Foto bij Hoofdstuk 8

Heey
Hier weer een stukjee <3
Ik ben in een gulle bui, hierna nog één:)
Enjoyy

Tijdens de speech is het traditie om nog een keer alle tributen te laten zien en ik hebt het idee dat de camera alweer net iets langer dan normaal op mij blijft hangen.
Het wordt steeds donkerder, en alleen de tributen van district 5 zijn nog echt goed te zien. En dan, alsof er een lichtsensor in mijn jurk zat, lichten de gouden accenten op. Eerst zachtjes maar steeds feller. De camera’s zwenken onmiddellijk weer terug naar mij. Als ik uitvergroot op het enorme scherm kom te staan, snak ik naar adem. Ik zie er schitterend uit. Letterlijk. Het lijkt wel alsof ik van binnenuit oplicht. Een zachte gouden gloed glijdt over onze wagen. De takken en bladeren op mijn jurk die op een prachtige manier in elkaar grijpen lijken het licht wanhopig vast willen te houden, wat hier en daar mislukt. Van de speech van de president krijg ik niets meer mee. Pas als de wagens zich weer in beweging zetten merk ik dat de speech is afgelopen.
De grote ijzeren deur gaat met een klap achter de wagen van district 12 dicht. Celese en mijn en Martens voorbereidingsteam staan ons stralend op te wachten. Zodra de kar met een schok stil staat, beginnen ze allemaal door elkaar heen te praten. Ze komen haast niet uit hun woorden over hoe goed ik het heb gedaan. Celese maant de andere tot stilte en wend zich tot mij.
‘Je was fantastisch! En dat kushandje, geweldig!’ ze klapt opgewonden in haar handen. Ik glimlach wat waterig. Martens voorbereidingsteam loopt naar hem toe en tatert opgewonden over zijn optreden. Waar ik niets van heb meegekregen, eerlijk gezegd. Maar voordat ik het aan hem kan vragen neemt Celese me mee naar boven. Als ik verward naar Marten omkijk zegt ze dat die samen met Jacob naar boven gaat. Ik werp nog een blik over mijn schouder en zie Jacob er nu bijstaan. Hij zegt wat en klopt Marten op zijn schouder.
Celese trekt me mee de lift in en de glazen deuren gaan geruisloos dicht. Ze brabbelt aan één stuk door onderweg naar onze verdieping. Het is een zegen als ik eindelijk de deur van mijn kamer dicht kan doen en de stilte me overspoelt. Ik trek mijn jurk uit en grijp een willekeurige pyjama uit de kast. Ik ga op mijn bed liggen en trek de deken over me heen. En dan huil ik. Eindelijk komt al mijn woede, verdriet en angst eruit.
Na een tijdje zijn mijn tranen op en blijf ik gewoon lusteloos in de verte kijken. In mijn hoofd wervelen duizenden vragen over Ella rond. Misschien zou ze ook wel in deze kamer gelegen hebben. Zou ze gehuild hebben om ons? Zo blijf ik liggen tot de vermoeidheid als een zware, zwarte deken over me heen valt.

De wijzers van de grote muurklok wijzen vijf voor tien. Een naar gevoel nestelt zich in mijn maag terwijl Celese met mij en Marten naar de lift loopt. Bij het ontbijt heb ik expres veel normale dingen gegeten, en ben ver uit de buurt gebleven van al het vette onbekende, eten. Aangezien ik gisteren het eten had gemist, had ik nog wat in te halen gehad. Maar ondanks de gewone broodjes, en de slappe thee dreigt alles er toch weer uit te komen.
De deuren van de lift gaan soepel dicht, en hoewel we op de één na hoogste verdieping zitten, duurt het niet langer dan een minuut voordat we de begane grond met de trainingszalen hebben bereikt. Mijn hart klopt in mijn keel, maar zo goed en kwaad als het gaat probeer ik er rustig en zelfverzekerd uit te zien. Mijn gedachten en vragen over Ella stop ik diep weg zodat niemand erbij kan. De grote glimmende deuren gaan geruisloos open. De gigantische zaal vol met verschillende soorten wapens en hindernisbanen beneemt me even de adem. We zijn niet de laatsten, zover ik nu kan zien, maar ook zeker niet de eersten. Alle tributen staan in een kring bij elkaar. Elke tribuut heeft een vierkante lap stof met het districtnummer op hun rug. Terwijl een Avox het nummer ‘11’ op mijn rug spelt, vliegen mijn ogen langs de andere tributen. De beroeps staan natuurlijk bij elkaar, hoewel het meisje uit 4 er wat afzijdig naast staat. Als de anderen ons zien maken ze plaats in de kring terwijl ze ons minachtend opnemen. Het meisje uit 1 valt direct op. Haar gezicht staat vrolijk, alsof ze dit alles een groot feest vindt. Haar ijsblauwe ogen nemen me zelfingenomen op.
Ik schrik me wild als de klok beierend tien uur slaat. Op dat moment komen de tributen uit district 6 eraan. Ook zij krijgen een nummer, en dan zijn we compleet. De hoofdtrainer, een lange bars uitziende man, komt naar ons toe. Als hij zich heeft voorgesteld als Caleb, begint hij aan het trainingsschema. Er zijn op vaste plekken allemaal specialisten op hun eigen gebied. Je mag van onderdeel naar onderdeel gaan, aan hand van de instructies van je mentor. Aan dat laatste hebben Marten en ik niet zoveel. Er zijn veel verschillende onderdelen. Bij sommige leer je survival skills, bij andere kan je vechtsporten oefenen. Wel met een assistent welteverstaan. Het was verboden om met een andere tribuut een vechtoefening te doen. Caleb leest de lijst met onderdelen voor. Per vechtonderdeel is er wel een beroeps die zich breed maakt en zich opricht. Dit zou hij wel eens even doen. Als de plantentest word genoemd kijk ik verrast op. Dat klinkt wel als iets voor mij. Als Caleb klaar is met de onderdelen rolt hij de lijst op.

Reacties (2)

  • EvilDaughter

    Mooi:)

    6 jaar geleden
  • bloemenkroon

    Dit is ook weer een geweldig hoofdstuk. Echt mijn complimenten

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen