Hoofdstuk 25




~ ik pak het leven gelek dat komt
na regen komt toch de zon
hoe is't me a,alles bon ~
Slongs Dievanongs, Goeiemorgend goeiendag

Jane POV

Doorheen de hele namiddag heb ik Harry niet meer gezien. Ik was gewoon zo geschrokken door zijn plotse uitval, misschien was ik ook wel bang dat hij gelijk had. Maar alles gaat wel goed met me, ik loop toch niet weg van mijn gevoelens? Tyler, pap en mam zijn er niet meer, dat besef ik echt wel. Maar als een roos sterft zit ik toch ook niet weken aan een stuk te huilen? Als iets of iemand sterft is het omdat het zo hoort te zijn, je kunt er toch niets meer aan veranderen. Toch? Ik zou er geen van hen mee terugkrijgen.
Jessica zit naast me in de auto op weg naar huis. Ik had haar namelijk een berichtje gestuurd om te vragen of ze na school eerst even naar de winkel kwam, zodat ze samen naar huis zouden kunnen gaan. Ik weet gewoon dat er een ongemakkelijke sfeer zou hangen als ik nu thuis zou komen, want de manier waarop ik deze middag afscheid heb genomen van Harry was nogal abrupt. Hij zal vast denken dat ik nu kwaad op hem ben en ik wil dat niet hebben en wat ik vooral niet wil is een ongemakkelijke sfeer in mijn eigen huis. Om die ongemakkelijke sfeer meteen te verbreken hadden Jess en ik een plannetje bedacht, die meteen het ijs zou breken. Het is mijn idee maar Jessica heeft bedacht hoe we het, het best zouden aanpakken. En ik moet zeggen, mijn zus is een genie.

Harry POV

“Ik heb het echt zwaar verpest. Ze gaat echt nooit meer met mij willen spreken.” zeg ik in mijn mobiel. ”Harry, doe even rustig. Je wilt gewoon helpen, maar je hebt geen idee wat je aan het doen bent. Je zoekt nu gewoon uit hoe je haar het best kan helpen, maar misschien moet je dat iets subtieler aanpakken?” Ik laat Nialls woorden even tot me doordringen. Ik weet eigenlijk ook totaal niet waar ik mee bezig ben. “Maar wat moet ik dan doen? Ik wil haar helpen, maar ik weet niet of ze wel geholpen wilt worden.” Het is even stil aan de andere kant van de lijn, tot ik Niall plots hoor zuchten. ”Hoe lang ken je haar eigenlijk al? Een week, of zelfs zo lang nog niet? Ze gaat zich niet zomaar laten helpen door iemand die ze nauwelijks kent.” “Maar, waarom laat ze me dan zomaar in haar huis logeren? Ze moet dan toch al heel wat vertrouwen in me hebben?”
”Ooit al gehoord van mensen die gewoon heel vriendelijk zijn? Ze vertrouwt je misschien wel met haar huis, maar dat is niet echt hetzelfde vertrouwen die jij van haar verwacht. Je beseft het misschien niet, Harry, maar ik heb het gevoel dat jij van haar verwacht dat ze meteen al haar problemen aan je gaat vertellen. Jij verwacht van haar dat ze je vertrouwt met haar problemen, maar dat lukt echt niet na nog geen week. Zo snel win je iemands volledige vertrouwen niet.” Niall heeft weer maar eens volledig gelijk. “Misschien heb je wel gelijk. Dus ik moet gewoon wachten en haar vertrouwen winnen?” vraag ik hem. ”Ik heb altijd gelijk, Harold. Ja, geef dat wat tijd. Laat haar zien dat je te vertrouwen bent.”
Een geluid –ik vermoed de deurbel- schalt door het huis. “Niall, ik moet gaan. Bedankt om te luisteren, man.” ”Geen probleem. Ik hoor je nog wel.”

Nieuwsgierig open ik de deur. Een koude rilling loopt over mijn rug wanneer de koude buitentemperatuur in contact komt met mijn huid. Ik zie niemand staan. Ik zet een stapje naar buiten om te kijken of ik echt niemand zie. Ik kijk het voortuintje rond maar zie niets. Ik draai me om, om terug naar binnen te gaan. Ik schrik als ik plots iets tegen mijn achterhoofd aan voel knallen. Niet veel later voel ik hoe het goedje in mijn trui glijd en het is echt heel koud. Ik draai me om en zie Jane en Jessica staan met elk twee sneeuwballen in hun handen naar mij te grijnzen. “Die krijgen jullie terug.” zeg en buk me meteen om een sneeuwbal te gaan maken.

Reacties (1)

  • FrannieSuggy

    Aha zo kan het dus ook haha snel verder!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen