Foto bij Hoofdstuk 1

Heeey
Ik schrijf deze story naar aanleiding van de quizlet games, dus nu zal ik gewoon de opdracht neerzetten, mijn inzending en mijn beoordeling.
Als ik ben afgevallen maak ik er een vloeiende story van.
Wat vinden jullie ervan?
Wat kan beter?
Ejoyy

Het is tijd voor de eerste opdracht: Schrijf de boete van je personage en het afscheid. Je mag ook het gedeelte voor de boete beschrijven, als je er zin in hebt.

Ik word wakker van hard gegil. Het klinkt alsof de persoon die zo gilt pijn heeft. Of dat die persoon heel erg boos of verdrietig is. Ik druk mijn handen tegen mijn oren om het geluid buiten te sluiten. Maar dat lukt niet. Het geluid gaat onverminderd door. Dan pas besef ik dat ik het zelf ben. Badend in het zweet lig ik in mijn bed. Mijn ogen wijd open. Jason komt de kamer in gestormd, zijn eigen pijn negerend, en kijkt wild om zich heen. Als hij ziet dat er niets aan de hand is zucht hij opgelucht. Bezorgd kijkt hij me aan.
‘Ella?’ Ik voel de tranen opwellen in mijn keel. Zachtjes knik ik. Ik had die droom weer gehad. Elke keer weer, en vanuit duizend andere oogpunten zie ik mijn zusje sterven. Wat ik ook doe, het helpt niet. Ik kom niet dichtbij genoeg om haar te redden. Elke keer weer zie ik haar doodgaan, en word ik gillend wakker dat ze moet bukken. Maar het helpt niet. Ze bukt niet. Het zwarte mes dringt tot diep in haar rug door. En ik kan haar niet helpen. Ik zie wat er gebeurt maar ik heb geen lichaam. Haar blauwe ogen kijken smekend naar me op, maar ik sta als bevroren op mijn plek. Ik zie haar borst schokkerig op en neer gaan, en dan stoppen. Het laatste leven stroomt dan uit haar gebroken lichaam. En dan word ik wakker. Altijd.
De tranen stromen over mijn wangen en ik ben niet in staat om iets te zeggen. Jason komt naast me zitten en slaat zijn armen om me heen. Zachtjes wiegt hij me heen en weer terwijl hij sussende geluiden maakt. Ik leg mijn hoofd tegen zijn borst en mijn tranen vallen op zijn kleurloze shirt. Zijn ene arm houdt hij stevig om me heen geslagen, de ander aait over mijn haar. Zoals elke keer dat ik de droom weer eens heb. Over Ella.
Ella was mijn jongere zusje. Ik hield van haar als geen ander. Toen mijn vader stierf, ging ieder anders met zijn verdriet om. Mijn moeder stortte in. Hij was het enige wat haar nog omhoog had gehouden. De vrolijke blos die ze altijd op haar wangen had, was nu verdwenen. Haar eens zo hoopvolle ogen werden dof.
Jason ging er weer anders mee om. Hij werd roekeloos. Hij werd brutaal tegen de vredebewakers en dacht niet meer na over wat hij deed of zei. En daar moest hij een hoge prijs voor betalen. Wat er precies was gebeurd wist ik niet, maar op een zonnige zaterdagmiddag in april kwam hij zwaargewond thuis. Mijn moeder haalde zo snel mogelijk Anna op, een vrouw die in betere kringen een uitstekende dokter zou zijn geweest. Anna deed wat ze kon, maar het was te laat. Jason leefde nog, maar was getekend voor het leven. Die avond was het doodstil geweest. Mijn moeder zat in een hoekje voor zich uit te staren, mijn zusje zat met een bedremmeld gezicht naast het kleine tafeltje. Mijn grote sterke broer was mank en zou voor altijd krom moeten lopen.
In de tijd daarna zocht mijn zusje veel contact. Mijn moeder liet niemand in haar buurt komen, mijn broer was nog herstellende. Toen kwam ze naar mij. Alles deed ik met haar samen en we kregen een sterke, nauwe band. Ik leerde mijn zusje van negen jaar hoe ze moest schoonmaken en hoe ze eten moest maken uit het schamele beetje wat ik bij elkaar wist te krijgen.
Ik verwerkte mijn verdriet door afzondering. Ik werkte harder dan ooit in de boomgaarden, en deed alles voor een beetje eten. Ik deed wat ik kon, maar het was niet genoeg. En ik wist het. Maar er was niets wat ik daaraan kon doen. En toen veranderde Stefan alles.
Stefan is de zoon van de burgemeester en ontzettend populair. Ik was klaar in de boomgaard en was op weg naar huis toen hij me een donker steegje introk. Op gehaaste fluistertoon veranderde hij mijn hele wereld. Hij gaf me een kans op leven.
‘Dinsdagavond, om middernacht in het bos. Zorg dat je niet gevolgd of gezien wordt. Daar waar de bosrand begint, ongeveer tien stappen tot de grote beuk. Wacht daar op me.’ En weg was hij. Ik had mijn twijfels gehad, maar wat had ik te verliezen. Ik ging. En hij leerde me alles. Hoe ik ongezien ergens kon komen, en hoe ik ergens weer weg kwam. Hij leerde me jagen en strikken zetten. Hij wees me welke planten eetbaar waren en welke niet. En hij leerde me rennen. Sneller dan de wind, zachter dan een schaduw. Ik begon het leuk te vinden, en keek uit naar onze ontmoetingen. Steeds vaker ging ik ook alleen het bos in en was succesvol. Hoewel mijn strikken altijd goed vol zaten, en ik genoeg te eten vond, was het met Stefan toch leuker. Na een tijdje werden we meer dan alleen maar jager en leerling. We werden vrienden. Beste vrienden.
Maar toen ging het mis. Stefan werd betrapt en werd hard gestraft. Wat hij had verteld wist ik niet, maar hij had met geen woord over mij gerept. De beveiliging rond het hek werd scherper en het werd steeds gevaarlijker om het bos in te gaan. Maar ik werd niet gehaald.
Stefan zag ik daarna alleen nog maar uit de verte. Ik beperkte mijn jachtpogingen tot uiterste noodgevallen. En deed wat ik moest doen. Overleven.

Cijfer: 8,7! (dit is tot de nieuwe opdracht van alles mijn cijfer)

Reacties (4)

  • MrsNeymessi

    Spannend ik kijk uit naar het vervolg van het verhaal (:

    5 jaar geleden
  • Leaticia

    Mega mooi x

    6 jaar geleden
  • khira

    Super mooi geschreven xx

    6 jaar geleden
  • Fem

    Mooi geschreven! Nieuwe abo xx

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen