Hoofdstuk 27




~ Wherever it is you'll know that I'll find you
Wherever you'll go you know that I'll guide you
Nothing can take you, lead you away from home
Whenever you need me I'll be beside you
Carry you with me
I'll light the way back home ~
Emma Bale, Run

Harry POV

Uiteindelijk ben ik dan niet te weten gekomen wat het geslacht zou zijn van Jane’s baby.
Later die avond/nacht hebben we beslist dat Jane en Jessica bij mij thuis konden verblijven. Kamers en ruimte genoeg en zo was ik voor een keer ook niet helemaal alleen. Maar die nacht kon ik niet slapen. Blijkbaar was ik de enige niet.

Geïrriteerd omdat ik de slaap niet kan vatten stap ik uit bed. Ik trek mijn joggingbroek aan en stap mijn kamer uit. Ik ga naar de keuken en zet de waterkoker aan. Eenmaal het water klaar is, giet ik het in een kop en hang er een zakje thee in. Misschien lukt het me na dit kopje wel om te slapen. Met de kop thee in mijn handen ga ik naar buiten. Vanuit mijn tuin heb ik een goed zicht op een deel van Oost-Londen. Eenmaal buiten voel ik de koude van de nacht door de stof van T-shirt heen. “Kun je ook niet slapen?” Van schrik laat ik mijn kop thee vallen. Ik kan nog net achteruit springen om het opspattende hete water niet over mijn voeten heen te krijgen. “Sorry,” Jane zit op de schommelbank die in mijn tuin staat. Ze heeft een deken rond zichzelf gewikkeld en staart in de verte. Even vergeet ik dat ik net mijn kop heb laten vallen en ga naar Jane toe. “Is alles goed?” Met een kleine glimlach knikt ze. “Ik kon niet slapen.” Ik zet me naast haar neer. Waardoor de schommelbank wat begint te schommelen. Ze heeft me nog niet aangekeken. Ze blijft voor zich uitstaren. “Als ik thuis niet kan slapen ga ik ook buiten zitten. Zo kan ik de sterren beter zien. Zo voelt het ook alsof ik dichter bij mam, pap en Tyler ben. Soms praat ik zelfs met hen.” Jane ziet er zo kwetsbaar uit op dit moment. “Je hebt een mooi zicht van hieruit.” Ik knik terwijl ik de bank zacht laat schommelen. “Dat is een reden waarom ik dit huis gekozen heb. Als ik ’s nachts –zoals nu- niet kan slapen, kom ik hier zitten. Van al die bewegende lichten word ik moe, het gebeurd soms dat ik hier ’s morgens wakker word.” Jane kijkt me voor het eerst aan, met een kleine glimlach op haar gezicht. “Nog eens sorry van net. Het was niet mijn bedoeling om je zo te doen schrikken.” “Geen probleem.” Een koude rilling loopt over mijn ruggengraat naar boven. “Kom.” zegt Jane en houdt het deken waar ze onder zit wat omhoog. Ik schuif wat dichter naar haar toe waardoor we nu samen onder het deken zitten. “Waarom kon je niet slapen?” Jane haalt kort haar schouders op. “Ik denk waarschijnlijk te veel na.” “Waarover?” Misschien ben ik wel iets te nieuwsgierig. “Je hoeft het me niet te vertellen als je niet wilt hoor.” Jane haalt diep adem. “Over de toekomst, over de bevalling, over de baby, over alles.” We kijken elkaar niet aan tijdens het gesprek, we kijken voor ons. We kijken naar de lichten in Londen. “Kijk je ernaar uit, naar de bevalling bedoel ik.” Nu kijk ik Jane wel aan. Ze schudt haar hoofd. Kort kijkt ze me in de ogen aan. “Mijn moeder is gestorven bij de bevalling van Jessica.” Even blijft ze stil en dat doe ik ook. “Ze heeft te veel bloed verloren. De dokters hebben haar twaalf uur gegeven. Ze zou er door komen of helemaal niet. Na zes uur was ze er niet meer.” Tranen blinken in haar ogen. “Ik ben bang dat hetzelfde met mij gaat gebeuren. Wie moet er dan voor Jessica en de baby zorgen? Ik ben bang voor de bevalling Harry, ik ben echt doodsbang.” Deze reactie had ik niet verwacht. Instinctief leg ik een arm om haar schouders. Het moment dat ze mijn hand op haar schouder voelt, legt ze haar hoofd op mijn schouder.

Die avond ga ik niet snel meer vergeten. Voor het eerst heb ik haar zo breekbaar gezien. Voor het eerst heeft ze een stukje van zichzelf blootgegeven. Door die avond ben ik nog zekerder geworden over het feit dat ik haar wil helpen. Wat er in de toekomst ook nog mag gebeuren. Ze heeft al genoeg meegemaakt.

~~~~~~~~~~~~~~~~~
Sorry dat er dit keer geen 'Jane POV' inzit, maar het stukje van Harry
is langer geworden dan ik verwacht had. Maar in het volgend stukje
zal er weer een 'Jane POV' inzitten.
Wat vonden jullie van dit stukje? Let me know!
LUFU

Reacties (2)

  • FrannieSuggy

    K vind haar zo zielig ;(

    4 jaar geleden
  • HaroldS

    Echt een heel mooi stukje! Als ik Harry was zou ik met haar naar een psycholoog gaan zodat ze haar verdriet uit kan spreken en een proffesioneel iemand haar kan helpen. Mits ze dat wilt natuurlijk. Maar het is ook zo goed dat Harry een luisterend oor is en er altijd voor haar is

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen