Foto bij Two

Luke R. Hemmings

Ik had geen idee hoelang ik op mijn bed was blijven liggen, maar toen ik mijn ogen weer opende merkte ik dat mijn buik nogal lelijk aan het grommen was van de honger. Hoe lang was het ook wel niet geleden dat ik gegeten had?
Zuchtend draaide ik me om en keek vluchtig naar de klok op de muur. Er was al een uur gepasseerd sinds het incident op de gang, toch voelde het aan alsof ik terug een klap in mijn gezicht kreeg toen ik er terug aandacht. Waarom moest ze net zo prachtig zijn? Anders had ik al lang mijn rug naar haar gedraaid en het meisje van buiten opgebeld, maar er was iets aan de manier hoe ze naar me keek, zo afkeurend.
“Luke!” Fronsend keek ik op naar de deuropening waar Michael de deurklink nog in zijn hand vasthield. Een brede grijns was zichtbaar op zijn gezicht waaruit ik zo kon opmaken wat hij ging vragen.
“Ja ja, we gaan al naar de keuken.” Mompelde ik en stond eindelijk recht van mijn vederzachte bed. Voor een seconde rekte ik me eens goed uit om vervolgens achter Mike te lopen.
Blijkbaar stond Ashton op de gang op ons te wachten. Met een geamuseerde blik keek hij me aan en ik wist direct waaraan hij dacht. Al draaiend met mijn ogen liep ik voorbij hem terwijl ik nonchalant mijn handen in mijn broekzakken stak.
“Waar is Calum?” vroeg ik, wetende dat Ashton achter me liep.
“Geen idee, sinds hij achter dat onbekende meisje is gaan zoeken hebben we hem niet meer gezien. Misschien had hij meer succes als jij.” Grommend draaide ik me om naar Ashton die geamuseerd zijn handen in de lucht stak als teken dat hij zich overgaf. Alsof hij ooit zal stoppen met mij te plagen rond dit alles…

Het duurde niet lang of we waren in de cafetaria waar het verrassend rustig was. Buiten een paar mensen van het personeel was de zaal leeg. Zuchtend plofte ik naast Michael die al enthousiast door het menu aan het bladeren was.
“Luke, is dat niet dat meisje van daarjuist?” fluisterde Ashton naar me toen hij voor me kwam zitten.
“Niet grappig, Ash.” Mompelde ik gefrustreerd en greep zelf een menukaart.
“Maar…” begon Ashton opnieuw, maar als teken dat ik er absoluut geen zin in had stak ik mijn oortjes in en liet zijn stem verdwijnen in de muziek van The White Stripes. Als hij echt dacht dat ik dit grappig vond had hij het serieus mis.
Zoekend naar rust sloot ik mijn ogen en liet me meevoeren door de tonen van de muziek en voor een paar minuten was ik weg van deze wereld. Elke gedachten dat er daarvoor in mijn hoofd rondzweefde was verdwenen. Rust en kalmte overviel me tot er iemand op mijn schouder tikte.
Geïrriteerd opende ik mijn ogen en keek haast direct in de mooiste blauwe ogen die ik ooit gezien had. Klungelig trok ik mijn oortjes uit zonder weg te kijken van haar.
“Kan je eens zeggen dat die vriend van je bij mijn vriendin wegblijft!” Kwaadheid weerspiegelde in haar ogen toen ze naar Calum wees die als een schoothondje achter haar vriendin van deze ochtend aanliep. Met moeite hield ik een lach in toen ik zag hoe het meisje net als Celaena niks moest weten van hem. Ik was dus niet de enige…
“Dat zou ik kunnen doen…” begon ik toen ik weer opkeek naar het prachtigste meisje dat me nog altijd kwaad aankeek. Haar wenkbrauwen vlogen omhoog toen ik een brede glimlach liet zien.
“Wat wil je van me?” spuugde ze bijna uit toen ze doorhad wat ik bedoelde. Wow, dit meisje moest me echt haten. Hopelijk had ze geen vriendje want zo’n vurig meisje ging ik echt niet zomaar loslaten.
“Jij laat me deze middag de stad zien en dan zorg ik ervoor dat Calum hier bij ons komt zitten om iets te eten.” Stelde ik voor met de breedste grijns die ik ooit had opgezet. Achter me hoorde ik Ashton zacht iets afkeurend mompelen. Het was geen geheim had hij niet van mijn methodes hield.
“Je bent echt gek…” zuchtte Celaena en wilde zich omdraaien, klaar om me weeral af te wijzen toen haar ogen weer vielen op haar vriendin die letterlijk haar haar kon uittrekken door Calum die net als ik niet zomaar wilde opgeven.
“Oké…” begon ze, maar wees direct naar mij toen ze mijn enthousiasme zag, “maar haal niks in je hoofd. Ik ben absoluut niet geïnteresseerd in zo’n supersterretje als jij.” Ook al stak deze woorden even, het was me gelukt om haar te overhalen. Straks was ze van mij alleen en kon ik pas echt haar laten inzien dat ik een perfecte match voor haar ben.
Met een overdreven buiging stond ik recht en liep naar Calum die bijna op zijn knieën aan het kruipen was voor het onbekende meisje.
“Maat, kom. Laat ze even doen.” Fluisterde ik in zijn oor en greep hem bij zijn pols. Met een harde ruk trok ik hem mee naar onze tafel waar Celaene me met samengeknepen ogen aankeek.
“Tot straks.” Knipoogde ik naar haar met een scheve glimlach. Een grimas sierde haar gezicht en keek zonder nog een woord aan me vuil te maken weg van me om vervolgens naar haar vriendin te lopen. Oh, wacht maar tot straks, sweetheart…

Reacties (2)

  • Monks

    Celaena, wacht maar hoor ;-)

    6 jaar geleden
  • caseymoreta

    MORE

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen