Foto bij ¤031¤

Oeh, ik ben op zoek naar soundtracks voor dit verhaal en ik heb er al een aantal gevonden (: Al komen de meesten pas tot diens recht later in het verhaal. (;
Ik denk dat ik ze bij het volgende stukje post, of misschien het stukje daarop.
Maar ik dacht, ik zeg het alvast even. (;

Hhmm... Dit is trouwens best een lekker lang stukje! Veel leesplezier (;

Maar het bleef rustig, de man dronk zijn drankje en bestelde er nog één en wij konden gewoon ongestoord verder met ons eten al vroeg ik me af wat de man gedaan had en waarom hij zich geen zorgen maakte over al het bloed dat je waarschijnlijk met het grootste gemak uit kon wringen als je zijn shirt in handen zou krijgen.
"NOG ÉÉN!" Met een luide klap zette hij zijn aardwerken beker terug op de bar, waardoor we allemaal collectief even opschrokken en de barman nee zagen knikken. "Je hebt genoeg gehad, lad."
Dit viel echter niet in goede aard, wat te zien was aan het gezicht van de man.
Niemand hield hem echter tegen toen hij woedend zijn kruk omgooide en de barman bij diens tuniek greep. "Ik betaal toch? Waarom zou je het dan weigeren?"
"Dronkenlappen worden niet geholpen." De barman bleef rustig, wat hem niet echt hielp want het leek de man alleen maar kwader te maken, zo kwaad dat zijn hoofd rood aanliep en bij sommige bloedstrepen kon je al niet meer onderscheiden door de kleur die hij aangenomen had.
“Ik ben niet dronken!” Maar alles in zijn stem bewees het tegendeel.
De barman schudde diens hoofd en schonk iets in een glas, maar het leek niet op bier.
En de dronken man was nog wel zo bij kennis dat hij het zelf ook opmerkte. “Wat de fuck probeer jij mij te geven?" Hij gooide de inhoud van het glas in het gezicht van de barman, die zelf naar achter week. "Eric..."
"Niets Eric, het is allemaal veel te oneerlijk!"
Voorzichtig keek ik even opzij naar Thomas, hoorde dit nog wel bij het spel? Want de barman keek ook verdwaasd om zich heen voor bevestiging van anderen.
"Eric, je krijg geen bier meer." Het leek alsof de barman het toch nog probeerde, maar daar nam die jongeman die schijnbaar Eric heet geen genoegen mee.
Hij dook over de bar heen en greep de barman bij diens kraag en trok hem terug over de gehele bar heen. "Ik laat me niet tegenhouden door jou!"
Tot mijn onrust waren er meerdere van de organisatieleden erbij komen staan, of om het beter te zeggen, als een soort beschermde cirkel geheel om het veldje heen.
Alsof ze klaar stonden mocht het echt verkeerd gaan, dit hielp me niet echt.
De man die onder het bloed zat hield de barman nog steeds bij diens kraag en leek hem elk moment te kunnen gaan slaan, maar een meisje kwam naar hem toe gerend om hen te stoppen door zijn vuist en zijn schouder vast te grijpen. "Eric!"
"Hou je erbuiten Abby."
"Nee."
"Ga weg!" En met een zwaai van zijn arm die hij vrij maakte van de kraag raakte hij haar in het gezicht waardoor het meisje met een smak van hem af viel.
"Genoeg!" Het geluid kwam dichter van mij vandaan dan ik verwachtte en ik was dan ook geschrokken toen Thomas opgesprongen was. "U kunt beter even ergens rustig gaan zitten."
De man liet de barman los, die met een klap op de grond viel, maar daar besteedde Eric geen aandacht aan.
"Hou jij je erbuiten, jij hebt een perfect leventje." Hij leek op Thomas af te willen stappen dus sprong ik ook snel op. De blik in zijn ogen ging normale aanwezigheid ver te buiten.
De ogen van de jongeman schoten direct naar mij toe. "En jij." En priemende vinger stak vervaarlijk mijn kant op. "Ik heb jaren moeite gedaan om ook maar een auditie te krijgen bij Long lived they after en jij hebt je zo even naar binnen geneukt."
Mijn mond viel zowat open zodra hij die woorden geuit had.
Wat?
Ik was zo geschokt dat ik het glas dat op me afkomt niet op tijd zag en het glas spatte tegen mijn huid aan in stukjes, kleine stukjes glas boorden zich in mijn schouder waar de huid open en bloot tentoon lag.
Thomas was de eerste die daarop reageerde, al waren er meerdere mensen die in een commotie uitgebroken waren en meerdere mensen van de theatergroep snelden zich naar Eric om hem achter de schermen te trekken, maar hij wist te ontkomen aan hun grepen en liep nu stug op mij af.
Ik had mijn hand ter bescherming in de buurt van mijn schouder getrokken, waar ik de glinsterende glasschilfers voorzichtig wegveegde terwijl ik in een waas de grotere stukken die door mijn opperhuid heen waren gedrongen eruit trok, waardoor het licht de rode kleur van mijn bloed reflecteerde dat van de scherven afdrupte.
"Celia!" Thomas wilde naar me toesnellen, maar hij probeerde ook Eric bij me uit de buurt te houden en het tweede had zijn prioriteit, voor er ergere dingen zouden gebeuren.
Al slaagde hij daar nog niet heel erg goed in. Eric duwde Thomas met het leek de grootste gemak aan de kant en de woede in zijn ogen lieten mijn spieren verstijven.
Maar voor hij zijn handen aan me wist te vergrijpen kneep ik mijn ogen dicht, als ik ook maar een stoel op zal tillen zou ik mijn schouder in moet spannen wat de wonden alleen maar erger zou maken.
Dus een verdedigingsplan was al helemaal naar de knoppen.
Een luidde klap weerklonk dicht bij me, maar net toen ik mijn ogen wilde openen voelde ik hoe twee armen zich om me heen sloten en me tegen de grond aan drukte. Dringend maar zachtaardig om mijn schouder niet nog meer pijn aan te doen lag ik en nog geen paar seconden later op de grond en juist dat zachtaardige weerhield me ervan om tegen te stribbelen, want dit was zeker Eric niet.
Terwijl ik mijn ogen dichtgeknepen hield zag ik toch de donkere omvang van de persoon die me afschermde van de agressie van Eric, die ik nu hoorde vloeken op een paar meter afstand nadat hij mijn schild een flinke dreun op diens rug had gegeven.
Waarschijnlijk hadden ze hem te pakken weten te krijgen in zijn tirannie.
"Excuses voor het ongemak, we gaan er even een tijdje tussenuit."Een vrouwenstem galmde door een speaker heen. "U krijgt de avond vergoed en het eten dat nu geserveerd word is van de zaak en is vrij om mee te nemen."
Maar niemand leek daar echt op te reageren.
Ik opende mijn ogen pas toen ik met zekerheid kon vaststellen dat Eric geheel verdwenen was.
De ogen van Jonathan hadden zich in de mijne geboord, als was het grootste gedeelte van zijn gezicht gehuld in schaduwen doordat hij de lichtbronnen blokkeerde.
Zwijgend hing hij boven me en de twinkeling in zijn ogen schoot van uiterste bezorgdheid naar een vreemde soort van verlangen. Een blik die mijn keel droog maakte en mijn hart nog harder deed kloppen dan dat het al deed.
Shit, het voelde alsof mijn hart in lichter leien stond.
Een pijnlijke steek in mijn schouder maakte me los van zijn ogen en mijn gedachten aan hoe dichtbij hij was.
"Zou je alsjeblieft van me af willen? Ik wil graag naar een plek waar ik het glas uit mijn schouder kan halen." Het verbaasde me ten zeerste dat ik die woorden ook maar aan elkaar eruit kreeg, zowel door de pijn als door de verleiding die in zijn ogen doorschoot en die als een vlammetje in mijn borst op was komen wakkeren.
Alsof hij zich nu pas echt realiseerde dat hij over me heen hing week hij van me af waardoor hij het vurige moment verbrak en hielp hij me voorzichtig overeind, waar hij me ondersteunde, al verschoot zijn gezicht ook in pijn terwijl hij met zijn vrije hand zijn rug ondersteunde.
Jonathan...
Dit was nu al de tweede keer dat hij klappen voor me incasseert.
Mijn ogen keken even om zich heen. Eric was inderdaad nergens meer te bekennen en een aantal leden van de crew waren aan het helpen om de open plek weer wat netter te laten ogen.
Uiteindelijk kwamen ze uit bij Thomas, maar die keek naar Jonathan. Hij keek naar Jonathan alsof hij het glas naar me gegooid had. Waarom keek hij zo?
"Kom maar lieverd, we gaan naar de EHBO hier in het dorp." Morgan haalde me uit mijn gedachten en had een arm om me heen geslagen om me zo over te nemen van Jonathan, die ze ook ferm aan haar andere hand meetrok. "En jij gaat ook mee, iemand moet even naar je rug kijken."

Reacties (3)

  • Wyrden

    Wat een Crazy!
    Kudo

    6 jaar geleden
  • Jarnsida

    Allemachtig! Dat was wel weer een avondje... Wat een idioot. Maar gelukkig waren daar Jonathan en Thomas, maar vooral Jonathan, om Celia te redden. Maar nu heb je weer dat mysterie opgebracht en ik wil zooooooo graag weten wat het inhoudt

    6 jaar geleden
  • katl1

    Wow, dat was even onverwacht!
    SNEL VERDER!!!!!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen