Foto bij O12

'Max, waarom bel je me?'
'Ik heb crisisberaad en jij staat bovenaan mijn contactenlijst.'
'Waar gaat het over?'
'Heb je verstand van EHBO?'
'Eerlijk gezegd niet,'geef ik toe.
'Bliksems.' Ik doe mijn best om niet in de lach te schieten.
'Wat is er dan aan de hand?'
'Ja, ik heb mijn teen gestoten en het is helemaal dik.'
'Heb je het al gekoeld?'
'Nee, ik ben in paniek,'zegt Max. Ik grinnik om de toon waarop Max het zegt, voornamelijk omdat hij helemaal niet in paniek klinkt.
'Heb je soms gedronken?'
'Geen druppel.'
'Dan ga je het nu met stromend water koelen en bel je -je moeder, die heeft er waarschijnlijk veel meer verstand van dan ik.'
'Oké, dat klinkt als een goed idee,'zegt Max uiteindelijk. 'Dank je wel, Diana.'
'Graag gedaan, Bowie. Ik zie je vrijdag wel weer.'
'Als ik het tot die tijd haal, vast wel.' Ik rol met mijn ogen.
'Ga je moeder nu maar bellen.'
'Oh ja, ga ik doen. Dag!' Voordat ik iets terug kan zeggen, heeft hij al opgehangen. Ik schud mijn hoofd en loop dan naar huis. Volgens mij ga ik het nog meemaken met Max.

'Wat ben je laat,'zegt mama als ik zo'n tien minuten later thuis aankom. Ik ben een kwartier later dan normaal, maar dat is voor mama al laat.
'Ik werd gebeld en je weet hoe dat soort dingen gaan.' Inmiddels sta ik bij het aanrecht en doe ik water in de waterkoker en zet het op het plaatje om het te laten koken.
'Juist ja, je kan niet lopen en bellen tegelijk. De vorige keer liep je tegen een kliko aan.'
'Daar wil ik niet aan herinnerd worden,'mompel ik.
'Wie belde je dan?'
'Max. Het was een nogal vaag verhaal, hij had zijn teen gestoten en was in paniek en wist niet meer wat hij moest doen, dus belde hij mij.'
'Nou, daar heeft hij ook niet zoveel aan,'grinnikt mama. Ik geef mama een duw tegen haar schouder en neem dan een mok uit het keukenkastje. Dan schud ik het inmiddels kokende water in de mok en hang het theezakje in de mok. Ik knik naar de tafel en dan gaan mama en ik zitten. 'Dus hij komt je vrijdag niet ophalen?'
'Weet ik niet. Ik heb hem ook nog niet echt duidelijk gezegd dat ik eventueel wel met hem mee zou willen rijden,'geef ik toe.
'Jade, geef nu maar gewoon toe dat je hem leuk vind,'glimlacht mama. Ik rol met mijn ogen.
'Ik ben nu niet in voor die discussie.'
'Oké, goed dan. Maar hoe ziet hij eruit?'
"Ik moet toch weten hoe mijn toekomstige schoonzoon eruit ziet?"
'Dat hoorde ik,'zeg ik tegen mama, als ik voor het eerst sinds tijden hoor dat ze niet tegen me zegt wat ze denkt. Mama lacht.
'Vertel nu maar.'
'Goed dan. Ehm, hij is lang, ik denk wel een centimeter of twintig langer dan ik, hij heeft donker haar en twee verschillende oogkleuren.'
'Twee verschillende oogkleuren?'vraagt mama.
'Ja, net als David Bowie, die heeft ook twee verschillende oogkleuren. Maar Max' linkeroog is echt heel groen, maar zijn rechteroog is blauwgrijs, of zo. Echt zo'n ijs-achtige kleur. Het ziet er echt gaaf uit.'
'En verder. Is hij smal gebouwd of juist niet? Grote neus, kleine neus? Volle lippen of smalle lippen?'
'Eh, hij is meer type slungelig, als een klein kind in een groot lichaam. En zijn neus is eh, groot? Weet ik veel!'
'Kom op, je weet toch wel hoe die jongen eruit ziet? Ik neem aan dat je hem wel goed bekeken hebt.'
'Ik wilde niet onbeleefd zijn,'zeg ik en ik kom tot de conclusie dat het theezakje veel te lang in de thee heeft gehangen en mijn thee veel te sterk is. Ik sta op en gooi het theezakje weg, waarna ik nog wat water in mijn mok doe. Uiteindelijk besluit ik het er maar op te wagen en neem een slokje van mijn thee. Nog steeds veel te sterk, maar ik besluit dat ik er niets meer aan kan doen en drink het toch op.
'Ik laat het wel,'zegt mama uiteindelijk en we hebben het nog even over mijn bijles en daarna over Leoni en baby Karl.

Uiteindelijk is het net iets voor middernacht als ik in bed lig. Op woensdagavond is het nooit vroeg, dat weet ik, dus ik maak me er eigenlijk niet eens zo druk over. Maar ik maak me enigszins zorgen om Max, omdat hij me niets meer heeft laten weten. En ik weet wel dat ze zeggen dat geen nieuws, goed nieuws is, maar dan nog. We hebben het hier wel over Max Newman en met hem weet je het volgens mij maar nooit. Dus ik overweeg om hem te berichten, maar dat wil ook zeggen dat ik weer onder mijn warme dekens uit moet en mijn telefoon moet pakken. Ik besluit dat ik hem morgenochtend in de metro naar school eventueel ook nog wel kan appen en draai me dan op mijn zij. Geïrriteerd blaas ik mijn haren uit mijn gezicht en dan trek ik mijn dekens goed om me heen. Dan sluit ik mijn ogen en probeer aan leuke dingen te denken. Het helpt me altijd om in slaap te vallen en ook deze keer is het een weg naar succes. Voordat ik het weet, gaat mijn wekker weer af en begint er een nieuwe dag.

---
Ik weet het, mijn updaten is rampzalig geweest. Ik ga niet eens proberen me daaruit te kletsen. Het spijt me en vanaf nu zullen de updates weer regelmatiger komen.

Wat leuk om te horen dat ik niet de enige ben met familie in het buitenland
Drenthe vind ik ook ver genoeg weg, haha

Reacties (1)

  • chanyeoI

    Leuk stukje!
    In paniek omdat je je teen stoot (:
    +kudo

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen