“Rose, ben je bijna klaar?” De luide en zelfzekere stem van Rose’s moeder galmde door het grote huis. Rose liet een luide zucht over haar lippen rollen. Nee, ze was niet bijna klaar. Ze zou nooit klaar zijn om te vertrekken. Met een boze blik keek Rose kort even naar de bagage die naast haar deur klaarstond. Er stond redelijk veel, maar ze gingen dan ook voor een maand weg. ‘Vakantie’ noemde haar moeder dat dan. Rose noemde het liever de hel. Ze had niet geantwoord op de vraag van haar moeder en haar dus eigenlijk gewoon genegeerd. Ze wou niet vertrekken.

“Rose Charlotte Greene, moet ik soms naar boven komen?” weer rolde er een zucht over Rose’s lippen.

“Ik kom al”, mompelde de chagrijnige meid dit keer wel. Toch treuzelde ze nog even voordat ze haar bagage naar beneden begon te sleuren. Doordat ze zoveel moest dragen, viel Rose ook nog eens bijna van de trap. Echt handig was ze niet. Beneden stond haar moeder al aan de deur, naast de koffers van Finn. Finn was Rose haar kleine broertje. Hij was nog maar vier en redelijk irritant. Of laat die redelijk maar gewoon weg. Natuurlijk liep dat klein mormel nu door het huis als een kip zonder kop. Hij had duidelijk wel zin in deze reis, in tegenstelling tot zijn grote zus.

Echt een reis kon je het trouwens niet noemen. Ze gingen namelijk voor een hele maand weg om hun familie te bezoeken. En niet dat soort familie dat leuk is op feesten. Nee, saaie familie die ze nooit zagen en waar ze ook nooit iets leuk mee deden. Rose zou liever thuis blijven, maar daar hadden haar ouders anders over gedacht. Net zoals elk jaar moest hun ‘kleine meid’ weer eens mee. Kleine meiden worden echter groot. Rose was nu al 20 en zou volgend schooljaar afstuderen. Deze vakantie zou dus veel liever op stap gaan met haar vrienden en de wereld ontdekken.

Ze zou daarentegen een hele maand lang vast zitten in een of ander chic hotel en op familiebezoeken gaan. Best belachelijk eigenlijk. Haar grootouders hadden een gigantisch huis maar toch moesten Rose en de rest van het gezin logeren in een hotel. Gewoon omdat haar grootouders zogezegd geen plaats hadden.

“Moet er nog iets in de auto geladen?” vroeg Rose haar vader terwijl hij weer naar binnen kwam. Zonder wat te zeggen wees Rose naar haar koffers. Haar vader tilde deze op en ging zonder wat te zeggen terug naar buiten. Haar ouders wisten dat ze boos was omdat ze mee moest gaan, dat had ze genoeg laten merken. Gisteren hadden ze er zelfs nog ruzie om gemaakt. Rose vond dat ze ondertussen oud genoeg was om zelf te kiezen of ze meeging of niet maar daar waren haar ouders het niet mee eens. Jammer genoeg.

“Bekijk het langs de positieve kant, misschien leer je er wel een leuke jongen kennen”, zei haar moeder een tijdje later toen ze in de auto zaten. Rose rolde enkel maar met haar ogen. Daar geloofde ze helemaal niets van. Maar wie weet, misschien zou ze wel echt iemand leren kennen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen