats, you! Hoe voelt het om nu getrouwde schoonouders te hebben?’
Ik keek niet eens opzij maar kon Harry zacht naar adem horen happen. Ook ik keek sprakeloos naar Niall, en schudde vervolgens licht paniekerig mijn hoofd.
‘Wat, Niall? Schoonouders? Waar heb je het over?’ ratelde ik, zenuwachtig lachend. Niall trok spottend zijn wenkbrauwen op en keek van Harry naar mij. ‘O, please, iedereen heeft het door,’ schamperde hij voordat hij Harry een klap op zijn schouder gaf en zich vervolgens uit de voeten maakte.
Een kort moment bewoog of praatte ik niet. Ik voelde alleen het luide bonzen van mijn hart, hoog in mijn keel.
‘O, god,’ piepte ik terwijl ik horror-struck naar Harry op keek. Tot mijn ongeloof zag ik hem breed glimlachen.
‘Waarom lach je?!’
‘Waarom jij niet?’
‘Wat denk je?!’
Harry legde een hand op mijn schouder en suste zacht, nog steeds glimlachend. ‘Rustig, Abs-’
‘Hoe dan?! Ze weten het! Allemaal!’
Harry bestudeerde me en hield zijn hoofd vervolgens schuin. ‘Vind je het echt zo vreselijk?’
‘Dat ze het weten? Ja!’
Harry kneep zachtjes. ‘Waarom? Het is eigenlijk nergens voor nodig. De mensen hier... zij zijn familie... vrienden... als we het aan hun niet kunnen vertellen, aan wie dan wel? Eerlijk gezegd vind ik het niet eens zo erg dat ze het weten. Ook omdat ik je dan ook gewoon kan zoenen wanneer ik wil.’ Dat laatste zei Harry duidelijk met een poging om me te doen glimlachen, maar dat lukte maar half. Nerveus en met een diepe frons tussen mijn wenkbrauwen keek ik weg.
‘Hey,’ Harry legde een lange vinger onder mijn kin en draaide mijn hoofd naar hem toe, ‘als je het echt zo erg vindt hebben we het er niet meer over, oké? Met niemand. Dan vergeten ze het misschien vanzelf wel.’ Weer een poging om me gerust te stellen. Ik glimlachte zwak en schudde mijn hoofd. ‘We weten allebei dat ze dat niet gaan vergeten, Harry.’
‘Wat wil je dan?’
'Wat wil jij?'
Even was het stil. Ik zag Harry’s ogen over mijn gezicht dwalen, met een frons tussen zijn wenkbrauwen, alsof hij diep nadacht over wat hij wilde gaan zeggen. Vervolgens opende hij zijn mond en keek hij me weer aan.
‘Ik wil van jou houden, en dat in het openbaar. Misschien niet het “echte” openbaar, maar wel deze. Ik wil van jou houden en ze mogen allemaal weten dat ik dat doe.’
Mijn mond werd droog. Mijn ogen juist niet.
‘W-wat? Doe je dat echt?’
Harry’s mondhoeken trokken omhoog. Hij kwam dichterbij. ‘Van jou houden?’
‘Ja?’
‘Ja.’
Ik hapte zacht naar adem, greep in een reflex zijn hand stevig beet en zette een stap naar hem toe. Harry ging rechtop staan en sloeg een arm om me heen. Met die elleboog steunde hij wel op mijn schouder, terwijl hij met die hand over mijn haar streek. Ik stond dicht naast hem. Mijn hart bonkte.
Harry drukte zijn lippen voor een paar seconden tegen mijn voorhoofd.
‘Dat doe ik, ja. Van jou houden. Dat deed ik, doe ik nu en zal ik hoogstwaarschijnlijk doen.’
‘Hoogstwaarschijnlijk?’ herhaalde ik, glimlachend, en schor. Harry lachte zacht.
‘Vrijwel zeker.’
Ik begroef mijn gezicht in zijn jasje. Harry trok me dicht tegen zich aan.


Is alles goed met jullie? Ik krijg steeds minder reacties en dat baart zorgen! Ik weet dat ik niet altijd meer plaats maar ik hoor nog steeds héél graag van jullie! Ook hoe jullie dag is gegaan en dat soort dingen! Echt! Haha!

Welterusten <3 xxx

Reacties (18)

  • carlinnoss4

    Helaas weinig tijd om te reageren, zit nu in de afrondende fase van mijn 1e jaar pedagogiek en ik wil heel graag mijn propedeuse halen maar snel verder want ik lees graag je verhaal buiten mijn studietijd om:)

    4 jaar geleden
  • fleurence

    aaaahhwww!

    4 jaar geleden
  • WhereWeArex

    Super lief(:

    4 jaar geleden
  • Korsakoff

    Zooooooo lief dat van Charlie!

    4 jaar geleden
  • AngelicPower

    snel verder!!(flower)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen