Chapter 51

Door: maybo
Onderdeel van: Living the dream - George Weasley 16+
Laatst bijgewerkt: 2 jaar geleden
Geactiveerd op: 2 jaar geleden

Foto bij Chapter 51

Heeee, heel erg sorry dat ik de laatste tijd (zeg maar gerust maanden, sukkel) niet heb geschreven en ik heb volgens mij helemaal geen verklaring gegeven, dus nu is het het lulligste excuus ooit, maar wel de waarheid: EINDEXAMENS. Ik had het echt extreem druk en allemaal deadlines enzo, maar nu is alles achter de rug én ik ga een tussenjaar doen, dus heb ik tijd om alles in te halen!

breed | medium | small

Ik heb de afgelopen vier dagen niets meer gehoord van George. Tot nu dan. Ik loop moeizaam met de krukken en de brief richting het bos. Het bos is de enige plaats waar ik zonder toezicht alleen kan zijn. Ik mag twee uur per dag naar buiten en na de vakantie kan ik weer naar de lessen. Ik laat me op een omvergevallen boom zakken en open de brief.

Lieve Noot,
Pa is op zijn werk aangevallen door een grote slang. Harry zag het in een soort droom en waarschuwde Perkamentus. Als hij dat niet had gedaan, was pa nu overleden. Ma komt jullie morgen ophalen van het perron in London.
George

Ik zucht en laat de brief zakken. Ik lees dat hij gestrest is en daar is normaal een hoop voor nodig. Waarom gebeuren er dit soort dingen. Mijn hoofd begint te bonzen. Ik sluit mijn ogen en buig me voorover. ‘Nola?’ Ik kijk om en zie Hermelien. ‘Je ogen zijn groen.’ ‘Oh.’ Ik knijp ze kort dicht en concentreer me. ‘Ik ben nog niet helemaal fit.’ Ze knikt. ‘Ik vroeg me af of je mee wil avondeten in de grote zaal? Je moet pas terug zijn over drie kwartier.’ Ik kijk nog even naar de brief van George. ‘Ja, is goed.’

Ik draai me geschrokken om wanneer ik een knal hoor. George staat middenin de slaapkamer. Ik grijp naar mijn hart. ‘O mijn god, kon je niet gewoon aankloppen?!’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Nee, ik kan verschijnselen.’ ‘Dat zie ik.’ Hij loopt naar mij toe. ‘Ik wist niet dat je er al was.’ ‘Je was ook niet thuis.’ Hij slaat zijn armen om mijn middel. ‘Ik moest kerstcadeaus kopen.’ Hij geeft mij een kus. Er klinkt nog een luide knal, maar deze negeer ik. ‘Let maar niet op mij, ik kom alleen van de show genieten.’ Ik lach en laat George los. Fred spreidt zijn armen en ik geef hem een knuffel. ‘Hoe is het met Arthur?’ Ik ga op het bed zitten. ‘Hij komt vanavond.’ Ze laten zich naast mij vallen. Ik pak hun handen en verstrengel mijn vingers met die van hun. We laten ons achterover vallen. ‘Weetje hoe saai Zweinstein is zonder jullie?’ Ze draaien naar mij toe. ‘Nee, hoe saai is het?’ Ik lach. ‘Saai.’ Ze geven elkaar een high five. ‘Ze kan niet zonder ons!’ ‘Don’t flatter yourself.’ Ze wiebelen met hun wenkbrauwen. ‘Klopt het trouwens dat Remus er is?’ Ze knikken. ‘Volgens mij is hij in de keuken.’ ‘Oké.’ Ik geef ze beide een kus op de wang. ‘Tot straks.’ Ik pak mijn toverstok en verschijnsel naar de keuken. ‘Lupos!’ Hij kijkt op van zijn koffie. ‘Nola.’ Hij staat op en geeft mij een stevige knuffel. Ik zucht. ‘Wees nou niet zo als alle anderen.’ Hij kijkt mij verward aan. ‘Iedereen doet alsof ik een dierbare verloren heb.’ ‘Je bent bijna dood gegaan.’ Ik haal mijn schouders op. ‘Maar ik werd gered door mijn Beta’s.’ ‘Je beta’s?’ Ik leg de krukken op tafel. ‘Ja, mijn beta’s. Ik word hun alpha.’ Er ontstaat een bezorgde frons op Remus’ gezicht. ‘Ik ben de sterkste en machtigste weerwolf die er bestaat. Ik werd geboren, zodat ik een weerwolf kon worden en een alpha kon zijn.’ ‘Nola, je ogen verkleuren.’ Ik kijk hem boos aan. ‘Het maakt me niet uit dat ze verkleuren. Mijn wolf is een deel van mij!’ Hij doet een stap naar voren en ik voel de woede zich in mij opborrelen. ‘Je bent jezelf niet. Je moet…’ Ik sla hard op de tafel die meteen breekt en in elkaar zakt. ‘Waag het niet te zeggen wat ik moet doen.’ Remus trekt verdedigend zijn toverstok. Ik voel mijn benen breken en val op de grond. Een gil verlaat mijn lippen. Mevrouw Wemel komt de eetkamer in rennen. ‘Wat is hier aan de hand?!’Ze kijkt geschrokken naar Remus die zijn stok nog steeds vast heeft. ‘Wat bezielt je?!’ Hij laat zijn stok zakken. ‘Ik doe niets.’ Mijn ribben breken en nog een gil verlaat mijn mond. Twee knallen en de tweeling verschijnt in de keuken. ‘Wat gebeurt er?!’ George rent naar mij toe en knielt naast mij. ‘Hoe kan het dat ze transformeert?’ Remus schudt zijn hoofd. ‘Dat kan niet. Het is geen volle maan!’ Een beestachtige brul verlaat mijn mond. George legt zijn handen op mijn wangen en zorgt dat ik hem aankijk. ‘Hey Nootje, kijk me aan.’ Ik knijp mijn ogen dicht. ‘Kunnen jullie alsjeblieft de keuken uit gaan.’ Ik hoor voetstappen wegsterven. ‘Noot, open je ogen.’ Ik open ze voorzichtig. ‘Wat gebeurt er?!’ ‘Je transformeert.’ Ik schud mijn hoofd. Ik voel mijn tanden langer worden. ‘Nola, vecht ertegen, concentreer je. Denk niet aan de pijn.’ Hoe kan ik niet aan de pijn denken? ‘Hé, kijk me aan.’ Ik kijk George in de ogen. Hij drukt zijn lippen op die van mij. Hij pakt een van mijn handen vast en legt die op zijn hart. Hij buigt zich iets achterover, waardoor zijn lippen die van mij niet meer raken. ‘Voel je mijn hartslag?’ Ik knik. ‘Luister ernaar. Alleen naar mijn hartslag. Sluit de rest buiten.’ Ik sluit mijn ogen. Ik hoor alleen nog maar Georges ademhaling, Georges hartslag.

George POV
‘Kunnen jullie alsjeblieft de keuken uit gaan?’ Het was meer een bevel dan een verzoek. Ik kijk iedereen doordringend aan en ze gaan weg. Ik ga op mijn knieën voor haar zitten. ‘Noot, open je ogen.’ Ze kijkt mij angstig aan. Haar ogen zijn groen gloeiend en haar tanden zijn puntig. ‘Wat gebeurt er?’ ‘Je transformeert.’ Ze schudt haar hoofd alsof ze iets probeert te stoppen. Haar tanden worden nog langer. ‘Nola, vecht ertegen. Concentreer je. Denk niet aan de pijn.’ Ze kijkt weg en begint zwaarder te ademen. ‘Hé, kijk me aan.’ Ze kijkt weer omhoog en ik druk mijn lippen op die van haar. Ze houdt haar adem in en ik pak een van haar handen vast. Ik leg hem op mijn hart. Ik stop de kus. ‘Voel je mijn hartslag?’ Ze knikt. Tranen twinkelen in haar ooghoeken. ‘Luister ernaar. Alleen naar mijn hartslag. Sluit de rest buiten.’ Ze sluit haar ogen. De tranen lopen over haar wangen, maar het werkt. Haar botten kraken en daarna wordt haar ademhaling rustiger. Ik trek haar tegen mij aan. En sus haar, terwijl ze zachtjes snikt. 

Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

  1. molentje1313
    molentje1313 2 jaar geleden

    Yes yes yes eindelijk!!!

Details

32 (0 | 0)

12+

1053

135 (2)

Share