Foto bij Hoofdstuk 4

Heey ben ik weer
Omgosh
Al 10 abo's en 1 bladwijzer!!
Happy me
Nieuw abo's: wees welkom haha
Enjoyy

Langzaam en met tegenzin verbreken we de kus. Op dat moment komt er een vredebewaker binnen die Stefan mee neemt. Hij bromt iets over al veel te veel tijd. Als ze al bijna de kamer uit zijn, bedenk ik me. Ik ren op Stefan af en geef hem een knuffel.
Dan fluister ik zacht en op gehaaste fluistertoon nog iets in zijn oor.
'Als ik niet terug kom, alsjeblieft, laat ze niet verhongeren!' Als de vredebewaker hem ruw weg trekt zie ik hem nog net knikken. Dan slaat de deur dicht en ben ik helemaal alleen.
Niet veel later klinkt er een kort klopje op de deur en staan Celese en Marten voor mijn deur.
'Kom op! Niet zo bedrukt Lucy, je mag je district vertegenwoordigen in de hongerspelen. Dat is een enorme eer hoor.’ Celese is in haar nopjes. Ik knik wat afwezig en zet een glimlach op. Al lang geleden heb ik ontdekt dat een glimlach geen emotie is, maar een masker. Een masker waarmee je de pijn en het verdriet verhult voor anderen.
Celese legt haar hand weer op mijn onderrug en samen met haar en Marten loop ik het gerechtsgebouw uit. Het plein is uitgestorven. Iedereen is bij het station van waar de tributen zullen vertrekken naar het Capitool. Een dure zwarte auto staat eenzaam op ons te wachten. Afwezig ga ik zitten. Ik heb nog nooit in een auto gezeten, ik heb ze alleen maar vanuit de verte gezien terwijl de tributen van dat jaar overstapten van de auto naar de trein. Het is maar een kort ritje naar het station maar van mij had het eeuwen mogen duren. Stefan houdt van me. En ik ben getrokken voor de hongerspelen. En traan ontsnapt en rolt langs mijn wang naar beneden. Als ik Marten zie kijken, veeg ik hem ruw weg. De portieren worden opengedaan en Celese gebaart dat ik moet uitstappen.
'Hoofd omhoog Lucy. Wees er trots op dat je mee mag doen.' Zegt ze vermanend. Ik zucht, maar doe wat ze zegt. Mijn hoofd hef ik trots omhoog en een triomfantelijke glimlach siert mijn gezicht. Tientalen fotografen doen alles om me goed op beeld te krijgen. Van honderden kanten wordt er naar me geroepen dat ik in de camera moet kijken.
Dan ontwaar ik Stefans gezicht in de menigte.
Het lijkt ineens alsof iemand de volumeknop heeft uitgezet. Het lawaai van de fotografen hoor ik niet meer. Ik kijk alleen maar naar Stefan. Hij staat, in tegenstelling tot anderen, stil. Maar terwijl ik hem aankijk, brengt hij langzaam zijn linkerhand naar zijn mond en drukt zijn drie middelste vingers tegen zijn lippen. Hij steekt ze naar me op, en ik voel een nieuwe traan lopen. Zijn heldere ogen zeggen meer dan duizend woorden terwijl hij dit oude en zelden gebruikt gebaar maakt. Heel af en toe wordt dit gebaar nog gebruikt op begrafenissen, maar nu bijna niet meer. Het is een uiting van dankbaarheid, van bewondering. Een afscheid van iemand van wie je houdt. Ik lach naar hem, een echte, gemeende lach. Ook ik hef mijn linkerhand op en neem het gebaar in ontvangst. Als Celese me dwingend wegduwt, word ik me weer bewust van mijn omgeving. De fotografen slaken kreetjes en proberen het moment tussen Stefan en mij vast te leggen, maar Celese duwt me weg en het moment is voorbij. Ik stap de trein in, en het laatste wat ik van Stefan zie, is de traan op zijn wang.

Reacties (6)

  • Leaticia

    Prachtig geschreven!

    6 jaar geleden
  • Clove_THG

    Mooi geschreven! ^^ New abo + kudo

    6 jaar geleden
  • khira

    Aawhh(huil)

    6 jaar geleden
  • ThePooh

    Abo + Bladwijzer erbij:D

    6 jaar geleden
  • Immortelchild

    Wouw prachtig geschreven zeg!!!

    Snel verder!
    Kudoo!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen