Foto bij secrets are deadly here

Ik sta met trillende benen in de entree hal. Luca kijkt bezorgt naar mij. "Gaat het Skylar?" Ik knik ja. "Het spijt me Skylar. Voor wat? Heb je dan niet gemerkt dat je terug bent. Dat je het bos overleeft hebt? Je bent geen mens Skylar." Mijn lip begint te trillen. "Geen mens?" denk ik in mezelf. " Maar wat ben ik dan wel? " Zeg ik met een piepstem. "Ik heb nog nooit bloed gedronken en ik moet er niet eens aan denken of ga al kotsen. Dus geen vampier. En ik ben ook geen wolf want ik ben nog nooit verandert in een wolf en ik heb ook de eigenschappen er niet van. En in elfjes geloof ik niet in dus ik ben ook geen elfje". Luca grinnikt. Ben je echt geen elfje? Ik was namelijk wel benieuwd welke kleur vleugels je zou hebben." Casius komt vanuit een donkere hoek naar ons toe lopen met een enge grijns op zijn gezicht. "Waar waren jullie? " Ik wil wat zeggen maar op dat moment lijkt het mij verstandig om niks te zeggen. Ik hou mijn kaken stevig op elkaar. Casius ijsbeert om ons heen wat mij erg zenuwachtig maakt. Een dodelijk stilte vervolgt totdat Casius de stilte verbreekt. "Ik hoef het ook niet te weten het zijn mijn zaken niet" zucht Casius. Casius loopt naar mij toe. Luca gaat voor mij staan. "Erg beschermend hoor Luca! Ga weg!!" bromt Luca. Casius duwt hem aan de kant. Hij strijkt met zijn hand over mijn wang heen. Ik zie de woede op Luca's gezicht. Casius komt nog dichter naar mij toe en fluistert dan in mijn oor "Wat jullie ook van plan zijn samen het zal niet gaan werken. En even voor de duidelijkheid je zult nooit Luca's nummer 1 zijn. Maar bij mij..." Die worden maken mij woedend op de een of andere manier. Voordat Casius zijn zin kan afmaken duw ik hem van mij weg. Hij kijkt verontwaardig. Luca grijpt mijn hand vast en sleurt me mee. " Als je haar nog 1 keer aanraakt ben je dood Broer. Daar zal ik wel voor zorgen!! zegt Luca boos tegen Casius.

Luca sleurt me mee naar de bibliotheek van het kasteel. "Wat doen we hier? Ik weet dat je rust wilt door alles wat er is gebeurt maar..... Mag ik vragen waarom je tegen mij zij geheimen zijn hier dodelijk? Ik voel een warme gloed in mijn gezicht. "Ik...eh..... had daar over gedroomd. Zij jij in je droom Geheimen zijn hier dodelijk? Ja....Ik zij dat." Ik voel dat mijn wangen rood worden. Ik kan maar beter niet vertellen dat ik over hem heb gedroomd. "Er moet ergens een boek staan met die titel. Misschien is dat het antwoord. Misschien zijn je dromen geen dromen maar meer een soort van visioenen." Ik begin nog erger te blozen. Visioenen. daar had ik niet over nagedacht. Ik herinner me de kus Van Luca. "Nee dat kan niet anders zouden wij hebben.... Zouden we wat??" vraagt Luca. "Shit. Ik zei dat hard op he?" Ik zie dat Luca ook aan het blozen is. IK kijk naar de grond om zijn verwarrende blik te vermijden. "Laten we maar gaan zoeken naar dat boek" zeg ik. Ik kijk om heen naar de boeken. "Hoe gaan we dat boek hier ooit vinden? Het is hier gigantisch groot. Er staan hier minstens 1000 boeken. We vinden het boek wel. Mijn broer zet boeken altijd op alfabetische volgorden. Maar dat is van de schrijver! En ik weet niet van welke schrijver het boek is en hoe het boek er uit ziet." Luca denkt diep na. 'We vinden het wel Skylar. Hoe moeilijk moet het zoeken van 1 boek in een bibliotheek met 3000 boeken zijn? Onmogelijk! zeg ik. Luca grijnst. "Als jij nou begint te zoeken bij het einde van de bibliotheek dan zoek ik hier in het begin." Ik kijk de grote bibliotheek in. dan knik ik ja en loop ik naar het einde terwijl ik verbijsterd om mij heen kijk. "Nooit gedacht dat zo'n grote bibliotheek in het kasteel zou passen. Volgens mij he b ik geen eens de helft van het kasteel gezien." Ik zucht diep. "Hoe kan ik ooit nou dat boek vinden?" Uit mijn ooghoek zie ik iets bekends staan in het donkere hoekje. Ik begin te haperen. Ik wil me om keren en zo hard mogelijk wegrennen en in Luca's armen belanden. Maar iets in mij zegt dat ik dapper moet zijn en het moet achtervolgen. Ik draai me volledig om naar het figuur in de hoek. Mijn hart bonkt in mijn keel. Het meisje dat mij de put in wou sleuren. In haar ene hand houd ze een versleten teddy beer in haar hand. Haar zwarte haren hangen voor haar ogen waardoor je haar gezicht nauwelijks kan zien. Ik probeer goed te slikken. Alle angst die door mijn lichaam lopen zijn gewoon niet te beschrijven. Maar toch loop ik langzaam naar haar toe. Het meisje komt de duistere hoek uit en rent door de bibliotheek heen. Ik probeer haar bij te houden maar ze rent veel te snel. "Vang me dan!! vang me dan!!!" schreeuwt het meisje speels. Ze rent om de kast heen waardoor ik haar niet meer kan zien. Ik ben ergens in de bibliotheek wat ik helemaal niet ken. De bibliotheek is hier donker en koud in tegenstelling bij Luca daar is alles nieuw, warm en licht. De boeken zijn heel oud en versleten en de kasten lijken wel alsof ze elk moment uit elkaar kunnen storten. Ik loop om het hoekje heen en kom uit op een doodlopende want gang. "Ik snap het niet. Het meisje rende hier heen. waar is ze dan?" Ik krijg rillingen over mijn hele lichaam heen. Ik durf niet om te kijken want ik ben bang dat dat meisje achter me staat. Ik zie een zwart boek op de bovenste plank liggen dat net iets uitsteekt dan alle andere boeken. Ik kijk op de kaft. Een kreet van vreugde komt mijn mond. "Gevonden!!! Gevonden!!" gil ik. "Dankje" zeg ik zachtjes in mezelf voor het meisje. Luca komt naar mij toe rennen. "Waar dan? op de bovenste plank" antwoord ik. "Hoe the Hell heb je dit deel van de bibliotheek in vredesnaam gevonden. Ik.....eh....Het is nogal lastig uit te leggen. En waarom hijg je zo? Heb je gerend?" Ik wil niet tegen Luca zeggen dat zijn zusje ons geholpen heeft want dat zou hij misschien niet geloven of hem verdriet doen. "Het maakt niet uit hoe je het gevonden hebt. We hebben het in ieder geval gevonden nog binnen een half uurtje. Dus waar ligt dat boek? "Ik wijs naar de bovenste plank waar het zwarte boek onder stof ligt. "Daar kunnen we nooit bijkomen wacht even dan haal ik de ladder uit het andere deel van de bibliotheek." Luca loopt de hoek om. "Daar sta ik dan alleen..." Ik blijf een tijdje staren naar het boek totdat ik zie dat het kleine meisje weer naast me staat. Ze staart ook net zoals mij naar het boek. Haar haren zijn uit haar gezicht. Haar kleine gezichtje..... is helemaal verrot. Ze ziet eruit als een zombie maar dan veel erger en verdrietiger. Op de een of andere manier ben ik deze keer niet bang. Ik heb geen rillingen of een angst die door mijn lichaam heen stroomt. Ik voel me relaxed en rust vol. Ik kijk het kleine meisje aan. Met een schorre stem komt er een bedankje uit mijn mond. Het meisje kijkt naar mij. Ze houd haar hoofd een beetje scheef om haar verwarring te laten tonen. Er komen een druppels bloed uit haar ogen dat lijkt op tranen. Ik voel medelijden in mij opzwellen. Het meisje staart me aan." Ik wil naar mama en papa. Weet jij waar ze zijn?" Het meisje wrijft met haar hand over haar nek. Ik zie een diepe snee met opgedroogd bloed er om heen. IK ga op mijn knieën zitten zodat ik even lang ben als haar. Ik pak de hand van het meisje vast en aai er zachtjes over. Haar hand is skelet met half afgebladderde huid eraan. Haar hand voelt koud aan. Maar ik negeer dat. "je hoeft niet bang te zijn meisje. Ik ga je ouders zoeken. Ik ben bij je. Er zal niets gebeuren." Er komt een schattig glimlachje op haar gezicht door haar tranen heen. "Je bent mooi als je glimlacht". Het meisje geeft me een knuffel. IK voel de koelte van haar lichaam maar ook de warmte vanbinnen die ik krijg door de knuffel. Ik hoor luide voetstappen in de verte. Dat is vast Luca. Ik draai me hoofd om. Luca komt naar mij toe lopen met de ladder. Ik voel een klein briesje. "Het meisje is weg...."Dat maakt me eigenlijk ook weer bedroefd." Luca zet de ladder tegen de kast aan. De ladder ziet er erg wiebelig uit. "Ik pak wel dat boek" zeg ik wanneer Luca op het punt staat om naar boven te klimmen. "Ik weet niet of dat een goed idee is. Straks val je nog. Ben je bezorgt om mij?" De zin floept zomaar uit mijn mond. "Luca kijkt geërgerd. "Nee ik ben niet bezorgt om jou als je valt dan vallen boeken op de grond en dat zal zonde zijn." Ik grinnik. "Ik weet heus wel dat hij bezorgt om mij is hij wilt het alleen niet toegeven." Langzaam klim ik omhoog op de ladder. Ik sta uiteindelijk helemaal op het puntje van de wiebelige ladder. "Ik kom er net niet bij!!" Schreeuw ik naar Luca die beneden staat. "Kom maar naar beneden" schreeuw hij terug. Ik negeer Luca want ik moet dat boek zien te krijgen. Ik hou met 1 hand de lange boekenkast vast. Ik ga voorzichtig op mijn tenen staan. "Damn it!! Skyler kom naar beneden!! Je gaat vallen!! Skyler luister naar mij vergeet dat boek!! Ik luister niet naar hem. Met de vingertoppen van mijn hand voel ik het boek. Ik strek mijn arm zo ver mogeli9jk uit. De ladder begint te trillen. Ik schuif het boek naar voren. "Ik heb het bijna." Het boek schuift van de plank af. "Ik heb het!!!" schreeuw ik. Ik houd het boek stevig tegen mij aan geklemd. "Kom nu nou maar naar beneden!!!" De ladder begint erger te trillen. Ik wil naar beneden klimmen maar op dat moment valt de ladder om. Ik hoor Luca schrikken. Ik val naar benden langs de boeken kast heen. Als ik op de grond val dan ben ik zeker weten in een keer dood. Zo hoog stond ik op die ladder. Ik sluit mijn ogen. Ik durf niet te kijken hoe de grond steeds dichterbij mij komt. Op eens stopt het. Alles.... "IK hoor nu toch dood te zijn? Waarom voel ik de grond niet?" Het lijkt net alsof ik zweef en de grond nooit ga bereiken. Ik open langzaam mijn ogen. bang voor wat er zal komen nadat ik mijn ogen open doe. Ik zie Luca's gezicht bezorgt kijken. "Ben ik dood?" Er verschijnt een klein lachje op Luca's gezicht. "Nee je bent niet dood" antwoord Luca. "Dat was je wel bijna. Je kan soms zo eigenwijs zijn!!" Ik zie dat Luca mij vast heeft. "Hij heeft mij opgevangen. Hij heeft mijn leven gered. Ik krijg het warm van binnen. Op de manier hoe hij naar mij kijkt. Op de manier hoe hij me vasthoud alsof ik een dun stukje glas ben. "Je mag me wel neer zetten hoor" Zeg ik met een glimlach. Luca doet gehoorzaam wat ik zeg. Ik heb nog steeds het boek in mijn armen geklemd. "Het is ons gelukt" zeg ik met een brede grijns. Ik kijk naar het zwarte boek dat helemaal onder de stof zit. "Het is tijd om de geheimen te ontrafelen van dit kasteel. Na meer dan honderd jaar weet ik nog steeds niet alles van dit kasteel. Het is tijd voor de waarheid Skylar. We gaan Violet en mijn zusje redden." zegt Luca met een klein glimlachje. Die glimlach herken ik. Hij heeft dezelfde glimlach als het kleine meisje. Maak je maar geen zorgen Violet. Ik kom er aan. Ik ga je redden.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen