Foto bij unwritten

Luca kijkt me aan. "Maak je het nog open?" Ik zucht diep. "Daar gaan we dan". Luca schuift tegen me aan en buigt over het boek heen. Ik krijg een warme gloed vanbinnen. Ik en Luca zitten samen in de bibliotheek op de grond tussen de puinhoop die we hebben gemaakt. Ik blaas het stof van het boek af. Een stof wolk walmt om ons heen. Met trillende handen maak ik het boek open. "Is dit echt de redding voor Violet? Of is dit nog maar het begin en valt er nog een hele reeks met raadsels op te lossen"? Op de eerste bladzijde van het boek staat een naam maar dan door gekrast waardoor ik het niet kan lezen. "Moet ik voorlezen?" Luca knikt. Ik sla de bladzijde om. "daar gaat die dan..."

Lief dagboek,
Het is alweer twee dagen geleden dat onze lieve, kleine Sarah is vermoord. Lilly is nu in de rozentuin. Ze geniet van de zon in haar gezicht terwijl er koude tranen langs haar wangen lopen. Ik kan niet zonder onze kleine Saar. Maar ik moet wel. Ik ga de dader vinden en snij dan zijn keel door. Dat is wat de dader verdient. Nadat we de dader hebben gevonden gaan we hier zo snel mogelijk weg uit deze Hell. Ik wou altijd al een boerderij. Lilly wou altijd al moestuin. En nog belangrijker zijn de jongens. Hun zijn het belangrijkste op dit moment. Het gaat niet zo goed met Lucardo. Hij is de laatste tijd agressief en is graag alleen. Hij heeft moeilijk om de dood van onze kleine Saar te verwerken. Ik denk dat hij er nooit over heen komt..........

Ik stop even met lezen en kijk naar Luca. Hij heeft tranen in zijn ogen. Hij probeert ze tegen te houden. "Moet ik doorgaan met lezen? Ja alsjeblieft....." Ik kijk hem bezorgt aan maar dan sla ik de bladzijde om van het boek. "Is dit je vaders dagboek?" vraag ik aan Luca. Hij knikt.

lief dagboek,
Deze plek is een Hell. De duisternis.....Overal... Ons magische kasteel is niet meer ons huis. Het is niet de veilige plek dat we altijd dachten dat het was. Het bos....... We komen hier nooit levend weg. De put.... Het is zo diep. Het is eindeloos. De put brengt de doden mensen weer tot leven. en brengt de levende mensen weer tot dood. Ik heb een deal gesloten met de familie Malone... We slopen de put van het kwaad..... De put waar onze lieve kleine Saar is vermoord.

Ik kijk naar Luca. Dikke krokodillen tranen lopen over zijn wangen heen. Het doet me pijn om hem zo te zien. Ik wil niet verder lezen. Maar hij wil dat. Hij accepteert de pijn dIe hij heeft. En misschien is dat juist goed. ... Ik bijt op mijn lip. Ik moet wel verder lezen... Ik sla de bladzijde om. En begin verder met voorlezen.

Lief dagboek,
Het is voorbij. Onze levens. Wat moet ik nu doen? Ik ga dood. dat weet ik. Maar hoe zit het met mijn jongens. Hun moeten hier weg... Ze mogen niet blijven bij het kwaad. Het zal ze vernietigen. De put..... Ik kon de put niet platgooien. De put verzette zich met al het kwaad. Het zal me achtervolgen en vermoorden net zoals het bij Saar gebeurde. De dader bestaat niet. De dader is duisternis. Alle duistere wezens... De doden. beneden in de bodemloze put. Ik heb het met mijn eigen ogen gezien. Het zal niet lang meer duren. Ik ben doods bang. De put brengt de dood... Maar ik moet sterk blijven en zorgen dat mijn jongens het overleven. Er is maar 1 manier om de duisternis te doden. Dat is door..............

Ik stop met lezen en haal diep adem. "Ga verder" zeg Luca geïrriteerd. "Dat kan niet. Dit is einde. Hij heeft verder niks opgeschreven. Nou.... Dat heeft hij wel maar hij heeft het doorgekrast. " Luca zucht diep. "Laat mij eens kijken." Hij rukt het boek uit mijn handen." Verdomme!!"zegt hij boos. Ik krimp in elkaar. Ik zie in zijn ogen woede. Ik kan maar beter niks zeggen. Maar ik moet het wel vragen. Ik heb antwoord nodig. Zo snel mogelijk voor Violet. "Jij weet veel meer van dit kasteel en van dit alles. Jij hebt heel veel geheimen toch?" Ik hoor Luca iets onverstaanbaars brommen. "Waarom hou je dingen voor me achter? Ik dacht dat we samen jouw zusje en mijn vriendin gingen helpen?" Ik zie zowat stoom uit Luca's oren komen. Ik heb hem boos gemaakt. Hij staat nu op ontploffen. Ik durf hem niet te aan te kijken. "Wij gingen helemaal nooit iets samen doen!!! En wat kan mij nou jou stomme rot vriendin nou schelen of mijn zusje!! Als ik geheimen heb dan blijven die ook geheim en vertel ik ze niet door aan iemand zoals jou!!!" Luca staat op.. Hij staat op het punt net weg te stampen. Maar ik sta op en pak hem bij zijn pols vast. "Het spijt me Luca. Je hebt gelijk. Ik hoef jou geheimen niet te weten. Iedereen heeft zijn eigen geheimen. En we hoeven dit ook niet samen te doen als je dat niet wilt. Maar laat me je dan alsjeblieft helpen. Ik wil je zusje voor jou zoeken en redden. En jij hoeft mij daar ook niet voor te helpen. Want ik ga jou helpen." Luca rukt zich los. "Ik hoef jou hulp niet!!!" schreeuwt hij. "Je snapt er helemaal niks van en dat zul je ook nooit snappen!! Luca duwt mij op de grond. Ik beland tegen de kast en er vallen een paar boeken naar beneden op mijn hoofd. Mijn hoofd doet pijn. Maar Luca kijkt niet eens om maar stampt gewoon weg. "hoe kan hoe hij dit nou zeggen?" De manier hoe mij duwde moet mij denken aan school. Aan de pesterijen. Aan hoe Cheyenne en max boven aan de trap stonden. Te kijken hoe ik naar beneden viel. Hoe een pijn ik had. "Het kan me niet schelen wat Luca denkt. Als hij zijn zusje niet terug wil haal ik dat zusje wel niet voor Luca maar voor mij. Ik ga wel alleen naar het bos. Om hun te redden.... Niet voor Luca... Maar voor mij. Omdat ik wel om hun geef. En ik niet kan aanzien hoe zij pijn lijden. Er vallen een paar druppels tranen uit mijn ogen. Ik zit genadeloos tegen de boekenkast aan. Mijn hoofd doet pijn. Maar met alle kracht sta ik op. Ik help jullie..., Ik kom eraan.... Als hun het niet doen... Dan vernietig ik wel de duisternis.....................

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen