Foto bij OO7

Onbekend


'Hoe moeilijk kan het zijn om in te breken op de computer van een tienerjongen?'
'Jongens zijn tegenwoordig allemaal bezig met techniek. Misschien moeten we hem niet onderschatten.' Een diepe, geïrriteerde zucht verlaat mijn mond en ik draai mijn bureaustoel om.
'We moeten hem niet onderschatten?'vraag ik. De minachting druipt van mijn stem. 'Ga toch een eind fietsen. Dat zei Marcus ook toen het aankwam op Aiden en we weten allemaal hoe dat afgelopen is,'zeg ik bitter.
'Maar-'
'Overschatten is minstens net zo gevaarlijk als onderschatten,'kap ik Scott af. Begrijp me niet verkeerd, ik kan niet zonder Scott, maar op dit moment begeeft hij zich op gevaarlijk gebied en zijn bemoeienis kan ik nu niet gebruiken. 'Dus zeg me hoe ik die computer moet fiksen of donder op.'
'Je hebt de verkeerde software,'zegt Scott. 'Probeer deze CD, dat gaat vast beter.'
'Dank je,'grom ik. Ik haal de oude CD uit mijn laptop en leg de nieuwe CD in het daarvoor bestemde laatje. Ik sluit het weer, start het programma en begin verwoed te klikken. Mijn ogen vliegen over het scherm en langzaam krijg ik toegang tot zijn computer.

'Mama?' Ik schrik bijna als ik het kleine stemmetje hoor. Meteen klap ik het scherm van mijn laptop omlaag en draai mijn bureaustoel.
'Hallo, kleine man!' Ik til het ventje op en zet hem op mijn schoot. Dan steekt Riley zijn knuffel naar me uit.
'In de sap gevalt.'
'Oh,'zeg ik en ik neem de pluizige koe uit zijn handen. 'Moet mama Moe wassen?'
'Moe vies.'
'Dan gaan we hem in de wasmachine doen,'zeg ik. Ik neem Riley in mijn armen en probeer ervoor te zorgen dat hij de doorweekte knuffel niet tegen zichzelf aandrukt. Dus met mijn handen vol kom ik aan bij de wasmachine en zet het kleine mannetje neer. Hij ploft meteen weer op mijn schoot. 'Hoe ben je eigenlijk bij oma ontsnapt?'
'Oma slaapte,'legt Riley uit, alsof het niet simpeler kan. Ik schud mijn hoofd. Ergens verbaast het me niet. Mijn moeder en ik zijn als twee druppels water. Als ik te veel stress heb, stort ik na een tijdje in en slaap ik een dag aan een stuk. Mijn moeder heeft recentelijk veel stress gehad door mijn vader en nu slaapt ze.
'Ik vraag Scott wel of hij op je past, mama moet nog even werken.'
'Scott niet lief.'
'Mag je niet buitenspelen?'
'Nee,'mokt Riley. Ik schud mijn hoofd.
'Ik zal hem zeggen dat je naar buiten mag. Laat oma maar slapen, ik ga zo wel bij haar kijken.'
'Oké,'mompelt Riley en dan springt hij van mijn schoot om de koe in de wasmachine te leggen. Ik sluit het deurtje, doe het juiste wasmiddel erbij en stel dan de machine in.
'Nu gaat Moe lekker in bad,'zeg ik.
'Moe bad.' Ik knik en zet dan de wasmachine aan. Riley blijft voor de wasmachine zitten en slaat zijn handjes voor zijn mond als de machine rondjes begint te draaien. 'Nee, mama! Moe hoofdpijn!'
'Nee joh,'stel ik hem gerust. 'Moe zit lekker in het bubbelbad.'
'Oh.' Hij denkt even. 'Riley ook in bubbelbad.'
'Laten we dat maar even niet doen,'zeg ik en ik lach. 'Ga je mee naar Scott?'
'Nee, Riley hier. Bij Moe.' Ik aarzel even, maar stem dan toch in. Ik moet verder met die computer.
'Hier blijven zitten en nergens aankomen. Scott komt je zo oppikken,'zeg ik. Riley knikt en blijft voor de wasmachine zitten, terwijl zijn oogjes de knuffel in de wasmachine volgen.
Ik ren de trap af en draai Scotts bureaustoel om.
'Mijn moeder is in slaap gevallen. Neem Riley even mee naar het park, wil je?'
'Ik ben zijn babysitter niet, Id-'
'Wat wilde je zeggen?'zeg ik streng en ik kijk Scott aan.
'Ik ga al, juffrouw Stewart,'zegt Scott. Hij sluit dat waar hij mee bezig was en staat dan op.
'Neem hem maar mee naar het park, ik ben over een uur wel klaar,'zeg ik. Scott protesteert niet, hoewel hij dat waarschijnlijk wel zou willen en verdwijnt. Ik grijns en ga dan terug naar mijn laptop. Nu hoef ik alleen nog maar die computer binnen te komen.
Ik ga op mijn bureaustoel zitten en schuif wat naar het bureau. Dan klap ik het scherm weer omhoog om te concluderen dat mijn laptop zichzelf afgesloten heeft. Ik grom en start alles weer opnieuw op. Met mijn muis begin ik allerlei zaken aan te klikken en wacht totdat ik toegang krijg tot zijn computer.

Omdat het laden zo lang duurt, schuif ik mijn stoel weer naar achteren en neem mijn map erbij. Daarin zitten al mijn aantekeningen en al mijn naslagwerk. Dit is naast Riley, waarschijnlijk het belangrijkste wat ik bezit. Hier hangt niet alleen mijn toekomst, maar ook die van Riley vanaf. Mijn handen gaan over de map en ik blader door de aantekeningen. Ik glimlach als ik alles zie. Dit is al jarenlang mijn leven. En als ik dadelijk binnen ben in die computer, ben ik weer een stap dichterbij.
Alsof het lot ermee speelt, maakt mijn computer een geluidje. Ik kijk op en zie dat ik eindelijk binnen ben. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht en dan schuif ik grijnzend terug naar mijn laptop. Ik klik wat en kom dan uit mijn een lijst met bestanden. Van de helft van alle bestanden wil ik waarschijnlijk niet eens weten wat er in het bestand staat, maar dan valt mijn blik op een document met de naam "Philae-Gizeh". Ik begin te grijnzen en klik het aan.
Maar dan volgt de volgende tegenslag in mijn leven.
Het bestand is beveiligd.

Reacties (3)

  • certified_cloud

    Riley is echt schattig
    ik ben benieuwd wie het is en wat er in de bestanden staat! xx

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    Vervelend voor haar.
    Ik ben overigens wel erg benieuwd wat ze in zijn computer moet.
    +kudo

    4 jaar geleden
  • jieqiong

    Leuk geschreven, like always (:
    Riley is kjoet haha
    Ik ben wel benieuwd naar wat er in die bestanden staat

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen